Μεγάλη Τετάρτη

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ

Η πρώτη κίνηση της ανθρώπινης ζωής είναι το κλάμα. Το ίδιο και η τελευταία.
Το κλάμα είναι η πρώτη μας αντίδραση σαν έρθουμε σε τούτη τη ζωή, αποχωριζόμενοι την ασφάλεια και τη ζεστασιά της μήτρας.
Ένα δάκρυ συντροφεύει τον χωρισμό του ανθρώπου από τον κόσμο και την είσοδό του στην αιωνιότητα.
Τα δάκρυα ακολουθούν τη χαρά και την λύπη. Τη συντροφεύουν.
Εκφράζουν τη μετάνοια, αλλά και την υποκρισία.
Είναι το προτέρημα των ηθοποιών και των ερωτευμένων.
Ανήκουν στη φύση ή είναι "υπέρ την φύσιν".
Γιατί τα δάκρυα ενίοτε αποτελούν το δώρο του Θεού στον άνθρωπο, ο οποίος αξιώνεται να γευτεί και να δει με τα μάτια του σώματος και της ψυχής τον Πλαστουργό του, Αυτόν που του προσφέρει την κοινωνία της όντως Ζωής.

Η Εκκλησία την Μεγάλη Τετάρτη μας υποδεικνύει μία αντίθεση δακρύων.
Η Μαρία η Μαγδαληνή με τα δάκρυα της μετανοίας και το μύρο της αγάπης, έλαβε την άφεση των αμαρτιών της από τον Κύριο, λυτρώθηκε και ξαναβρήκε την οδό προς το Θεό, χωρίς να έχει από πριν καμία σχέση μαζί Του.
Ο Ιούδας, με τα δάκρυα της υποκρισίας, κατέκρινε το μύρο της αγάπης και, απλώνοντας τα χέρια του στους παράνομους, αντάλλαξε την ύπαρξή του με τα αργύρια, προδίδοντας τη σχέση του με την όντως Ζωή, που είναι ο Χριστός.

Ο ίδιος άνθρωπος κλείνει μέσα του δύο όψεις. Στην κρίσιμη όμως στιγμή, ο παρονομαστής των δακρύων οδηγεί στο θρίαμβο της αγάπης ή στην ήττα του θανάτου.

Αποστολή του καλού είναι να εξοστρακίσει το κακό και κάθε φορέα του, ανεξαρτήτως ιδιότητας, αξιώματος, ιδεολογίας, ηθικής υπόστασης.

Η Εκκλησία ποτέ δεν δέχτηκε ότι το κακό υπάρχει από μόνο του. Καταλαμβάνει το κενό που αφήνει η ελεύθερη άρνηση του καλού από τους αγγέλους, που γίνονται δαίμονες, και τους ανθρώπους, που πεθαίνουν χωρίς το Θεό, τον φορέα του καλού.

Το κακό, η αμαρτία, το σκοτάδι, το μίσος δεν είναι θεοί. Συνυπάρχουν μέσα μας με το καλό, τη ζωή, την κοινωνία, το φως, την αγάπη, γιατί μπορεί να αμαρτήσαμε, αλλά ο Θεός και οι ιδιότητές Του δεν παύουν να υπάρχουν μέσα μας. Αυτό υποστηρίζει και η φιλοσοφία του γιν και του γιανγκ. Καλό και κακό συνυπάρχουν μέσα μας. Ποιό όμως υπερτερεί? Πότε? Και γιατί?

Όποιος ζει την μετάνοια, συναισθάνεται τι του λείπει και αγαπά.
Όποιος αυτοδιορίζεται συνήγορος του καλού, είναι υποκριτής. Και διαλέγει τελικά τον θάνατο. Γιατί κοιτά το συμφέρον του και δεν αγαπά.

Γιατί μόνο οι άνθρωποι που πονάνε για τα λάθη τους και αγαπούνε, μόνο αυτοί που δακρύζουν με ειλικρίνεια μπορούν να δούνε τον Ιησού Χριστό ως Αυτόν που πραγματικά είναι: τον προσωπικό Θεό και Σωτήρα μας.

[Ευχαριστώ θερμά την Ιερά Μονή Δημητριάδος]

Χρόνια μας Πολλά!

Για σένα, ζωή μου, που κάθε μέρα μαζί σου, είναι χαρά, είναι γιορτή, είναι Έρωτας...

