Ο Άγγελός μου, Εσύ...

Σε βλέπω να κοιμάσαι μέσα στο σκοτάδι... Σε έχω στην αγκαλιά μου... Ακούω την ανάσα σου. Ήρεμη, γαλήνια... Το πρόσωπό σου διαγράφεται μέσα στο πέπλο του σκοταδιού... Σε αγγίζω. Απαλά. Με τα ακροδάχτυλά μου... Προσπαθώ να μη σε ξυπνήσω, να μη χαλάσω την εικόνα... Να χορτάσουν τα μάτια μου όσο περισσότερο μπορούν την εικόνα σου καθώς κοιμάσαι. Με νιώθεις από το πρώτο άγγιγμα. Ανεπαίσθητα στην αρχή. Αναστενάζεις. Αναδεύεσαι. Με έχεις όλη νύχτα στην αγκαλιά σου. Το χέρι σου κρατά το δικό μου. Ξεκινώ από το μέτωπό σου. Σου αρέσει να σε χαιδεύω εκεί. Ασυναίσθητα, μου σφίγγεις το χέρι. Συνεχίζω τη διαδρομή στους κροτάφους σου, στα ματάκια σου, στη μύτη, στα χείλη... Βλέπω ένα χαμόγελο να αχνοφαίνεται στο πρόσωπό σου. Ασυναίσθητα. Πάντα μέσα στον ύπνο σου. Σου δίνω ένα απαλό φιλί στην κρυψώνα που σχηματίζουν τα ματάκια και η μυτούλα σου. Κάνεις το μμμμ που λατρεύω να ακούω. Σου δίνω κι ένα στο λαιμουδάκι σου. Κι άλλο μμμμ... Σου δίνω κι ένα φιλί στο χέρι σου.
Σε αγκαλιάζω σφικτά. Με σφίγγεις κι εσύ. Και ξαναχάνομαι στην αγκαλιά σου, κι έτσι γλυκά με ξαναπαίρνει κι ο Μορφέας στον κόσμο όπου η αίσθησή σου δανείζει το φως της στην ψυχή και τα όνειρά μου.
Κι όλα αυτά, για να έρθει το πρώτο φως της μέρας και να με καλημερίσει η γλύκα σου.
Καρδιά μου.
Είσαι ο Άγγελός μου, η δροσοσταλίδα μου...

Μακριά σου...

