One Love

http://erotas.wordpress.com/

2007-10-11T12:12:00.000+03:00

Πέρυσι, Οκτώβρη 2006, μάζευα τα υπάρχοντά μου. Μετακόμιση σε νέα περιοχή, νέο σπίτι, νέα ζωή. Ήρεμη, όμορφη, χωρίς κίνηση (sic) και δίπλα στη θάλασσα.

Κάπως έτσι, μιλώντας χθες βράδυ στο τηλέφωνο με μία από τις καλυτεροτερότερες (μα τί έχεις πάθει σήμερα μ'αυτή τη λέξη, μού λες;!!) φίλες μου, της έλεγα πως σήμανε η ώρα, ήλθε η στιγμή, να μαζέψουμε την πραμάτεια της ψυχής μας, και να την πάρουμε από τον stubborn (sic) Mr. Blogger και να την πάμε στον θαυμαστό κόσμο της Wordpress.
Συμφώνησε απόλυτα, λέγοντάς μου πως κι εκείνη έχει απηυδήσει με τον Blogger (μα γιατί το λέτε;;;) και το αφήσαμε εκεί, αφού συμφωνήσαμε πως πρέπει να ρωτήσουμε κάποιον που να γνωρίζει το πώς, ώστε να μας κατατοπίσει (αδαείς! τσ!).

Σήμερα, περιχαρής, μου λέει είναι πανεύκολο, κάνε αυτό, αυτό κι αυτό κι είσαι έτοιμη!!

Όπερ και εγένετο! Το θέλημά της!

Σημαδιακός μήνας ο Οκτώβρης!
Μπαίνω σε νέα σπίτια και νέες ζωές!

Πλέον, θα τα λέμε από εδώ http://erotas.wordpress.com/

Να είστε υπομονετικοί μόνο! Θα μου πάρει μέρες να ξεπακετάρω και να σιγυρίσω σωστά, να κάνω τα ξεκαθαρίσματά μου, να το στολίσω...

Brainstorming

2007-10-11T09:58:00.000+03:00

Η διαδικασία του brainstorming είναι κάτι που χρησιμοποιώ καθημερινά στη δουλειά μου. Για να βγάλω τα projects που τρέχουν, πιάνω το λατρευτό μου μπλοκάκι και αραδιάζω ό,τι μου κατεβαίνει στο μυαλό. Μετά γίνεται συνάντηση με συναδέλφους που εμπλέκονται στο εκάστοτε project, και έχοντας κάνει κι εκείνοι το δικό τους brainstorming, τα βάζουμε όλα στο τραπέζι. Έτσι βγαίνουν τα «διαμάντια» για τα οποία, πρόσφατα, δέχθηκα διθυραμβικά σχόλια από τους προϊσταμένους μου, για την ποιότητα της δουλειάς μου και τις δημιουργικές, καινοτόμες ιδέες μου.

Brainstorming ή τρικυμία εν κρανίω; Γιατί το λέω; Θα εξηγήσω!

Ο τελευταίος μήνας κινείται σε μία τρέλα. Οι 24 ώρες πλέον δεν μού φτάνουν ούτε για ζήτω.

Νιώθω να είμαι στην πιο δημιουργική περίοδο της ζωής μου.

Ξυπνάω καθημερινά στις 06.00 π.μ. (χωρίς ξυπνητήρι!!!), φτιάχνω καφέ και πρωϊνό με την άνεσή μου, κάνω μπάνιο, ετοιμάζω την τσάντα του γυμναστηρίου, το laptop, τις σημειώσεις μου από το βράδυ, το φαγητό μου για όλη την ημέρα, ακούω ειδήσεις, ντύνομαι, φορτώνομαι την πραμάτεια μου (!), μπαίνω στο αμάξι και διανύω 35χλμ. για να φτάσω στη δουλειά. Η καλύτερη στιγμή της ημέρας, είναι όταν βγαίνω από το σπίτι, το πρωϊνό φως και οι υπέροχες μυρουδιές που εισπνέω: πεύκα, καθαρός αέρας, υγρασία, ησυχία! Νιώθω ζωντανή!

Φτάνοντας στη δουλειά, μπαίνω στη φάση που γουστάρω. Τον τελευταίο μήνα άλλαξαν άρδην τα πράγματα στη δουλειά μου, προς το καλυτεροτερότερο (όπως τη διάβασες τη λέξη, δεν είναι λάθος!) και είμαι πορωμένη με τα projects που έχω αναλάβει και άλλα άχαρα που αποτίναξα.