Μεγάλη Τρίτη

ΤΟ ΤΑΛΑΝΤΟ

Το χάρισμα είναι "σημείον αντιλεγόμενον" στη ζωή μας. Ο χαρισματικός άνθρωπος θεωρείται πρότυπο, εμπνέει εμπιστοσύνη και μίμηση, οδηγεί σε προόδους όσους τον ακολουθούν. Το χάρισμα όμως είναι και παγίδα. Οδηγεί στην βεβαιότητα της αυτάρκειας, στον ναρκισσισμό, τον θρίαμβο του εγωισμού και μπορεί να προξενήσει περισσότερο κακό, τόσο στον χαρισματούχο όσο και στην κοινωνία.

Η Εκκλησία την Μεγάλη Τρίτη μας δίνει μια πολύτιμη συμβουλή. Ό,τι έχουμε ως χάρισμα δεν είναι δικό μας, αλλά μας δόθηκε από το Θεό. Και είναι ανάγκη να εργαστούμε πάνω σ' αυτό "φιλοπόνως", για να μη μείνουμε "έξω του νυμφώνος Χριστού". Ο Κύριος, με την παραβολή του ανθρώπου που μοίρασε τα τάλαντα στους δούλους του και ζήτησε λογαριασμό για τη χρήση τους, μας υποδεικνύει ότι δεν αρκεί απλώς να κρατήσει κανείς το τάλαντο. Αν δεν το αύξησε, προσφέροντας, αποδεικνύεται πονηρός και οκνηρός και ο δρόμος του είναι το σκοτάδι της μοναξιάς, η κόλαση του ατομισμού, ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων της ζωής χωρίς ελπίδα και κοινωνία.

Ο Χριστός ζητά από μας ό,τι έχουμε να το μοιραστούμε. Όποιου του δόθηκε αγάπη, να δώσει αγάπη. Όποιου του δόθηκε λόγος, να προσφέρει λόγο. Όποιου του δόθηκε πλούτος, να δώσει πλούτο. Όποιου του δόθηκε γνώση, να προσφέρει γνώση. Ο Κύριος αρνείται το δικαίωμά μας να κρατήσουμε για τον εαυτό μας το χάρισμα ή να το κρύψουμε "υπό γης". Συνεπώς, αρνείται τη φιλοσοφία του δικαιώματος ως στοιχείου ατομικής κατοχύρωσης και ευζωίας και ζητά κοινωνία, συλλογικότητα, φιλαδελφία.

Στην εποχή μας όλοι αγωνιζόμαστε για τα περισσότερα που είναι δικαίωμά μας να τα αποκτήσουμε. Χρήμα, πληροφορία, ηδονή, ελευθερία, εκτάσεις, υλικά αγαθά, δύναμη, εξουσία, μας ανήκουν. Είναι δικαίωμά μας. Η κοινωνία υποχρεώνεται να μας τα χαρίσει ή να μας επιτρέψει να τα κατακτήσουμε. Παρόλα αυτά, με τον πολιτισμό του δικαιώματος, δεν λιγόστεψε η αγωνία, δεν αυξήθηκε η χαρά.

Ο άνθρωπος που εγκλωβίζεται σε ό,τι δικαιούται και δεν μοιράζεται ό,τι του χαρίστηκε παίζει το παιχνίδι του θανάτου, του κακού και του διαβόλου. Αυτοεγκλωβίζεται στην αυτάρκειά του και δεν ζει αληθινά. Ο Κύριος, με το αυθεντικό παράδειγμα της θυσιαστικής αγάπης Του, μας φανερώνει ότι μόνο με το να χαρίζουμε τα χαρίσματά μας, να παραιτούμαστε από τα δικαιώματά μας χάριν της αγάπης για τους άλλους παίζουμε το παιχνίδι της όντως ζωής. Ό,τι μας βγάζει από τον εγωκεντρισμό μας, ό,τι δεν πληρώνεται, είναι το σημαντικό και σπουδαίο. Και αυτό γεννά νέα τάλαντα ή έστω τοκίζεται στην τράπεζα του Θεού. Αυτή που απαρτίζει την Εκκλησία, την στολισμένη από το αίμα των Αγίων, αυτών που δεν λυπήθηκαν τα χαρίσματά τους, τα νιάτα, τη ζωή τους, αλλά τα πρόσφεραν ολοκαύτωμα αγάπης για το Θεό και τον συνάνθρωπο.

