Ονειρεύομαι...

...κοχύλια, παραλίες, θάλασσες, διάφανα νερά, πράσινα, τυρκουάζ, χρυσαφένιες αμμουδιές, ψιλόκοκκες, από εκείνες που απαλά πιάνεις με τη χούφτα σου μία ποσότητα, και καθώς την αφήνεις χαλαρά να γλιστρίσει ανάμεσα στα δάχτυλά σου, πέφτουν σε αργή κίνηση και συνάμα γρήγορη, κάνοντας την ώρα εκείνη έρωτα με τον ήλιο, τυφλώνοντας τα μάτια σου από την ομορφιά και τη λάμψη: καθαρό, ατόφιο χρυσάφι, θησαυρός, κι εμείς ευλογημένοι να το ζούμε.
Απλά πράγματα.

...την αγκαλιά σου, βρεγμένη, νωπή, ποτισμένη από αρμύρα και καλοκαίρι, δροσερή, την ομορφιά της ψυχής σου που καθρεπτίζεται απαστράπτουσα στο πρόσωπό σου, το χαμόγελό σου και το τίναγμα των σταγόνων από τα μαλλιά σου, το φιλί σου, την ώρα εκείνη, που τα δύσκολα είναι παρελθόν και η αγάπη είναι το μέλλον, ο σκοπός, ο τελικός προορισμός.
Απλά πράγματα.

...νύχτες με φίλους, βραδιές ζεστές από αγάπη και χαρά, σαν τη χθεσινή, παρεϊστικες, τρυφερές, ανθρώπινες βαθιά κι όχι επιφανειακά, να κοιτάζω ένα-ένα τα πρόσωπα και να νιώθω πλούσια από αγάπη, από φιλία, από ουσία και βάθος. Γέλια, πειράγματα, αστεία, ευγένεια στη ματιά και αγάπη στη λαλιά.
Απλά πράγματα.

...τις διακοπές που μόλις κανονίσαμε. Την αγωνία σου από το τηλέφωνο. Τις ερωτήσεις σου: Θέλω? Μ'αρέσει? Συμφωνώ? Πώς μου φαίνεται? --- Απαντώ νοερά, αστέρι μου: Σ'αγαπώ! Σε θέλω! Σε λατρεύω! Σε σκέφτομαι! Μου λείπεις. Πότε? Ακόμη κι όταν είσαι δίπλα μου κι απλά το βλέμμα σου τραβηχτεί για ένα δευτερόλεπτο και χαϊδέψει άλλη επιφάνεια. Χαμογελώ. Με κοιτάζουν οι γύρω μου. Αδιαφορώ.
Απλά πράγματα.

...την αγκαλιά σου, την ώρα που τα μάτια μου κλείνουν, την ώρα που ο Μορφέας θέλει να με πάρει αγκαλιά, και τα καταφέρνει νοερά, αφού κυριολεκτικά η όαση της δικής σου αγκαλιάς δεν ανταλλάσσεται με τη δική του. Το φιλί σου για καληνύχτα... "τούτη η πίκρα του αποχωρισμού έχει μια γλύκα τόση, που καληνύχτα θα σου λέω μέχρι να ξημερώσει", να σε κοιτάζω την ώρα που αποκοιμιέσαι τόσο γλυκά, σα μωρό...
Απλά πράγματα.
...
Απλά, μα πανέμορφα πράγματα, που κλείνουν μέσα τους την ουσία της ζωής.
Η ομορφιά των μικρών πραγμάτων.

Πεφταστέρι

Οι μυρωδιές στη ζωή μάς ακολουθούν. Οι εικόνες. Οι θυμήσεις. Η αίσθηση. Ο χρόνος κυλά αντίστροφα και μας μεταφέρει στο παρελθόν..

Κάπως έτσι ένιωσα χθες. Θερινός κινηματογράφος. Εκεί όπου γνωριστήκαμε πρώτη φορά. Εκεί όπου ξαναβρεθήκαμε χθες, μόνοι αυτή τη φορά, να παρακολουθήσουμε μία ταινία.

Ίδιος χώρος. Με φόντο τ'άστρα. Εσένα να παρακολουθείς την ταινία. Εμένα να κρυώνω και να νυστάζω. Έργο δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω. Το μυαλό έτρεχε στο τότε..

Επτά άτομα ήμασταν τότε, τη μέρα που σε γνώρισα. Έξω από τον θερινό κινηματογράφο. Μας συνέστησαν. Σφίξαμε τα χέρια. "Χαίρω πολύ", κατάφερα να ψελίσω τότε. Στη μία άκρη κάθισα εγώ, στην άλλη εσύ. Σε αισθανόμουν. Σαν να σε ήξερα από πάντα. Δύο ψυχές μέσα σε δύο σώματα καθισμένα μακριά το ένα απ'το άλλο, κι όμως, τόσο κοντά.. Σου ξαναμίλησα μετά το τέλος της ταινίας τότε. Πιάσαμε κουβέντα.

Τα υπόλοιπα γνωστά, για σένα και για μένα και για τους δικούς μας ανθρώπους.

