Για σένα, Αντώνη...

Σε λίγες ημέρες συμπληρώνονται σχεδόν δύο μήνες... Όλον αυτόν τον καιρό, προσπαθώ να κοντρολάρω τον εαυτό μου, τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου. Προσπαθώ, μετά το σοκ την ημέρα που έγινε, μετά το αντίο δύο ημέρες μετά και μετά το επαναληπτικό αντίο σαράντα ημέρες μετά, να εξακολουθώ να πιστεύω πως είσαι απλά ταξίδι ακόμα... Ακόμα και τώρα που πήρα μία βαθιά ανάσα και έκανα την ανάγκη μου πράξη να σου γράψω, ο γνώριμος κόμπος από εκείνο το απόγευμα του Δεκέμβρη, έχει γραπώσει το λαιμό μου και προσπαθεί να μη με αφήσει να γράψω...

Όμως θα γράψω, Αντώνη. Γιατί με πνίγουν τα γιατί όταν η προσποίηση συνθλίβεται από την τραγική συνειδητοποίηση της πραγματικότητας. Όταν ξέρω πως έχω να σε δω και να σε ακούσω δύο μήνες. Και πως δεν θα σε δω ξανά, ούτε θα σε ακούσω....

Είμαι πολύ θυμωμένη μαζί σου, Αντώνη. Πάντα σου φώναζα και σου έλεγα να προσέχεις. Πάντα σου έλεγα πως θέλω και τους δύο μπαμπάδες κοντά μου, και τον κανονικό μου και εσένα, μόνιμη δεύτερη, λατρεμένη πατρική φιγούρα στο σπίτι μας, πάντα με γέλια και χαρά. Και εσύ, με τη βεβαιότητα της πείρας και τη χαρά που βιώνες μακριά μας, μας την έκανες τη στραβή. Και άφησες πίσω σου πόνο, κόμπο στο λαιμό, αμέτρητα γιατί, θλίψη, ερημιά... Πού είναι το γέλιο σου?

Χάζευα τις προάλλες στο πατρικό μου τη φωτό σου από το καλοκαίρι, στον Βαρνάβα, που σου έβαλα gel στα μαλλιά, σου τα σήκωσα όρθια και σε τράβηξα φωτογραφία. Από τα ψαρέματά μας στην παραλία. Από τα μαγειρέματα. Τα γέλια μας τα βράδια στην ερημιά της νύχτας, κάτω από τον έναστρο Αυγουστιάτικο ουρανό, που μου έλεγες να κάνω ευχή αν τυχόν πέσει ένα αστέρι, και σου είπα πως έχω ήδη κάνει πέντε ευχές. Από τους αγώνες που βλέπαμε στην τηλεόραση και ουρλιάζαμε, αιώνιοι γάβροι, πορωμένοι μέχρι το κόκκαλο, με τα μυαλά στα κάγκελα για την ομάδα.

Όλοι πονάμε Αντώνη, και προσπαθεί ο ένας να μην το δείχνει στον άλλον. Άφησες τη Ρ., το αιώνιο συντροφάκι σου, τον Ν. και την Π. και τη μικρή Α., που δεν θα μεγαλώσει κοντά σε ένα χρυσάφι σαν και του λόγου σου. Τον Α., φίλοι από τα παιδικάτα σας, που κάθε φορά που τον κοιτάζω, ξέρω πόσο του λείπεις, και διαβάζουμε ο ένας τον πόνο στα μάτια του άλλου, σιωπηλά. Τη Μ., που το μόνο που είπε ήταν "θα μου λείψει ο φίλος μου" και μας κρατάει όλους να μην κλάψουμε άλλο. Ήταν εκείνη που μου είπε πως έφυγες. Δεν θα ξεχάσω τον πόνο της στιγμής. Οξύς. Μου έσκισε τα σωθικά. Μπόρεσα μόνο να ουρλιάξω, κοντεύοντας να τρελάνω τον Κ. μέχρι να καταλάβει τι έπαθα. Και δεν πρόλαβες να τον γνωρίσεις. Μόνο σε φωτό τον είχες δει, θυμάσαι? "Εγκρίνω", μου είχες πει μασημένα δήθεν, και πρόλαβα να δω τα μάτια σου να λάμπουν από χαρά και επιβεβαίωση. Και δεν πρόλαβες να έρθεις στο καινούριο σπίτι μετά τη μετακόμιση που ξεπατωθήκαμε όλοι "να ψήσουμε και να αράξουμε όλοι μαζί να δούμε καμιά μπάλα και να πιούμε τα κρασιά μας", όπως είχες πει. Ούτε προλάβαμε το καλοκαίρι να έμενες και να πηγαίναμε όλοι μαζί για μπάνια στη θάλασσα, πότε σε εμάς, πότε στον Βαρνάβα.