Δεν αρνούμαστε τα δικαιώματα των χαρισμάτων. Τα μεταμορφώνουμε υπό το πρίσμα του μείζονος. Και αυτό δεν είναι άλλο από τη δωρεά της σωτηρίας. Τους καρπούς του Πνεύματος. Την αγάπη, τη χαρά, την ειρήνη, την μακροθυμία, την καλοσύνη, την πίστη, την αρετή, την ασκητικότητα. Αυτά δεν αγοράζονται. Δωρίζονται. Και αποτελούν το μεγαλύτερο δικαίωμα που μας έδωσε ο Θεός. Αρκεί να παραιτηθούμε από τον ατομισμό και την αυτάρκειά μας. Και αν τα επιστρέψουμε στον Κύριό μας, τότε θα λάβουμε το αντίδωρο της αγάπης Του. Την είσοδό μας στη χαρά Του. Την βεβαιότητα και το γεγονός ότι Αυτός είναι ο προσωπικός Θεός και Σωτήρας μας.

[Ευχαριστώ θερμά την Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος]

Μεγάλη Δευτέρα

Η ΞΗΡΑΝΘΕΙΣΑ

Οι άνθρωποι θαυμάζουμε την ομορφιά και την αναζητούμε διαρκώς. Η γυναίκα, η φύση, η θάλασσα, η επιστήμη, η οικογένεια, η ζωή αποτελούν καθρέφτες στους οποίους η ομορφιά αντανακλάται. Το ιδανικό, μάλιστα, του σύγχρονου κόσμου είναι η ηδονή της ομορφιάς, ιδίως αυτής που μας λείπει. Γι' αυτό ταυτίζουμε ομορφιά και ηδονή και ποθούμε το δίπολο, γιατί δεν ξέρουμε πώς αλλιώς να χορτάσουμε την υποσυνείδητη πείνα μας για έναν άλλο τρόπο ζωής.

Η Εκκλησία την Μεγάλη Δευτέρα μας δείχνει πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η ομορφιά, αν ταυτίζεται με την ηδονή και όχι με την αγάπη. Ο Κύριός μας, βαδίζοντας με τους μαθητές Του στην Ιερουσαλήμ, πείνασε. Και βλέπει ένα δέντρο, μία συκιά ιδιαίτερα όμορφη και πλούσια σε φύλλωμα. Δεν έχει όμως επάνω της καρπούς. Δεν μπορεί να χορτάσει την πείνα του Θεανθρώπου. Η ομορφιά της δεν ωφελεί. Απλώς ευχαριστεί. Κάνει τους ανθρώπους να απολαμβάνουν, χωρίς να χορταίνουν. Και ο Κύριος την απορρίπτει. Δεν θα βγάλει πλέον καρπούς. Και η συκιά θα ξεραθεί. Η ομορφιά θα της αφαιρεθεί. Γιατί ήταν ταυτισμένη μόνο με την ηδονή. Και δεν εμπεριείχε αγάπη.

Αν δούμε τον τρόπο της ζωής μας, θα διαπιστώσουμε ότι είναι ταυτισμένος με το όμορφο φύλλωμα της εξωτερικότητας. Όλα είναι "φαίνεσθαι". Οι εικόνες που βιώνουμε, η αγωνία της πολιτικής και των κομματικών προγραμμάτων, οι γνώσεις της παιδείας, η οικονομία της αγοράς, τα όπλα των ισχυρών, η δύναμη της διαφήμισης και της πληροφορίας αποσκοπούν στην έννοια της ταυτισμένης με την ηδονή ομορφιάς. Όλα εξωραϊσμένα. Ακόμη και ο θάνατος. Ιδίως αυτός. "Κατέληξε". "Δεν τα κατάφερε". "Έχασε την μάχη για τη ζωή". "Χάθηκε". "Έσβησε". Όλα να ωραιοποιηθούν. Να στολιστούν. Να κρύψουν την ασχήμια της πραγματικότητας. Ακόμη και η βία είναι λογοκριμένη. Και το ιδανικό όλων είναι η ομορφιά που την απολαμβάνουμε με τις αισθήσεις.

