Μια θάλασσα αγάπη

Οι χθεσινοί μας θησαυροί...

Το Μαζί

Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να ξυπνάω το πρωί από την ανάσα σου στο λαιμό μου,
να ανοίγω τα μάτια και ν'αντικρίζω το πρόσωπό σου.
Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να σου φτιάχνω και να μου φτιάχνεις τον καφέ, να λέμε σαχλαμάρες, και να ανυπομονούμε να ξαναμπούμε στο σπίτι μας το απόγευμα μετά τη δουλειά, πριν καν να έχουμε φύγει για το γραφείο το πρωί.
Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να βάζω το κλειδί στην κλειδαριά, και να ξέρω πως μπαίνοντας, θα αντικρύσω το χαμογελαστό σου πρόσωπο κι εσύ το δικό μου, και θα πούμε λογάκια αγάπης και χαράς.
Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να γυρίζω πρώτη στο σπίτι και να αφουγκράζομαι τον ήχο του αυτοκινήτου, τα βήματά σου, το κλειδί στην πόρτα - και τότε μόνο να φωτίζεται το πρόσωπό μου.
Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να να γυρίζεις πρώτος στο σπίτι και να μου ανοίγεις με χαρά την πόρτα, γιατί αφουγκραζόσουν πότε θα έρθω.
Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να πηγαίνουμε βόλτα στη θάλασσα, να βγάζω τα παπούτσια και να πλατσουρίζω, να περιεργάζομαι πέτρες, να βρω τις πιό παράξενες και λαμπερές, να ψάχνω δυσεύρετα κοχύλια, κι εσύ να με κοιτάς και να μου χαμογελάς, την ώρα που ο ήλιος παίζει ανάμεσα στα μαλλιά σου παιχνίδια πολύτιμων αποχρώσεων.
Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να κουρνιάζω στην αγκαλιά σου, να μας λούζει ο ήλιος και να ατενίζουμε τη θάλασσα, να μας πλημμυρίζει η χαρά και να ανυπομονούμε να καλοκαιριάσει.
Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να είναι τα πόδια μου γεμάτα άμμο, να θέλω να μπω στο αμάξι έτσι ενώ ξέρω ότι σε τρελαίνει, και τελικά να συμφωνούμε να τα τινάξω πρώτα και να χαμογελάω πονηρά.
Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να σου μαγειρεύω και να βλέπω την ικανοποίηση στο πρόσωπό σου, κι ας μου λες απλά "καλό είναι, μωρό μου".
Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να γεμίζεις νερά το μπάνιο, να σε μαλώνω και να γελάμε.
Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να ανάβω τα φώτα στον κήπο το βράδυ τη στιγμή που εσύ συρτώνεις την πόρτα μας.
Τί είναι το μαζί?
Μαζί, είναι να νιώθουμε ένα σώμα, μία ψυχή, μία καρδιά, ένας άνθρωπος.
Μαζί, είναι τα δύο που συμπληρώνονται, και είναι πιά Ένα.
Μαζί, είναι εσύ κι εγώ, εγώ κι εσύ.
Μαζί, είναι η ευτυχία, η χαρά κι ο Έρωτας.

Άνοιξη όπως Έρωτας

Άνοιξη
όπως
Έρωτας
Άνοιξη
όπως το χρώμα των ματιών σου όταν ξυπνάς, όταν μου χαμογελάς, όταν με κοιτάζεις...
Άνοιξη
απαλή σαν αεράκι
όπως το άγγιγμά σου, όπως το χάδι σου, όπως η ανάσα σου...
Άνοιξη
ευωδιαστή και πολύχρωμη
όπως ένα μπουκέτο ευωδιαστά λουλούδια,
μιά αγκαλιά χρωμάτων και αρωμάτων,
Εσύ.
Άνοιξη
όπως Άγγελος,
ο Άγγελος της καρδιάς μου,
Εσύ.