Εμείς

Άλλο ένα σκ πέρασε, και είμαστε στη Δευτέρα.
Ήταν ένα από τα πιό άσχημα σκ, κι αυτό γιατί αναλώθηκε με εκνευρισμό και τσακωμούς, ως επί το πλείστον για χαζούς, ανούσιους, ηλίθιους, γελοίους λόγους...
Και με είχε προειδοποιείσει η φίλη μου η Σ. για τον ανάδρομο Ερμή, για τα προβλήματα επικοινωνίας, και της είχα απαντήσει "Στη σχέση δεν έχουμε κανένα πρόβλημα, είμαστε στα καλύτερά μας". Αμ έλα που μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλο λόγο μην πεις! Γιατί εκεί που πηγαίνουν όλα καλά, εκεί αρχίζεις για σαχλά πράγματα και γκρινιάζεις, πιάνεσαι από ένα θέμα και το αναλύεις μέχρι εκεί που δεν αναλύεται, εκνευρίζεσαι, φωνάζεις και μετά δεν ηρεμείς με τίποτα. Ίσα-ίσα που, αψου να κάνει ο άλλος, εσύ γίνεσαι δυναμίτης και φτου κι από την αρχή...
Έχεις πει μια τεράστια σοφία (μεταξύ των πολλών): είμαστε αχάριστοι. Ναι, είμαστε. Αντί να αφεθούμε, να απολαύσουμε, να πετάξουμε στον Κεάδα τις χαζομάρες, τα νεύρα, τις λεπτομέρειες που όχι μόνο δεν κάνουν τη διαφορά, αλλά χτίζουν αποστάσεις και χάσματα βλακωδώς, εμείς είμαστε απλά αχάριστοι. Άλλοι περνάνε μία ζωή ελπίζοντας να βρουν έναν άνθρωπο που απλά να τους ταιριάζει λίγο -πόσο μάλλον το ταίρι τους, τον άνθρωπό τους, το απόλυτο- κι εμείς που το βρήκαμε, κοιτάζουμε να το κλωτσάμε, αντί να το πάρουμε αγκαλιά και να το προστατεύουμε, ταϊζοντάς το με χάδια, φιλιά, αγάπη, γλυκόλογα, λατρεία, φροντίδα και προδέρμ...
Θέλω να σου ζητήσω μέσα από τα βάθη της ψυχής μου συγνώμη, για όσα φταίω και για όσα δεν φταίω. Και να σου υποσχεθώ πως θα κάνω τα αδύνατα δυνατά, ώστε να εξαφανιστούν τέτοιου είδους τριβές της σχέσης και της αγάπης μας. Μπορεί σαν πρώτη εικόνα, βραχυπρόθεσμα, να φαίνεται πως μετά από έναν τσακωμό ερχόμαστε πιό κοντά, ακόμα πιό κοντά απ'όσο ήδη είμαστε, αλλά μακροπρόθεσμα, η σχέση φθείρεται από τέτοια ανούσια πράγματα. Και να πεις να είχαμε έναν ουσιαστικό λόγο... Να πω, ναι, καλά κάναμε και τσακωθήκαμε, και σπάσαμε και τα κεφάλια μας.
Είναι όμως δύσκολο για δύο ανθρώπους που πρώτη φορά συζούν να το χωνέψουν, να το δεχθούν, να μάθουν να λειτουργούν κάτω από ένα διαφορετικό, κοινό πρίσμα, ως δύο οντότητες που λειτουργούν σαν μία, συντηρώντας ένα σπιτικό και βάζοντας σε ένα αυλάκι τα θέλω, τα πρέπει, τα όλα τους. Κυρίως, το να στεγάζεις τον έρωτα, το πάθος, τον πόθο, την τρέλα...
Πώς να ταιριάξεις από τη μία ημέρα στην άλλη τη διαφορετικότητα, όλα τα χρόνια, τις εμπειρίες και τα βιώματα που κουβάλαγες τόσα χρόνια, πριν γνωρίσεις αυτό που τώρα ζεις και θέλεις να ζεις για πάντα? Πώς να απαρνηθείς συνήθειες που, ενώ για σένα ήταν οκ, τώρα δεν κολλάνε και προσπαθείς να τις κάνεις να κολλάνε? Μήπως η απάντηση σε όλα αυτά είναι σεβασμός στη διαφορετικότητα του συντρόφου μας, αποδοχή και πορευόμαστε?
"Για πάντα θα μείνω, αν ρωτάς,
Για πάντα θα είμαι εδώ να με κοιτάς,
Για πάντα, εδώ είναι το κορμί,
Εδώ είναι η ζωή,
Δεν φεύγω αν δεν φύγουμε μαζί"...
Για εμάς, καρδιά μου...

5 πράγματα για μένα

Παίρνοντας την αφορμή ουσιαστικά από τη σελίδα της Ασημένιας, της οποίας τα 5 πράγματα με εκφράζουν απόλυτα, θα παραθέσω και τα πέντε δικά μου (που δεν είναι 5, είναι πολλά, τα ομαδοποίησα όμως και βγήκαν πέντε!!!):

1. Εξαρτήσεις ουσιών - βρώση - προτιμήσεις: Καπνίζω. Πολύ. Θα ήθελα να το κόψω, αλλά δεν μπορώ. Ίσως δεν έχω προσπαθήσει, ίσως δεν το έχω πάρει στα σοβαρά ώστε να προχωρήσω από το σκέπτεσθαι στο επιχειρείν... Σοκολάτα. Μπορώ να ζήσω μόνο με αυτήν. Δεν με απασχολεί το αρμυρό φαγητό. Μου αρέσει στην κλασσική της μορφή, με αδυναμία στην ανοικτή σοκολάτα και στη λευκή. Την κλασσική υγείας την κατανάλωσα σε ποσότητες στα παιδικάτα μου, επειδή μου την έπαιρνε καθημερινά η γιαγιάκα μου. Τρελαίνομαι να έχει μέσα καραμέλα. Έχω πάθος με τις πραλίνες. Αγαπημένο μου γλυκό, το cheesecake. Δεν πίνω. Αντιπαθώ το αλκοόλ. Με ζαλίζει και με χαλάει. Εξαιρώ τη σαμπάνια και το kir royal, τα οποία λατρεύω, αλλά ένα ποτηράκι πάντα. Προσθέτω και μερικές ετικέττες καλού κρασιού, κόκκινου και λευκού, αλλά και πάλι ένα ποτηράκι. Λατρεύω τη μυρωδιά και τη γεύση του λικέρ κουμκουάτ (πατρίδα Κέρκυρα) και του λικέρ Μαστίχα από τη Χίο. Κορυφαία επιλογή σε ποτό, απεριόριστα, το νεράκι του Θεούλη! Από φαγητά, λατρεύω τα θαλασσινά (όλα). Αντιπαθώ το κρέας. Αγαπώ λαχανικά και φρούτα, και η εξάρτησή μου είναι τα ζυμαρικά. Λατρεύω γαλακτοκομικά και τυριά.