Ο Κύριος εισάγει στη ζωή μας μιαν άλλη ομορφιά. Αυτή που έχει καρπούς. Αυτή που ταυτίζεται με την αγάπη που χορταίνει. Μπορεί να μην κάνει θόρυβο. Μπορεί να μην προβάλλεται από τα Μέσα. Γιατί οι καρποί της είναι η προσευχή, η συγχώρεση, η αγάπη, η μετάνοια για τα λάθη, η αποδοχή της ασχήμιας και ο αγώνας για την διόρθωσή της όχι με πλούσια φυλλώματα, αλλά με στροφή στην πίστη και τον Ιησού, η μεταμόρφωσή της σε προσφορά και ενδιαφέρον, σε γνησιότητα και ειρήνη, σε πίστη και πνεύμα. Ακόμα και η φύση παίρνει άλλο νόημα. Είναι ευχαριστία και δοξολογία στο Θεό που μας έδωσε τον κόσμο του για να ζήσουμε σ' αυτόν και να του Τον αντιπροσφέρουμε ως καρπό αγάπης και ευγνωμοσύνης. Ως λατρεία. Ως λειτουργία. Ως μεταμόρφωση και ζωή.

Δεν αρνούμαστε την ομορφιά. Τη ζούμε στη σχέση μας με το Θεό και τον συνάνθρωπο. Αρνούμαστε τις πλαστικές επεμβάσεις που κρύβουν τις πνευματικές μας ρυτίδες. Που μας κάνουν ψεύτικους. Εξωτερικά ωραίους μα άκαρπους. Δεν κρύβουμε την πείνα μας για ζωή. Μα δεν την ταυτίζουμε με τις ηδονές, αλλά με τον αγώνα της ύπαρξης για ελευθερία. Μετανοούμε γιατί πιστεύουμε. Νοσταλγούμε και ελπίζουμε στον Κύριο και ξέρουμε ότι Αυτός θα μας διαθρέψει. Δεν παγιδευόμαστε στην ομορφιά του "φαίνεσθαι", αλλά ζητούμε την ομορφιά της κοινωνίας. Κάθε στιγμή. Και υπομένουμε για χάρη της την κακία, το ψέμα, το στιγμιαίο της χαράς. Γιατί για μας ο Κύριος είναι ο "κάλλει ωραίος", η δική μας ομορφιά. Κι έχοντας Αυτόν, χορταίνουμε και προσφέρουμε και στους άλλους. Όχι ως εκείνη η παλαιά Εύα που πρόσφερε θάνατο. Αλλά ως τα παιδιά Του τα αναγεννημένα. Αυτά που μιλούν και προσφέρουν ως καρπό Αυτόν. Το αιώνιο κάλλος. Τον προσωπικό Θεό και Σωτήρα μας.

[Ευχαριστώ θερμά την Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος]

Η επιστροφή

Από πού να ξεκινήσω και από πού να τελειώσω?
Μάλλον ευχόμενη Καλή Μεγάλη Εβδομάδα να έχουμε.
Μεγάλη Δευτέρα σήμερα...

Παρασκευή που μας πέρασε, έγινα γατομαμά για τρίτη φορά :)))
Η Σέλια, η γάτα μου, γέννησε 4 χαριτωμένα γατάκια, όλα λευκά, με λεπτομέρειες τιγρέ στα αυτάκια και τις ουρίτσες τους τα τρία, και το τέταρτο με μαύρες λεπτομέρειες στα αυτάκια και την ουρίτσα του! Δυστυχώς, λόγω του επικείμενου ταξιδιού δεν είχα ώρα να τα εξετάσω (και να τσεκάρω και το φύλο του κάθε μωρού, κυρίως!) αλλά έδωσα οδηγίες στον μπαμπά μου να την προσέχει, να της δίνει γαλατάκι, να την προσέχει, να τη χαιδεύει κλπ., ούτε και χθες που η αεροπλανική καθυστέρηση μας προσγείωσε στην Αθήνα πολύ αργά. Πρόλαβα, όμως, να την κανακέψω πριν φύγω, και να της δώσω τα εύσημα για το πόσο γενναία και ικανή μανούλα είναι :)))

Η τρίτη της γέννα διήρκησε 10 λεπτά. Μαθημένη πιά από τις άλλες δύο. Στην πρώτη της κουράστηκε και εκείνη και εγώ. Η κοιλίτσα της ήταν πολύ τεντωμένη και είχε έρθει στα γόνατά μου και κλαψούριζε... Μαζί επί 4 ώρες ξεγεννήσαμε τότε τα 4 πρώτα της. Τη δεύτερη φορά ο τοκετός της διήρκησε 20 λεπτά, τώρα 10. Έχει πάρει το κολλάει, λοιπόν!!!!