Είμαι χαρούμενη, είμαι υγιής, είμαι ερωτευμένη.
Αγαπάω, κάθε μέρα πιό πολύ, πιό βαθιά, πιό υπέροχα.
Κλείνω τα μάτια, οι ζεστές ακτίνες του ηλίου μού χαϊδεύουν το πρόσωπο,
γλυκά και τρυφερά,
το αεράκι μου ανακατεύει τα μαλλιά απαλά,
μυρίζω τη φύση, τα λουλούδια,
όλα Έρωτας, όπως εσύ, όπως εμείς μαζί.
Άγγελέ μου, ζωή μου, αγέρα μου γλυκέ, ανάσα μου, καρδιά μου,
Σ'αγαπάω.

Χριστός Ανέστη,
Χρόνια Πολλά με Υγεία, Αγάπη, Έρωτα, Χαρά,
σε όλους μας!
[Lilacs by the Window by Boris Nicolaiev]

Μεγάλη Πέμπτη

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου...

ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ

Οι ανθρώπινες σχέσεις, όσο ιδανικά κι αν λειτουργούν, προϋποθέτουν ή υποκρύπτουν μορφές εξουσίας.

Η Ψυχολογία μιλά για την έμφυτη τάση του ανθρώπου για διάκριση και δύναμη, που εκδηλώνεται μέσα από τις σχέσεις ιεραρχίας. Χωρίς εξουσία δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία, καθώς η αναρχία αποτελεί μία ουτοπική κατάσταση, μιας και ο άνθρωπος δεν μπορεί να λειτουργήσει με αποκλειστικό του γνώμονα την αγάπη.

Η Εκκλησία τη Μεγάλη Πέμπτη προβάλλει μια διαφορετική εικόνα εξουσίας. Ο Χριστός μεταμορφώνει την τάση του ανθρώπου για φιλοπρωτία σε ταπείνωση και εσχατοποίηση. Αρνείται τον κατεξουσιασμό. Ο τρόπος άσκησης της εξουσίας είναι η διακονία της αγάπης. Ο Κύριος απορρίπτει την ταύτισή της με την δόξα και την υπερηφάνεια και ζητά ταπείνωση και θυσία. Η εξουσία υπάρχει πλέον όχι για το "εγώ", αλλά για το "εμείς".

Η ταπείνωση του Κυρίου, το να λάβει την ανθρώπινη σάρκα, να τηρήσει στο έπακρο τους κανόνες που διέπουν την ανθρώπινη ζωή, να δείξει στους μαθητές Του ότι δεν περιφρονεί κανέναν, όσο "πτωχός τω πνεύματι" κι αν είναι, αλλά και το ότι φτάνει την αγάπη μέχρι θανάτου, είναι ένα τέλειο υπόδειγμα για το πώς δεν ασκείται η εξουσία σήμερα. Ο καθένας μας, ως μικρός ή μεγάλος εξουσιαστής, μπορεί να αναλογιστεί την παροδικότητά της.

[Ευχαριστώ θερμά την Ιερά Μονή Δημητριάδος]

Ένα

Πώς ξεκίνησαν όλα?
Με αφορμή τη χθεσινή μας επέτειο, έκανα μία σιωπηλή αναδρομή,
Που τώρα θα προσπαθήσω να βάλω σε λέξεις.
Να μεταφέρω τις εικόνες σε λέξεις.
Δύσκολο.

Την πρώτη φορά που σε είδα, κάτι αναπήδησε μέσα μου.
Ματιά και σκίρτημα.
Μόλις μου μίλησες, και ανταλλάξαμε τις πρώτες μας κουβέντες, μετακινούσα το βάρος του σώματός μου από το ένα πόδι στο άλλο.
Αμηχανία.
Διστακτικότητα.

Η βραδιά συνεχίστηκε μαζί με την υπόλοιπη παρέα κοινών μας φίλων.

Στην επιστροφή, ήρθες με το δικό μου αμάξι.
Αμηχανία και από τους δύο.

Φτάσαμε στο σπίτι σου. Προσπαθούσα να μην σε κοιτάζω, αν και το ήθελα πολύ. Καθόσουν απέναντί μου και διαγώνια. Προσπαθούσα να πείσω τον ίδιο μου τον εαυτό να μην ενθουσιαστεί. Και τον κατάφερα.