Τελειώνοντας από τη δουλειά, πάω σφαίρα γυμναστήριο. Κάνω power plate και κολύμβηση. Κατάκοπη (θα’θελες!) πάω για ένα γρήγορο καφέ από το πατρικό μου, βλέπω τα ριμπενάκια μου (οι γονείς, ντε!), περνάω σούπερ μάρκετ σαν σίφουνας, επιστρέφω σπίτι και μπλέκω στον λαβύρινθο μαγείρεμα, πλύσιμο, σιδέρωμα, τακτοποίηση, μπάνιο, μουσική τσίτα (ο σπιτονοικοκύρης μου μού είπε χθες πώς χαίρεται να με βλέπει τόσο ζωντανή και ότι ακούω ωραία μουσική – προφανώς στην άλλη ζωή του, άκουγε ροκιές τσιτάτος! σουπιά!!).

Αυτά όλα έγιναν και χθες, με την προσθήκη shopping μετά το γυμναστήριο. Επιστρέφοντας λοιπόν, στο σπίτι, και σημειώνοντας κάτι στην ατζέντα μου, βλέπω ότι είναι 10 του μηνού (του τουτουνού!) και κράζω «αααα! Το αδέρφι μου, ρεεεεε!». Το αδέρφι, αλήτης, πουλί, είναι η αρσενική version μου. Θα μπορούσαμε να είμαστε δίδυμοι (το αδέρφι είναι ίδιο εγώ, με κοντά μαλλιά, όμως! και δέκα χρόνια μεγαλύτερος). Και χθες, είχε γενέθλια!! Και το είχα ξεχάσει! (sic). Τσακίζομαι να εντοπίσω το κινητό μου, θαμμένο κάπου μέσα στην τσάντα μου, μετά τον φορτιστή (no battery, no party) και τού τηλεφωνώ. «Τι ώρα είναι στη Ζυρίχη;» σκέφτομαι όσο χτυπά. Απαντά.
-«Yellow» (sic).

-"Πάλι μεγάλωσες, ντίαρ;" Τον ρωτάω και σκάμε στα γέλια. Λέμε τα κουσκουσάτα μας, τού εύχομαι καλά μυαλά (θα’θελες!) και τού κοτσάρω «Γρίπη, σ’αγαπώ, ανυπομονώ να σε δω».
-«Κι εγώ, γλυκιστήρι μου. Στείλω μου mms μια φωτό σου καπάκι. Ένα πουλί μου τραγούδησε ότι έχεις μείνει σαν το σκήνωμα τ’Αγίου». Του στέλνω mms, με ξαναπέρνει πίσω. «Θα γίνεις μοντέλο ρε? Μια μπουκιά έχεις μείνει».
-«Ώχουυυυ! Σαν τον μπαμπά γίνεσαι όσο μεγαλώνεις, το ξέρεις;»
-«Bonsoir, μικρή μου. Να προσέχεις».
-«Κι εσύ. Πολύχρονος. Να είσαι πάντα γερός, bebelacι μου».

Πέφτω για ύπνο κατά τις 23.00+. Με παίρνει ο ύπνος, και μετά από καμιά ώρα, χτυπάει το κινητό.
-«Κοιμάσαι;»
-«Μμμμ…»
-«Ξύπνα, ντύσου καλά και κατέβασε το dainese σου από την ντουλάπα. Ή έστω, ό,τι άφησε ο σκόρος από δαύτο. Περνάω να σε πάρω για βόλτα γκαζάτη»
Ο λόξυγγας. Πρωτοξάδερφος, αγαπημένος.
Κωδικά ονόματα από μικρά: Ο αδελφός μου «γρίπης» (πάθαινε ΣΥΝΕΧΕΙΑ γρίπη), ο πρωτοξάδελφος «λόξυγγας» (μικρός είχε ΣΥΝΕΧΕΙΑ λόξυγγα) και εγώ το «γλυκιστήρι» (με καλοπιάνανε οι γαλίφηδες! τσ!).
-«Ρε λόξυ, κοιμάμαι. Το κάνουμε αύριο;»
-«Όσο καθυστερείς, τόσο θα ξεσηκώσω τη γειτονιά με τα μαρσαρίσματα. Και δεν θέμε. Θέμε;»
Σηκώνομαι, χτυπάω στην άκρη του κρεβατιού, στην ντουλάπα, στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας, στην πόρτα του μπάνιου… Ναι, είμαι τίγκα στη μελανιά σήμερα! Ντύνομαι όπως-όπως και κατεβαίνω.
Με περίμενε από κάτω.
-«Καβάλα, μούχλα»
-«Καλη…μέρα, σπέρα; Τι έπαθες ρε;»
-«Ανέβα και θα τα πούμε»
Μού είχε φέρει και κράνος! Λοξυγγάκι λατρεμένο, ποτέ νικημένο!

