Ταξιδεύω στη θάλασσά σου

"Θα μεταλάβω με νερό θαλάσσινο, στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου, σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό, που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν..."
["Τραβέρσο", Νίκος Καββαδίας]

Ο Άγγελός μου, Εσύ...

Σε βλέπω να κοιμάσαι μέσα στο σκοτάδι... Σε έχω στην αγκαλιά μου... Ακούω την ανάσα σου. Ήρεμη, γαλήνια... Το πρόσωπό σου διαγράφεται μέσα στο πέπλο του σκοταδιού... Σε αγγίζω. Απαλά. Με τα ακροδάχτυλά μου... Προσπαθώ να μη σε ξυπνήσω, να μη χαλάσω την εικόνα... Να χορτάσουν τα μάτια μου όσο περισσότερο μπορούν την εικόνα σου καθώς κοιμάσαι. Με νιώθεις από το πρώτο άγγιγμα. Ανεπαίσθητα στην αρχή. Αναστενάζεις. Αναδεύεσαι. Με έχεις όλη νύχτα στην αγκαλιά σου. Το χέρι σου κρατά το δικό μου. Ξεκινώ από το μέτωπό σου. Σου αρέσει να σε χαιδεύω εκεί. Ασυναίσθητα, μου σφίγγεις το χέρι. Συνεχίζω τη διαδρομή στους κροτάφους σου, στα ματάκια σου, στη μύτη, στα χείλη... Βλέπω ένα χαμόγελο να αχνοφαίνεται στο πρόσωπό σου. Ασυναίσθητα. Πάντα μέσα στον ύπνο σου. Σου δίνω ένα απαλό φιλί στην κρυψώνα που σχηματίζουν τα ματάκια και η μυτούλα σου. Κάνεις το μμμμ που λατρεύω να ακούω. Σου δίνω κι ένα στο λαιμουδάκι σου. Κι άλλο μμμμ... Σου δίνω κι ένα φιλί στο χέρι σου.
Σε αγκαλιάζω σφικτά. Με σφίγγεις κι εσύ. Και ξαναχάνομαι στην αγκαλιά σου, κι έτσι γλυκά με ξαναπαίρνει κι ο Μορφέας στον κόσμο όπου η αίσθησή σου δανείζει το φως της στην ψυχή και τα όνειρά μου.
Κι όλα αυτά, για να έρθει το πρώτο φως της μέρας και να με καλημερίσει η γλύκα σου.
Καρδιά μου.
Είσαι ο Άγγελός μου, η δροσοσταλίδα μου...

Μακριά σου...

Εμείς

Άλλο ένα σκ πέρασε, και είμαστε στη Δευτέρα.
Ήταν ένα από τα πιό άσχημα σκ, κι αυτό γιατί αναλώθηκε με εκνευρισμό και τσακωμούς, ως επί το πλείστον για χαζούς, ανούσιους, ηλίθιους, γελοίους λόγους...
Και με είχε προειδοποιείσει η φίλη μου η Σ. για τον ανάδρομο Ερμή, για τα προβλήματα επικοινωνίας, και της είχα απαντήσει "Στη σχέση δεν έχουμε κανένα πρόβλημα, είμαστε στα καλύτερά μας". Αμ έλα που μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλο λόγο μην πεις! Γιατί εκεί που πηγαίνουν όλα καλά, εκεί αρχίζεις για σαχλά πράγματα και γκρινιάζεις, πιάνεσαι από ένα θέμα και το αναλύεις μέχρι εκεί που δεν αναλύεται, εκνευρίζεσαι, φωνάζεις και μετά δεν ηρεμείς με τίποτα. Ίσα-ίσα που, αψου να κάνει ο άλλος, εσύ γίνεσαι δυναμίτης και φτου κι από την αρχή...
Έχεις πει μια τεράστια σοφία (μεταξύ των πολλών): είμαστε αχάριστοι. Ναι, είμαστε. Αντί να αφεθούμε, να απολαύσουμε, να πετάξουμε στον Κεάδα τις χαζομάρες, τα νεύρα, τις λεπτομέρειες που όχι μόνο δεν κάνουν τη διαφορά, αλλά χτίζουν αποστάσεις και χάσματα βλακωδώς, εμείς είμαστε απλά αχάριστοι. Άλλοι περνάνε μία ζωή ελπίζοντας να βρουν έναν άνθρωπο που απλά να τους ταιριάζει λίγο -πόσο μάλλον το ταίρι τους, τον άνθρωπό τους, το απόλυτο- κι εμείς που το βρήκαμε, κοιτάζουμε να το κλωτσάμε, αντί να το πάρουμε αγκαλιά και να το προστατεύουμε, ταϊζοντάς το με χάδια, φιλιά, αγάπη, γλυκόλογα, λατρεία, φροντίδα και προδέρμ...
Θέλω να σου ζητήσω μέσα από τα βάθη της ψυχής μου συγνώμη, για όσα φταίω και για όσα δεν φταίω. Και να σου υποσχεθώ πως θα κάνω τα αδύνατα δυνατά, ώστε να εξαφανιστούν τέτοιου είδους τριβές της σχέσης και της αγάπης μας. Μπορεί σαν πρώτη εικόνα, βραχυπρόθεσμα, να φαίνεται πως μετά από έναν τσακωμό ερχόμαστε πιό κοντά, ακόμα πιό κοντά απ'όσο ήδη είμαστε, αλλά μακροπρόθεσμα, η σχέση φθείρεται από τέτοια ανούσια πράγματα. Και να πεις να είχαμε έναν ουσιαστικό λόγο... Να πω, ναι, καλά κάναμε και τσακωθήκαμε, και σπάσαμε και τα κεφάλια μας.
Είναι όμως δύσκολο για δύο ανθρώπους που πρώτη φορά συζούν να το χωνέψουν, να το δεχθούν, να μάθουν να λειτουργούν κάτω από ένα διαφορετικό, κοινό πρίσμα, ως δύο οντότητες που λειτουργούν σαν μία, συντηρώντας ένα σπιτικό και βάζοντας σε ένα αυλάκι τα θέλω, τα πρέπει, τα όλα τους. Κυρίως, το να στεγάζεις τον έρωτα, το πάθος, τον πόθο, την τρέλα...
Πώς να ταιριάξεις από τη μία ημέρα στην άλλη τη διαφορετικότητα, όλα τα χρόνια, τις εμπειρίες και τα βιώματα που κουβάλαγες τόσα χρόνια, πριν γνωρίσεις αυτό που τώρα ζεις και θέλεις να ζεις για πάντα? Πώς να απαρνηθείς συνήθειες που, ενώ για σένα ήταν οκ, τώρα δεν κολλάνε και προσπαθείς να τις κάνεις να κολλάνε? Μήπως η απάντηση σε όλα αυτά είναι σεβασμός στη διαφορετικότητα του συντρόφου μας, αποδοχή και πορευόμαστε?
"Για πάντα θα μείνω, αν ρωτάς,
Για πάντα θα είμαι εδώ να με κοιτάς,
Για πάντα, εδώ είναι το κορμί,
Εδώ είναι η ζωή,
Δεν φεύγω αν δεν φύγουμε μαζί"...
Για εμάς, καρδιά μου...