Σε σκέφτομαι κάθε μέρα και η καρδιά μου εύχεται οι άγγελοι να σου φέρονται καλά. Πάντα ακόυω το γέλιο σου και τη βροντερή σου φωνή. Πάντα θα ζεις μέσα μας, Αντώνη, φίλε, πατέρα, παππού, αδερφέ... Πάντα θα σε θυμάμαι με αγάπη του παιδιού προς τον πατέρα, πάντα θα θυμάμαι τα λόγια σου, τα αστεία σου, τα γέλια σου, τις ιστορίες σου, την καλοσύνη στα μάτια σου...

Για όλα τα καλοκαίρια, τους χειμώνες, για όλες τις εποχές που πιά δεν θα μοιραστούμε, η σκέψη μας σε σένα πάντα θα σε αγκαλιάζει και θα ζεις μαζί μας και μέσα από εμάς όλα τα γεγονότα της ζωής μας.

Για σένα, Αντώνη...

Τσικνοπέμπτη

Τσικνοπέμπτη είναι η Πέμπτη της δεύτερης εβδομάδας (της κρεατινής) του Τριωδίου. Ο εορτασμός αυτής της ημέρας, είναι ένα έθιμο που δεν γνωρίζουμε από πού προέρχεται. Βασικό χαρακτηριστικό του εθίμου αυτού είναι το ψήσιμο "τσίκνισμα" του κρέατος στα κάρβουνα, απ'όπου και πήρε το όνομά της η ημέρα. Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, οι νηστείες της Τετάρτης και της Παρασκευής είναι μείζονος σημασίας, οπότε στην Κρεάτινη εβδομάδα, η Πέμπτη αποτελεί την ιδανικότερη ημέρα για τσίκνα και κραιπάλη!

Πέρα από το ψήσιμο του κρέατος, κάθε τόπος έχει και τις δικές του συνήθειες εορτασμού της Τσικνοπέμπτης. Θα σας αναφέρω εν συντομία το έθιμο που τηρείται στην πατρίδα μου, την Κέρκυρα:




Την ημέρα της Τσικνοπέμπτης, στην παλιά πόλη της Κέρκυρας, τελούνται τα "Κορφιάτικα Πετεγολέτσια" ή "Κουτσομπολιά" ή "Πέτε Γόλια". Σύμφωνα με το κερκυραϊκό έθιμο, οι γυναίκες βγαίνουν στα παράθυρα των καντουνιών και κουτσομπολεύουν στην ντοπιολαλιά τους (σε άπταιστα Κερκυραϊκά, δηλαδή). Οι καντάδες που ακολουθούν, ουσιαστικά κλείνουν και το όμορφο και διασκεδαστικό αυτό έθιμο.



Εύχομαι σε όλο τον κόσμο να περάσει μία όμορφη Τσικνοπέμπτη, να πιεί με φειδώ σε περίπτωση που οδηγήσει μετά, ή να πιεί όσο θέλει αλλά να μην θέσει μετά τον εαυτό του σε κίνδυνο ή να αποτελέσει κίνδυνο για τους υπολοίπους οδηγούς.