Ένιωσα σαν αστραπή. Τόσο έτρεχε. Ένιωσα να πετάω (ναι, όπως τη βραδιά στον Μποτσέλι, μόνο που εδώ ήταν άλλο πέταγμα… Χαλάρωσα).

Κατεβαίνουμε σε αγαπημένο σημείο, και των δυό μας. Και της γρίπης (τρίτωσε, ως συνήθως...).
-«Για λεγ’. Τι έγινε;»
-«Τίποτα. Ήθελα απλά να δεις και να κάνεις κάτι, που ξέρω ότι έχεις να δεις και να κάνεις πάνω από χρόνο».
-«Τι μωρέ;»
-«Αυτό», μού λέει και μού δείχνει τη θάλασσα. Στο χρώμα του εβένου. Φθινοπωρινή με ένα χάδι χειμώνα πάνω της. Φεγγάρι φως στα σπλάχνα της, να παιχνιδίζει. Φυσούσε. Έκλεισα τα μάτια και πήρα μια βαθιά ανάσα. Ρούφηξα τον κόσμο. Γέμισα.
-«Πώς νιώθεις, γλύκι;»

Απάντησα μετά από κάποια λεπτά, με δάκρυα ευδαιμονίας να κυλούν στο πρόσωπό μου.
-«Ο εαυτός μου. Μετά από ένα χρόνο. Να’σαι καλά. Σού χρωστάω»
-«Εμένα, τίποτα. Άραξε και κέρνα τσιγάρο να το γιορτάσουμε. Να ζήσει ο γρίπης»
-«Να ζήσει. Πάλι τράκα τεχνηέντως;!»

Μερικά πράγματα, δεν αλλάζουν ποτέ.
Ο τρόπος που αγαπάς τις αγάπες της ζωής σου.
Ο τρόπος που σε συνεπαίρνει η θάλασσα.
Ο τρόπος που αναστενάζεις με ανακούφιση, νιώθοντας πιο ζωντανός από ποτέ.
Ο τρόπος που νιώθεις το δάκρυ σου ένα ακόμη αστέρι στον ουρανό. Αναμμένο. Να φωτίζει τον σωστό δρόμο που παίρνουν οι επιλογές σου. Όσο κι αν φαντάζουν επώδυνες αρχικά. Είναι εξυγίανση αυτό.

Αφιερωμένο στον Σ., a.k.a. «γρίπης», και στον K., a.k.a. «λόξυγγας».
Από το «γλυκιστήρι» με αγάπη.
Παληκάρια μου! :’)

Nothing else matters

2007-10-09T14:36:00.000+03:00

Δεν έμαθες ακόμη;
Απέμεινες μονάχα να με ρωτάς

Για σένα και για μένα;

Τί να σου πω;
Τί θες ν’ ακούσεις;

Θα σ’ αρέσει;
Σίγουρα;

Μπορώ να σου μιλώ μόνο από μακριά.
Έτσι μ’ αφήνεις. Έτσι μ’ αφήνω.

Έτσι αφηνόμαστε.
Χρόνια τώρα..

Με φοβάσαι, το ξέρω.
Σε φοβάμαι, δεν ξέρεις;

Πιάσε με, αν μπορείς.
Πιάσε με, αν τολμάς.

Μόνο μη ρωτάς… Μόνο αυτό…

Δεν είμαι εδώ, είμαι ψηλά.
Με φτάνεις;…

Θυμάσαι; Εγώ ναι…

Andrea Bocelli: Sentire delle forti emozioni

2007-10-02T09:51:00.000+03:00

Μου άγγιξε την καρδιά.

Με ενέπνευσε.