Το ταξίδι μου ήταν:

*κουραστικό, και το πήγαινε και το έλα, η πτήση ήταν με αναταράξεις, και το χειρότερο, με καθυστερήσεις απαράδεκτες και χωρίς ουσιαστικό λόγο!

*εκνευριστικό, γιατί όσα χρόνια κι αν περάσουν, ποτέ δεν θα μπορέσω να καταλάβω την άπρεπη και αχαρακτήριστη συμπεριφορά ορισμένων (τί φίλων, τί συγγενών, δεν έχει σημασία, η μόνη διαφορά είναι πως τον φίλο σου τον διαλέγεις, ενώ τον συγγενή σου τον βρίσκεις και, καλώς ή κακώς, κάποιες φορές, τον λούζεσαι...).

*απελπιστικά μακρύ: ο χρόνος δεν περνούσε, εμένα το μυαλό μου ήταν κολλημένο στο άλλο μου Ολόκληρο (που λέει κι η Χνουδένια), ξεβολεύτηκα από το σπίτι και το κρεβάτι μας, στεναχωρήθηκα, εκνευρίστηκα και πάει λέγοντας.

Η κακή αρχή είχε γίνει από την Πέμπτη το απόγευμα. Τα προβλήματα συμπεριφοράς τα συναντάμε πιά παντού: αγένεια στο δρόμο από οδηγούς, κακή οδηγική συμπεριφορά, θράσος και δειλία ταυτόχρονα (η γνωστή και μη εξαιρεταία θρασυδειλία). Αυτό συμβαίνει από τη μετάβαση από το σπίτι στη δουλειά. Μετά μπαίνουμε στη χάβρα των Ιουδαίων (επιεικής ο χαρακτηρισμός): εδώ συναντά κανείς άτομα που θέλουν να λέγονται επαγγελματίες αλλά δρουν αντιεπαγγελματικά, αντιδεοντολογικά, κατινίστικα και πάει λέγοντας. Υπογείως και υπούλως, προσπαθούν να σου σκάψουν το λάκκο, να δημιουργούν ένα χι κλίμα (αναλόγως διάθεσης...) και καλείσαι τώρα εσύ -αναλόγως του πώς έχει ξυπνήσει η κάθε κυρία -ο θεός να την κάνει- να γίνεις ο αποδέκτης των νεύρων της, της κακής της ανατροφής (ΟΛΑ ξεκινάνε από το σπίτι που μεγαλώσαμε), της έλλειψης ήθους και παιδείας της, των κόμπλεξ της και πάει λέγοντας- να αποδείξεις πως δεν είσαι ελέφαντας και πάει λέγοντας. Έφυγα την Πέμπτη το βράδυ από το γραφείο τρέμοντας. Ένας Θεός ξέρει πώς οδήγησα για να πάω να βρω την αγάπη μου, αφού μόνο εκείνος μπορεί και με ηρεμεί. Την Παρασκευή είχα άδεια, λόγω του επικείμενου ταξιδίου, και αυτό μου έκανε πάρα πολύ καλό. Ξύπνησα μετά από καιρό μετά τον κόκκορα (!), έκανα τις δουλειές μου και μετά ετοίμασα την αποσκευή μου και έφυγα.

Οι σκέψεις με τυλίγουν. Πρέπει να φιλτράρουμε καλύτερα τα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Δεν χρωστάμε σε κανέναν να χαλάμε τη ζαχαρένια μας και να σκάμε. Πρέπει να κοιτάξουμε επιτέλους και λίγο τον εαυτό μας, να μην αφήνουμε άτομα που ξέρουμε πως δεν αξίζουν τη στεναχώρια και την ενέργειά μας να μάς επηρεάζουν και να μας στεναχωρούν. Να χαρίζουμε όλη μας την ενέργεια σε όσους μας αγαπούν και αγαπάμε.
Να μην ξεχνάμε: να αγαπάμε τον εαυτό μας και όσους μας αγαπούν και αγαπάμε.

Χθες με το που ήρθα, με περίμενε η Αγάπη της ζωής μου στο Αεροδρόμιο. Όταν με αγκάλιασε και με φίλησε, και με τύλιξε η γνώριμη, λατρεμένη του μυρωδιά, όλα φάνταζαν πιά τόσο μα τόσο ασήμαντα... Σχεδόν ανύπαρκτα.

Το ίδιο και όταν αποκοιμηθήκαμε το βράδυ σφιχταγκαλιασμένοι, με νανούρισμα τις ανάσες μας...