5 πράγματα για μένα

Παίρνοντας την αφορμή ουσιαστικά από τη σελίδα της Ασημένιας, της οποίας τα 5 πράγματα με εκφράζουν απόλυτα, θα παραθέσω και τα πέντε δικά μου (που δεν είναι 5, είναι πολλά, τα ομαδοποίησα όμως και βγήκαν πέντε!!!):

1. Εξαρτήσεις ουσιών - βρώση - προτιμήσεις: Καπνίζω. Πολύ. Θα ήθελα να το κόψω, αλλά δεν μπορώ. Ίσως δεν έχω προσπαθήσει, ίσως δεν το έχω πάρει στα σοβαρά ώστε να προχωρήσω από το σκέπτεσθαι στο επιχειρείν... Σοκολάτα. Μπορώ να ζήσω μόνο με αυτήν. Δεν με απασχολεί το αρμυρό φαγητό. Μου αρέσει στην κλασσική της μορφή, με αδυναμία στην ανοικτή σοκολάτα και στη λευκή. Την κλασσική υγείας την κατανάλωσα σε ποσότητες στα παιδικάτα μου, επειδή μου την έπαιρνε καθημερινά η γιαγιάκα μου. Τρελαίνομαι να έχει μέσα καραμέλα. Έχω πάθος με τις πραλίνες. Αγαπημένο μου γλυκό, το cheesecake. Δεν πίνω. Αντιπαθώ το αλκοόλ. Με ζαλίζει και με χαλάει. Εξαιρώ τη σαμπάνια και το kir royal, τα οποία λατρεύω, αλλά ένα ποτηράκι πάντα. Προσθέτω και μερικές ετικέττες καλού κρασιού, κόκκινου και λευκού, αλλά και πάλι ένα ποτηράκι. Λατρεύω τη μυρωδιά και τη γεύση του λικέρ κουμκουάτ (πατρίδα Κέρκυρα) και του λικέρ Μαστίχα από τη Χίο. Κορυφαία επιλογή σε ποτό, απεριόριστα, το νεράκι του Θεούλη! Από φαγητά, λατρεύω τα θαλασσινά (όλα). Αντιπαθώ το κρέας. Αγαπώ λαχανικά και φρούτα, και η εξάρτησή μου είναι τα ζυμαρικά. Λατρεύω γαλακτοκομικά και τυριά.