2. Εξαρτήσεις προσώπων & πραγμάτων: Λατρεύω τους γονείς μου. Τη γιαγιά μου (οι υπόλοιποι παππούδες & γιαγιάδες είναι στη γειτονιά των Αγγέλων...). Τον ξάδελφο μου τον Κωνσταντίνο. Τους φίλους μου (δεν θα ονοματίσω, ξέρουν...). Τον άντρα της ζωής μου, Κ. Λατρεύω να τους βλέπω. Να τους αγκαλιάζω. Να τους φιλάω. Να τους πειράζω. Να τους ακούω, να τους βλέπω. Λατρεύω τη φωτογραφία. Έχω δισεκατομμύρια φωτογραφίες στο σπίτι. Λατρεύω τα βιβλία. Είναι η ζωή μου, χάνομαι στο διάβασμα και έχω διαβάσει πολύ. Έχω χαλάσει περιουσίες σε αγορά βιβλίων. Λατρεύω τα ταξίδια, να βλέπω νέα μέρη, και τα απολαμβάνω όταν είναι και ο Κ. μαζί μου. Λατρεύω να οδηγώ. Να βάζω τις μουσικές μου τέρμα και να οδηγώ. Λατρεύω το αμάξι μου. Λατρεύω τα 3 γατιά μου, που είναι στο πατρικό μου, και τα 2 σκυλιά του Κ. Αγαπημένο μου ζώο, ο μαύρος πάνθηρας (το ελάφι όταν ήμουν μικρή). Λατρεύω τα λουλούδια. Αγαπημένα μου, τα τριαντάφυλλα, η λεβάντα και οι τουλίπες. Λατρεύω τα φρεσκοπλυμένα και φρεσκοσιδερωμένα ρούχα και σεντόνια. Λατρεύω τη φωτιά στο τζάκι και το κρακ κρακ που κάνουν τα ξύλα - η φλόγα με υπνωτίζει και χάνομαι σε σκέψεις. Λατρεύω να μαγειρεύω, να χώνομαι στην κουζίνα, να την κάνω ανάστα ο Κύριος και να βλέπω, στο τέλος, την ικανοποίηση στα πρόσωπα των αγαπημένων μου όταν γεύονται τις γευστικές αλχημείες που έχω ετοιμάσει. Αυτό για μένα είναι ό-λ-α-τ-α-λ-ε-φ-τ-ά!!!! Λατρεύω τη μυρωδιά της φύσης μόλις έχει βρέξει. Λατρεύω τη μυρωδιά της μαμάς και του μπαμπά όταν τους αγκαλιάζω.

3. Λατρεύω τη θάλασσα. Είναι τα πάντα για μένα. Το μπλε της είναι το αγαπημένο μου χρώμα. Η μυρωδιά της τυλίγει όλο μου το είναι.