Η επόμενη συνάντησή μας έκλεισε με παγωτό και εμάς να τσακωνόμαστε ενώπιον όλων για τα ποδοσφαιρικά. Εκπρόσωποι ο καθένας μας των αιωνίων αντιπάλων. Με κατακεραύνωσες και με στόλισες! Και αντί να με απομακρύνει αυτό, συνέχισα να σε θέλω. Απεγνωσμένα. Μου άρεσε το τσαγανό σου. Η φωνή σου και τα διαφορετικά χρώματα που αποκτούσε αναλόγως της συζήτησης. Το βλέμμα σου. Οι ματιές μας συναντιούνταν φευγαλέα. Όχι λίγο, αλλά αρκετά, τόσο όσο χρειαζόταν να εξαπολύονται σπίθες μέσα μας. Προμηνύματα πυρκαγιάς μεγάλης… Λάβα.

Η υπόλοιπη παρέα έφυγε για ένα τριήμερο σε νησί. Βρήκες το τηλέφωνό μου και ξεκίνησε ένα μαραθώνιος μηνυμάτων. Κάθε μήνυμα που μου έστελνες, με έστελνε σε βάθη σκέψεων. Είναι δυνατόν να είναι ό,τι έχω ονειρευτεί? Μού ζητούσες να βρεθούμε. Αρνούμουν γιατί δεν ήθελα να βγω μόνη μαζί σου. Με προφάσεις και δικαιολογίες. Περίμενα να επιστρέψουν οι φίλοι μας. Εσύ επέμενες αλλά δεν πίεζες.

Οι μέρες περνούσαν. Κάθε φορά που κανονίζαμε κάτι με την παρέα, καρδιοχτυπούσα. Θα σε δω, δεν θα σε δω? Και πάντα ερχόσουν. Όλοι είχαν καταλάβει. Σχολίαζαν πως οι μεγάλες κόντρες και τα μεγάλα μίση, εξελίσσονταν σε μεγάλη αγάπη. Γελούσες νευρικά, απαντούσα «ναι, σιγά!».

Σε κοίταζα κι έλιωνα. Από την πρώτη στιγμή που κοιταχτήκαμε, ξεκίνησε μία συνουσία μυστική, με εικόνες, κοιτάγματα, λέξεις και σιωπή. Όσο περνούσαν οι μέρες, η συνεύρεσή μας μετουσιωνόταν. Οι λέξεις γίνονταν ματιές, οι ματιές τυχαία αγγίγματα, τα τυχαία αγγίγματα σιωπές… και όλα έρωτας. Πράξη έρωτα χωρίς την ερωτική πράξη αυτή καθεαυτή. Προεόρτια. Πινελιές σε έναν σιωπηλό καμβά. Τέχνη. Κι εμείς εραστές της. Ερασιτέχνες. Δύο άνθρωποι που έψαχναν απεγνωσμένα την αγάπη, τον έρωτα, την κατανόηση, το πάθος, τον πόθο, την τρέλα, την ηρεμία. Τα πάντα. «Να μου συγκλονίσεις τον κόσμο», σκέφτηκα και σκέφτηκες.

Και τα καταφέραμε. Όσο κι αν αντιστάθηκα, όσο κι αν παρέτεινα τη στιγμή, όσο κι αν σε δοκίμαζα, όσο κι αν πάσχιζα να βρω ένα ελάττωμά σου. Εσύ εκεί. Κύριος. Άντρας. Επέμενες και υπέμενες. Εμένα.

Θυμάμαι το πρώτο σου άγγιγμα ένα βράδυ που τρώγαμε όλοι έξω μαζί. Στο γόνατό μου. Δισεκατομμύρια μικρά μυρμηγκάκια με τη μορφή νευρικών απολήξεων πλημμύρισαν το σώμα μου, τον εγκέφαλό μου, την καρδιά μου, το είναι μου ολόκληρο. Κοκκίνισα. Προδόθηκα. Κατάλαβες. Φοβόσουν μήπως τραβηχτώ, μήπως αντιδράσω. Κι όμως το δέχτηκα. Όπως δεχόμαστε τις ευεργετικές ακτίνες του ηλίου μετά το χειμώνα. Το δέρμα μας διψάει. Όπως ο διψασμένος δέχεται το νερό. Με λαχτάρα και ανείπωτη ανακούφιση.