Με έκανε να κλάψω.

Με έκανε να ονειρευτώ.

Με συγκλόνισε.

Με μάγεψε.

Με ταρακούνησε.

Μού έκοψε την ανάσα.

Έστειλε την ψυχή μου στον έναστρο φθινοπωρινό ουρανό της πόλης μας.

Με ταξίδεψε: στην Κέρκυρα, στη Σαντορίνη, στο Παρίσι, στο Μιλάνο, σε στιγμές, τόσο νοσταλγικές, όσο και πονεμένες, λατρεμένες, ερωτευμένες, τσακισμένες. Σε τοπία ονειρικά... και έμεινα όλη την υπόλοιπη νύχτα, μέχρι να κοιμηθώ, πάνω σε μία άμαξα που πετούσε στον ουρανό, αφήνοντας πίσω της μία ουρά αστερόσκονης, κι ένα πεντάγραμμο γεμάτο νότες... Θεέ μου, πόσες νότες! Κι αυτό και ονειρεύτηκα στην αγκαλιά του Μορφέα!

Μια συναυλία για την ελπίδα που δεν καίγεται ποτέ, παρακολούθησα χθες στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο, παρέα με την λατρεμένη αδελφούλα μου. Η Ελεήμων Εταιρία Αθηνών, στα πλαίσια της χθεσινής Παγκόσμιας Ημέρας Τρίτης Ηλικίας, διοργάνωσε μία συναυλία αφιερωμένη στα θύματα της πύρινης λαίλαπας.

Εκτός από τη μαγική φωνή του λατρεμένου μου, Andrea Bocelli, είχα την ευτυχία να απολαύσω τους:

Marcello Rota, Διευθυντής Ορχήστρας

Doriana Milazzo, Soprano

Alberto Gazale, Βαρύτονος

Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων

Για τον Andrea, εδώ.

Το αγαπημένο μου τραγούδι, Vivo per lei, δεν το άκουσα δυστυχώς... μένω να το λιώνω στο cd, χρόνια τώρα, και είναι το τραγούδι που με εκφράζει όσο κανένα άλλο... Μπορείτε να το ακούσετε και να το δείτε εδώ και εδώ.
Από χθες βράδυ, είμαι εκστασιασμένη...

Andrea, grazie infinite!

Ο ένας πλάι στον άλλον...

2007-09-26T16:16:00.000+03:00

Δραματικό τέλος για τον Γάλλο φιλόσοφο Αντρέ Γκορζ και τη γυναίκα του

Ο Γάλλος φιλόσοφος Αντρέ Γκορζ

Παρίσι

Έφυγε από τη ζωή ο Γάλλος φιλόσοφος Αντρέ Γκορζ, συνιδρυτής με τον Ζαν Ντανιέλ του εβδομαδιαίου πολιτικού περιοδικού «Nouvel Observateur». Ο 84χρονος φιλόσοφος αυτοκτόνησε μαζί με τη σύντροφό του, η οποία έπασχε από ανίατη ασθένεια στην κατοικία τους στο Βοσνόν.

Ο Γκόρζ γεννήθηκε τον Φεβρουάριο 1923 στη Βιέννη και έλαβε τη γαλλική υπηκοότητα το 1954, όταν και πήρε το νέο του ληξιαρχικό ονοματεπώνυμο Ζεράρ Χορστ. Επιπλέον, τα άθρα του στο «Nouvel Observateur» τα υπέγραφε με το ψευδώνυμο Μισέλ Μποσκέ. Παράλληλα, θεωρείται από τους θεμελιωτές της πολιτικής οικολογίας.

«Οικολογία και Πολιτική», «Οικολογία και Ελευθερία», «Αντίο στο Προλεταριάτο», «Μεταμορφώσεις της Εργασίας» είναι ορισμένα από τα σπουδαία έργα του.

Στενή φίλη του ζεύγους αντιλήφθηκε το δραματικό τέλος της 58χρονης κοινής ζωής τους το πρωί της Δευτέρας. Μάλιστα, πάνω στην κεντρική πόρτα του σπιτιού υπήρχε η επιγραφή με την ένδειξη «ειδοποιείστε την χωροφυλακή».