4. Λατρεύω το σπίτι. Να ζω μέσα σε αυτό. Την ηρεμία. Να χουχουλιάζω. Να χουζουρεύω. Να νιώθω προστατευμένη και προστάτης ταυτόχρονα. Λατρεύω να μου κάνει μασάζ και να με αγγίζει ο Κ. Να κλεινόμαστε στον δικό μας κόσμο. Λατρεύω να βλέπω ταινίες. Έχω ψύχωση με τις παλιές ελληνικές, κωμωδίες κατά προτίμησην: οι ατάκες τους συντροφεύουν πάντα τη ζωή μου και βρίσκουν πάντα τρόπο και τρυπώνουν στις κουβέντες μου (μετά, σκάω πρώτη στα γέλια). Στον Κ. δεν αρέσουν, δυστυχώς. Από ξένο κινηματογράφο, λατρεύω τον γαλλικό (η παιδεία βλέπεις...) και σινεφιλ ταινίες, "κουλτουριάρικες" τις αποκαλεί ο Κ. και τον παίρνει ο ύπνος :)

5. Είμαι γκρινιάρα, παραπονιάρα, χαδιάρα. Πολλές φορές γίνομαι αυστηρή με τους άλλους. Εκείνη τη στιγμή, φαντάζομαι τη φάτσα μου πως είναι και θέλω να γελάσω. Έτσι, τους εκδηλώνω το ενδιαφέρον μου και την αγάπη μου. Οι πολύ κοντινοί μου ξέρουν ότι το κάνω από αγάπη και ενδιαφέρον. Οι λοιποί που μπορεί και να το παρεξηγούν, δεν-με-νοιά-ζει! Όταν φορτίζομαι συναισθηματικά προσπαθώ να μην το δείχνω. Θα αναστενάξω βαθιά, θα κάνω ένα ξεκάρφωτο σχόλιο-γκρίνια για κάτι που με ενοχλεί για να καλύψω τη φόρτιση της στιγμής. Προτιμώ να μη μιλάω και να κοιτάζω τους ανθρώπους στα μάτια. Τα πολύ δικά μου άτομα, συνεννοούνται έτσι μαζί μου. Ακόμη και οι γονείς μου. Μιλάω μόνο όταν έχω να πω κάτι σημαντικό. Τσακώνομαι για ηλίθιους λόγους, ΠΑΝΤΑ με (λάθος) αφορμή, και μετά πάω και τρίβομαι και προσπαθώ να φτιάξω όσα ηλιθιωδώς χαλάω (φωνακλού).

Αφήστε δαχτυλικό αποτύπωμα. Σχόλια του τύπου "είσαι λαβράκι για πειραματόζωο και πρέπει να μελετηθείς" δεν είναι επιθυμητά. Τα γνωρίζω ήδη :) :) :)
Θα ήθελα και τα 5 του κάθε ένα που αφήνει δαχτυλικό αποτύπωμα. Με χαρά!

Παρασκευή!

Καλημέρα!
Παρασκευή σήμερα!!!
Η καλύτερη ημέρα της εβδομάδας!

Έρχεται το σκ και θα είμαστε όσο το δυνατόν περισσότερο μαζί!
Δεν θα νυστάζεις και θα μπορέσουμε να δούμε ταινία στο dvd αγκαλίτσα, χωρίς να κλείνουν τα ματάκια σου και να σε σκουντάω και να γελάς!

Τί μ'έπιασε χθες, μα την αλήθεια! Σαν παιδί έκανα όταν μας ειδοποίησαν ότι είναι διαθέσιμες οι δύο ταινίες που ζητήσαμε! Χοροπηδούσα πάνω-κάτω (ντροπή σας, 27 Μαϊων κυρία να κάνετε έτσι... τς τς...), σε παρακαλούσα να πάμε να τις πάρουμε... τώρα που το σκέφτομαι και ξαναβλέπω την όλη σκηνή, με πιάνουν τα γέλια! Είμαι ώρες ώρες μία... Από μικρή που ήμουν, δεν ζητούσα ποτέ, τίποτα, ούτε από τους γονείς μου, ούτε από τους παππούδες ούτε από κανέναν. Θυμάμαι τη μάνα μου (ακόμα και σήμερα το λέει) "αυτό το παιδί μα ποτέ να μη ζητήσει τίποτα... κάτι ρε παιδί μου! δεν θέλει κάτι να το ζητήσει όπως όλα τα παιδιά?". Ο παππούς όμως, γεννημένος την 5η Μαϊου όπως εγώ, ίδια ημερομηνία, ίδια ψυχοσύνθεση, της απαντούσε τότε "κοίταξέ την στα μάτια και θα καταλάβεις τί ζητάει, δεν είναι χαρακτήρας που ζητάει με λόγια, περιμένει να την ανακαλύψεις"... Σοφέ μου παππούλη...
Είναι αλήθεια. Ποτέ δεν ζητούσα. Χθες όμως, έκανα σαν μικρό παιδάκι! Σε έβαλα να ξαναντυθείς και να πάμε να πάρουμε τις ταινίες. Κι εγώ σου πήρα σοκολατίνες για να σε γλυκάνω που σε τρέχω μέσα στην κούραση να οδηγείς, ψυχούλα μου. Κι ακόμη και στις 11 τη νύχτα να σου το ζητούσα, ξέρω πως θα με πήγαινες, κι ας λες το αντίθετο. Αφού είσαι ψυχούλα, δεν μου χαλάς χατήρι, όσο κουρασμένος κι αν είσαι, μωρό μου...