Ήσουν πάντα δίπλα μου. Πάντα. Σε όλα. Με ένα σου βλέμμα. Με ένα σου χάδι. Με ένα σου χαμόγελο. Με ένα σου νεύμα. Ήσουν εκεί. Ο άνθρωπός μου. Η ανάσα μου. Ο χτύπος της καρδιάς μου. Η σκέψη μου. Η μιλιά μου. Πριν από μένα για μένα. Πριν από εμάς για εμάς.

Πίστεψες σε μένα κι εγώ σε σένα. Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε πως πίστευε ο ένας (σ)τον άλλο. Πίστευα στις δυνατότητές σου. Πως είσαι ο καλύτερος. Το απέδειξες τη μέρα που σφράγισες τα χείλη μου με το πρώτο μας φιλί.

Αργό. Απαλό στην αρχή. Διστακτικό. Με υπόκρουση τις καρδιές μας που χτύπαγαν σαν τρελές. Ακόμη και τώρα, τόσον καιρό μετά, την έχω την αίσθηση και με πλημμυρίζει μία ζάλη γλυκιά, σαν μεγάλη γουλιά από μεθυστικό κρασί. Παρέλυσα. Χάθηκα. Γεννήθηκα. Γυναίκα. Για σένα. Και μόνο.

Ταξίδι το φιλί σου. Θάλασσες τα χάδια σου. Μέλι τα μάτια σου, τα κοίταζα και βυθιζόμουν γλυκά. Από τότε μέχρι σήμερα.

Θυμάμαι την πρώτη φορά, αρκετό καιρό μετά το πρώτο μας φιλί, που έγινα γυναίκα σου. Κόλλησε το κομματάκι του παζλ που έλειπε και όλο γίνανε ζωή. Έρωτας. Η συνουσία η μυστική πήρε σάρκα και οστά. Χάσιμο. Δόσιμο. Πάρσιμο. Χορός. Πέταγμα. Μεθύσι. Δίνη. Τρέλα. Εσύ κι εγώ. Εγώ κι εσύ. Ένα.

Μήνες μετά. Σε κοιτάζω καθώς κοιμάσαι. Άγγελος. Έρωτας. Ζωή. Αγέρας. Θάλασσα. Ουρανός. Όλα. Εσύ. Η ανάσα σου ρυθμική. Η ωραιότερη μουσική συμφωνία που γράφτηκε ποτέ. Με κλειδώνεις όλο και πιο σφικτά στην αγκαλιά σου σαν καταλάβεις πως αναδεύτηκα ή απομακρύνθηκα λιγάκι. Αναστενάζεις και λιώνω.

Το σπίτι μου είσαι εσύ. Σπίτι δεν είναι τα τούβλα και το τσιμέντο. Είναι η αγάπη. Η δική μας η αγάπη. Ζεστή και προστατευτική. Λειτουργική. Ο Έρωτάς μας. Αυτός ο κλέφτης, που συνταράζει τον κόσμο μας.

Σ’ αγαπάω τόσο που πολλές φορές δεν ξέρω αν μπορώ να σου το δείχνω όπως πρέπει. Όπως σού πρέπει και σού αρμόζει. Κάθε μέρα και πιο πολύ, πιο βαθιά, πιο αληθινά.

Αφιερωμένο σε σένα, Κ. μου, μάτια μου, αγάπη μου, ψυχή μου, έρωτά μου, που οι μέρες μαζί σου είναι μέρες γεμάτες ζωή και ευτυχία.

Αφιερωμένο σε όλο τον κόσμο, με την ευχή να βρουν τον άνθρωπο που θα τους κάνει να βιώσει την προσωπική τους Ανάσταση, Ανάταση και Αναγέννηση. Και μέχρι να έλθει εκείνη τη στιγμή, εύχομαι από καρδιάς Καλή Ανάσταση σε όλους σας.