2. Εξαρτήσεις προσώπων & πραγμάτων: Λατρεύω τους γονείς μου. Τη γιαγιά μου (οι υπόλοιποι παππούδες & γιαγιάδες είναι στη γειτονιά των Αγγέλων...). Τον ξάδελφο μου τον Κωνσταντίνο. Τους φίλους μου (δεν θα ονοματίσω, ξέρουν...). Τον άντρα της ζωής μου, Κ. Λατρεύω να τους βλέπω. Να τους αγκαλιάζω. Να τους φιλάω. Να τους πειράζω. Να τους ακούω, να τους βλέπω. Λατρεύω τη φωτογραφία. Έχω δισεκατομμύρια φωτογραφίες στο σπίτι. Λατρεύω τα βιβλία. Είναι η ζωή μου, χάνομαι στο διάβασμα και έχω διαβάσει πολύ. Έχω χαλάσει περιουσίες σε αγορά βιβλίων. Λατρεύω τα ταξίδια, να βλέπω νέα μέρη, και τα απολαμβάνω όταν είναι και ο Κ. μαζί μου. Λατρεύω να οδηγώ. Να βάζω τις μουσικές μου τέρμα και να οδηγώ. Λατρεύω το αμάξι μου. Λατρεύω τα 3 γατιά μου, που είναι στο πατρικό μου, και τα 2 σκυλιά του Κ. Αγαπημένο μου ζώο, ο μαύρος πάνθηρας (το ελάφι όταν ήμουν μικρή). Λατρεύω τα λουλούδια. Αγαπημένα μου, τα τριαντάφυλλα, η λεβάντα και οι τουλίπες. Λατρεύω τα φρεσκοπλυμένα και φρεσκοσιδερωμένα ρούχα και σεντόνια. Λατρεύω τη φωτιά στο τζάκι και το κρακ κρακ που κάνουν τα ξύλα - η φλόγα με υπνωτίζει και χάνομαι σε σκέψεις. Λατρεύω να μαγειρεύω, να χώνομαι στην κουζίνα, να την κάνω ανάστα ο Κύριος και να βλέπω, στο τέλος, την ικανοποίηση στα πρόσωπα των αγαπημένων μου όταν γεύονται τις γευστικές αλχημείες που έχω ετοιμάσει. Αυτό για μένα είναι ό-λ-α-τ-α-λ-ε-φ-τ-ά!!!! Λατρεύω τη μυρωδιά της φύσης μόλις έχει βρέξει. Λατρεύω τη μυρωδιά της μαμάς και του μπαμπά όταν τους αγκαλιάζω.

3. Λατρεύω τη θάλασσα. Είναι τα πάντα για μένα. Το μπλε της είναι το αγαπημένο μου χρώμα. Η μυρωδιά της τυλίγει όλο μου το είναι.

4. Λατρεύω το σπίτι. Να ζω μέσα σε αυτό. Την ηρεμία. Να χουχουλιάζω. Να χουζουρεύω. Να νιώθω προστατευμένη και προστάτης ταυτόχρονα. Λατρεύω να μου κάνει μασάζ και να με αγγίζει ο Κ. Να κλεινόμαστε στον δικό μας κόσμο. Λατρεύω να βλέπω ταινίες. Έχω ψύχωση με τις παλιές ελληνικές, κωμωδίες κατά προτίμησην: οι ατάκες τους συντροφεύουν πάντα τη ζωή μου και βρίσκουν πάντα τρόπο και τρυπώνουν στις κουβέντες μου (μετά, σκάω πρώτη στα γέλια). Στον Κ. δεν αρέσουν, δυστυχώς. Από ξένο κινηματογράφο, λατρεύω τον γαλλικό (η παιδεία βλέπεις...) και σινεφιλ ταινίες, "κουλτουριάρικες" τις αποκαλεί ο Κ. και τον παίρνει ο ύπνος :)

5. Είμαι γκρινιάρα, παραπονιάρα, χαδιάρα. Πολλές φορές γίνομαι αυστηρή με τους άλλους. Εκείνη τη στιγμή, φαντάζομαι τη φάτσα μου πως είναι και θέλω να γελάσω. Έτσι, τους εκδηλώνω το ενδιαφέρον μου και την αγάπη μου. Οι πολύ κοντινοί μου ξέρουν ότι το κάνω από αγάπη και ενδιαφέρον. Οι λοιποί που μπορεί και να το παρεξηγούν, δεν-με-νοιά-ζει! Όταν φορτίζομαι συναισθηματικά προσπαθώ να μην το δείχνω. Θα αναστενάξω βαθιά, θα κάνω ένα ξεκάρφωτο σχόλιο-γκρίνια για κάτι που με ενοχλεί για να καλύψω τη φόρτιση της στιγμής. Προτιμώ να μη μιλάω και να κοιτάζω τους ανθρώπους στα μάτια. Τα πολύ δικά μου άτομα, συνεννοούνται έτσι μαζί μου. Ακόμη και οι γονείς μου. Μιλάω μόνο όταν έχω να πω κάτι σημαντικό. Τσακώνομαι για ηλίθιους λόγους, ΠΑΝΤΑ με (λάθος) αφορμή, και μετά πάω και τρίβομαι και προσπαθώ να φτιάξω όσα ηλιθιωδώς χαλάω (φωνακλού).

Αφήστε δαχτυλικό αποτύπωμα. Σχόλια του τύπου "είσαι λαβράκι για πειραματόζωο και πρέπει να μελετηθείς" δεν είναι επιθυμητά. Τα γνωρίζω ήδη :) :) :)
Θα ήθελα και τα 5 του κάθε ένα που αφήνει δαχτυλικό αποτύπωμα. Με χαρά!