Κάπως έτσι και χθες, σκεφτόμουν όλα τούτα, καθώς με έσφιγγες στην αγκαλιά σου για να μην κρυώνω. Έπεσε ένα αστέρι χθες. Το πεφταστέρι μας. Το είδες και το είδα. "Έπεσε ένα αστέρι", μου είπες. "Το είδα, έκανα κι ευχή! Εσύ;", σε ρώτησα. "Ναι", μου απήντησες. "Τί ευχή έκανες;", σε ρώτησα. "Σιγά μη σου πω!!", μου απήντησες γελώντας. "Αφορούσε εμένα", σε ρώτησα. "Ναι", μου απήντησες..

Μπορεί να μην ήθελες να μου πεις τί ευχή έκανες, για να μην το γρουσουζέψεις. Όμως είμαι σίγουρη πως κάναμε την ίδια ευχή.... αγάπη της ζωής μου....

Σ'αγαπώ, κάθε λεπτό που περνά, όλο και πιό πολύ..
Κι ας πίστευα παλιά πως αυτό δεν γίνεται...

Επιστροφή

...στην καθημερινότητα και τη ρουτίνα.

Το κεφάλι μου το νιώθω έτοιμο να εκραγεί από τις τόσες όμορφες εικόνες που ρούφηξε μέσα του όλες αυτές τις μέρες! Μαζί σου! Τρεις μέρες μακριά απ'όλους και απ'όλα! Κάναμε και τα πρώτα μας μπάνια, περιπλανηθήκαμε σε μέρη γνώριμα των παιδικών μας ξέγνοιαστων καλοκαιριών και... έκλπηξη! και για τους δυό μας!! Για μία ακόμη φορά, ν'ανακαλύπτουμε πως πάντα κινούμασταν στα ίδια μέρη, έχουμε κοινές αναμνήσεις, κοινά σημεία αναφοράς και επαναφοράς!!!! Μού έκανες δώρο ανεκτίμητο και πολύτιμο, μπήκες μαζί μου εκεί όπου πέρασα δέκα συναπτά καλοκαίρια σαν παιδί! Η συγκίνησή μου, απερίγραπτη: όλα όπως τότε, και η μυρουδιά καλωσορίσματος στην είσοδο η ίδια, αγαπημένη, που όποτε τυχαία τη μυρίσω κάπου, απροσδιόριστα, ριγώ και αναπολώ, και νιώθω ξανά παιδί, ένα με τη φύση, μακριά από έγνοιες και προβλήματα: ακριβώς όπως νιώθω στην αγκαλιά σου! Η θάλασσα, μία μαγεία, κι εμείς να καλοδεχόμαστε τον ήλιο στο κορμί μας αχόρταγα, εγώ να ψάχνω για πετρούλες και κοχυλάκια, εσύ να κολυμπάς και να με πειράζεις, να κάνω σπαγκάτο στην άμμο να γλιστράω και να πέφτω, κι εσύ να γελάς! Να τρώμε το βράδυ δίπλα στη θάλασσα, το αεράκι να μας αναστατώνει ευχάριστα, με θέα ομορφιά φτιαγμένη αιώνες πριν, περήφανη απέναντί μας, να μας θυμίζει το μεγαλείο των αρχαίων μας προγόνων, το φεγγάρι να λάμπει ασημένιο στα μαύρα σου μαλλιά, κι εγώ να σε κοιτάζω και να νιώθω... τα πάντα, έρωτα, αγάπη, προσμονή, λαχτάρα, να θέλω να τρέξω μαζί σου, να γελάσω, να φωνάξω πόσο σ'αγαπώ!! Να ξαπλώνουμε το βράδυ, αποκαμωμένοι από εικόνες της ημέρας, από ήλιο, από θάλασσα, από τα φιλιά μας και τις αγκαλιές μας, από την ένωσή μας, και να μας νανουρίζει ο παφλασμός της θάλασσας, μια ανάσα μακριά μας, στα πόδια μας σχεδόν... να σε φωτογραφίζω και να μου γελάς, αχ! αυτό το γέλιο σου, αυτή η χαρά σου, ακόμη και η νυσταγμένες σου γκριμάτσες, τα νάζια σου...

Πόσα ευχαριστώ να σου πω που με κάνεις να νιώθω, να αισθάνομαι, να ζω, να σ'ερωτεύομαι, να σ'αγαπάω?

Πόσα, καρδιά μου?

Σε θέλω όσο τίποτ'άλλο στον κόσμο..

Ο έρωτας περνά κι απ'το στομάχι...

...μεταξύ άλλων, και η αστακομακαρονάδα απογείωσε το γεύμα της Κυριακής!!
Η επόμενη θα είναι μαγειρεμένη από εμάς για εμάς!!.......

Απόδραση στον έρωτα

Στην παραλία...
...ξαπλωμένοι, ν'ατενίζουμε το απέραντο γαλάζιο...
...το ηλιοβασίλεμα...
... από το δωμάτιό μας...
...να μας γεμίζει την ψυχή με χρώματα, έρωτα, αγάπη, αγκαλιά, φιλί, πάθος...





Δε θέλω τίποτ'άλλο, μόνο να σ'αγαπώ, και να μ'αγαπάς, καρδιά μου!