Μετά το βράδυ ξύπνησα κάποια στιγμή. Σε κοιτούσα που κοιμόσουν, τόσο ήρεμος, τόσο γλυκός, τόσο όμορφος, σου χάιδευα για ώρα τα μαλλιά, το μέτωπο, σου φίλησα τα μαγουλάκια, μου έκανες το γνωστό σου "μμμμμμ...." και με αγκάλιασες πιό σφιχτά...

Και το πρωί, με καλημέρησες "Γειά σου, γλυκιά μου" (είδες η σοκολατίνα? χιχι...)

Ανυπομονώ να σε δω, για την ακρίβεια με έχει πιάσει η χθεσινοβραδινή αδημονία, χοροπηδάω σχεδόν στην καρέκλα του γραφείου και έχω ένα καλά κρυμμένο πονηρο-τσαχπίνικο χαμόγελο - όταν πέφτει το μάτι μου στην ώρα και την βλέπω να περνά, καταπιέζω την ανάγκη να βγάλω κραυγούλες χαράς!

Τα τελευταία χρόνια είχα καταπιέσει το παιδί μέσα μου. Ήμουν σοβαρή και σκληρή, τρόπον τινά, θα έλεγα. Αυστηρή. Έχω περάσει πολλά και τα 4 χρόνια ψυχολογίας που έκανα στο Πανεπιστήμιο, με έκλεισαν στον εαυτό μου, στις σκέψεις μου και τη σιωπή μου. Πολύ εύκολα κάποιοι που τους αρέσει να βγάζουν συμπεράσματα αυθαίρετα, τύπου "είπε αυτό, είναι έτσι, αντιδρά έτσι, είναι αυτό" με χαρακτήριζαν με λανθασμένο τρόπο, κι αυτό με έκλεινε ακόμη περισσότερο στον εαυτό μου και με έκανε να μην ανοίγομαι.

Από τότε που σε γνώρισα, νιώθω ο εαυτός μου και δεν ντρέπομαι να κλάψω, ακόμα και μπροστά σου (ΠΟΤΕ δεν έκλαιγα μπροστά σε κανέναν), με συγκινούν μικρά, όμορφα πράγματα που βλέπω καθημερινά, δεν ντρέπομαι να χαρώ και να εκφράσω την αδημονία μου σαν μικρό κορίτσι, μαγειρεύω για σένα και για αγαπημένα μας πρόσωπα με τρελή χαρά, οδηγώ με τη μουσική τέρμα, σφυρίζω όταν είμαι μόνη μου... Θέλεις κι άλλα?

Πολλά από αυτά που γράφω ίσως τα ξέρεις, άλλα ίσως τα υποψιάζεσαι, άλλα ίσως τα διαβάσεις εδώ. Ακόμη και το ότι άρχισα να γράφω ένα "ηλεκτρονικό ημερολόγιο" εκθέτοντας τον εαυτό μου, σημαίνει πάρα πολλά. Και εν γνώσει σου.

Θέλω να σου πω τόσα πολλά. Οι λέξεις όμως φαίνεται πως έχουν αποφασίσει να βγαίνουν όποτε τους έρθει και σε όση ποσότητα τους έρθει. Ας είναι. Τις αφήνω να κάνουν κουμάντο. Ούτως ή άλλως, όταν σε κοιτάζω, τα διαβάζεις όλα μέσα στα μάτια μου. Δεν μπορώ να σου κρυφτώ. Δεν μπορώ να σου πω ούτε ένα τόσο δα ψεματάκι. Δεν μπορώ να κρυφτώ από τον καθρέπτη μου.