Εμείς σήμερα θα γιορτάσουμε την Τσικνοπέμπτη συντρώγοντας με αγαπημένους μας φίλους!
Καλή μας διασκέδαση!

Λίγα λόγια για το blog μας

Γιατί ανοίχτηκε αυτό το blog?
Το blog αυτό ανοίχτηκε για να γράφω τις σκέψεις μου για τον Κ., αλλά και σκέψεις που αφορούν εμένα (π.χ. πράγματα που αγαπάω, μέρη, ανθρώπους, φίλους, κλπ.).

Οι διαφωνίες είναι -καλώς ή κακώς- μέρος της ζωής μας. Είναι το αλατοπίπερο που δίνει νόημα στην κατά τ'άλλα καθημερινή μας ρουτίνα. Με αυτό τον άξονα, είναι πιθανόν κάποια στιγμή να διαφωνήσω, είτε με τον Κ., είτε με τους φίλους μου. Μπορεί να μαλώσω, μπορεί να θυμώσουμε όλοι ο ένας με τον άλλον, μπορεί να υπάρξει μία παρεξήγηση που, με διάλογο μετά, να λυθεί.

Το blog αυτό δεν δίνει βήμα σε άγνωστα άτομα. Έχει ανοιχτεί η πρόσβαση ώστε να γράφουν οι αγαπημένοι μας φίλοι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος άγνωστος επισκέπτης, μπορεί να αφήνει σχόλια, ερμηνεύοντας το αν έχουμε προβλήματα ή όχι.

Δημοκρατία σημαίνει να συζητάς όχι μόνο τα κοινά σου, αλλά και τις διαφωνίες σου. Αυτό συνεπάγεται υγεία στις ανθρώπινες σχέσεις. Αλοίμονο αν όλοι συμφωνούσαμε με όλους! Η ζωή θα ήταν βαρετή και ανούσια.

Κατόπιν συζήτησης με τους φίλους μας που επισκέπτονται αυτό το blog, θα συναποφασίσουμε το ενδεχόμενο να κλειδώσει η πρόσβαση στο blog αυτό και να μπαίνουν επιλεγμένα άτομα με κωδικό. Μέχρι τότε, σχόλια αγνώστων θα διαγράφονται από τον διαχειριστή.

Εσύ κι εγώ μαζί

Τί απόγευμα κι αυτό το χθεσινό...
Άλλα είχα κατά νου και άλλα έγιναν.
Ήμουν τόσο κουρασμένη από τη δουλειά, που άθελά μου με πήρε ο ύπνος, και σώμα και πνεύμα ενώ ήθελαν να είναι εκεί για σένα, αδυνατούσαν, και έτσι με πήρε ο ύπνος...
Παρά τις προσπάθειές σου να με ξυπνήσεις, κατάφερα να σηκωθώ αργά τη νύχτα μόνο για λίγο, και μετά ξαναέπεσα, αυτή τη φορά όμως είχα όλη την τύχη του κόσμου με το μέρος μου, γιατί κοιμήθηκα στην αγκαλιά σου, με την αίσθηση της ανάσας σου στο λαιμό μου και τα χέρια σου τυλιγμένα γύρω μου προστατευτικά... Τί άλλο να ζητήσω όταν έχω όλα αυτά? Τίποτα.

Σήμερα το πρωί και πάλι δεν μπορούσα να ξυπνήσω με τίποτα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές σου, αγάπη μου. Ευτυχώς τα κατάφερα, αν και με την ψυχή στο στόμα, και δεν άργησα στο γραφείο, γιατί είχα από το πρωί τρελό όγκο δουλειάς και ραντεβού.

Σήμερα θα είναι ένα βράδυ χωρίς ύπνο, για να σε δω όσο περισσότερο γίνεται.
Σ'αγαπώ και σε σκέφτομαι κάθε λεπτό της ημέρας, μάτια μου.