Τα πτώματα βρέθηκαν το ένα πλάι στο άλλο, ενώ δίπλα τους βρέθηκαν γράμματα προς τους οικείους τους. Μάλιστα, προ ημερών ο Γκορζ εκμυστηρεύθηκε σε στενή φίλη ότι τον προβλημάτιζε πολύ η ραγδαία επιδείνωση της υγείας της Ντορίν.

Για την «Ντορίν του» στο πρόσφατο βιβλίο «Ιστορία της Ντ., ιστορία μιάς αγάπης» ο Γκορζ είχε γράψει: «Μόλις συμπλήρωσες τα 82, όμορφη, χαριτωμένη, ποθητή. Ζούμε μαζί 58 έτη και σε αγαπώ σήμερα περισσότερο από ποτέ. Εσχάτως, σε ξαναερωτεύτηκα άλλη μια φορά και να γνωρίζεις, φέρω μέσα μου ένα 'κενό', το οποίο εντούτοις με κατακλύζει, και που ξεπερνιέται μόνον όταν σε αγκαλιάζω».

Πηγή: http://www.in.gr/ Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Speachless..........................................................

Η χαρά μας μιά βόλτα

2007-09-25T11:05:00.000+03:00

-"Κουράζομαι όταν περπατάω", μού ψιθύρισε.

Σιωπή. Σφίξιμο.

Αφουγκραζόμουν το λαχάνιασμά του.

-"Έλα να χαζέψουμε να ξεκουραστείς"

-"Φτάνουμε;"

-"Εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς"

Σιωπή. Αναμονή.

-"Εντάξει, πάμε, δεν είναι πολύ μακριά. Σ'εμπιστεύομαι"

-"Θα πηγαίνω σιγά. Αλήθεια"

Να σε βλέπω να γελάς. Να γεμίζει η καρδιά μου όταν μού λένε "Είναι όμορφος", "Είναι γλύκας", "Τού έχεις αδυναμία, ε; Μπαμ κάνει."

-"Γιατί είναι σιωπηλό το κοριτσάκι μου;"

-"Γιατί οδηγεί"

Σιωπή. Δακρίζω.

-"Γιατί κλαις, παιδί μου;"

-"Γιατί μ'αρέσει να πηγαίνω βόλτα μαζί σου"

-"Κι εμένα. Δεν σε κούρασα σήμερα;"

Κουράζει ποτέ η αγάπη;

Γύρισα και τον κοίταξα.

-"Εγώ σε κουράζω 28 χρόνια. Λίγο το'χεις;"

-"Κουράζει ποτέ η αγάπη;"

-"Όχι. Κουράζει η έλλειψή της".

-"Εσύ με ξεκουράζεις, κόρη μου."

...

-"Μπαμπά;"

-"Ναι, κορίτσι μου;"

-"Μ'αγαπάς;"

-"Εσύ τί λες;"

-"Δεν λέω. Ρωτάω."

-"Να μην ρωτάς τα αυτονόητα. Μπορεί κανείς να μη σ'αγαπήσει;"

-"Δεν ξέρω. Μπορεί;"

-"Αν δεν έχει καρδιά, ίσως."

Χαμογελώ.

-"Τώρα γιατί χαμογελάς;"

-"Γιατί σκέφτομαι τα γκολ που θα χώσουμε στον ΟΦΗ σε λίγο"

-"Θα πιούμε και καφέ;"

-"Αμέ!"

-"Θα μού κάνεις έναν ελληνικό;"

-"Άμα είσαι καλός"

-"Είμαι! Θα μού ψήσεις;"

-"Άμα σε παίξω και μία παρτίδα τάβλι μετά"

Σκέφτεται.

-"Να πάρω τα κόκκινα πούλια εγώ;"

-"Άντε καλά. Να τα πάρεις".

-"Να σε κάνω αγκαλιά;"

-"Τώρα;;; Οδηγώ!!"

Το σκέφτομαι. Βγάζω φλάς δεξί, σταματώ στο δρόμο, πατάω αλάρμ.

Βγαίνω από τη θέση του οδηγού και πάω στη μεριά του συνοδηγού.

Τού ανοίγω την πόρτα.

-"Τί είναι παιδί μου;"

-"Θα με κάνεις αγκαλιά ή τσάμπα σταμάτησα;"

Βροχή

2007-09-21T15:22:00.000+03:00

Θυμάμαι τις βροχερές μου μέρες στο Παρίσι.
Μέρες που έβγαινα στη βροχή και φωτογράφιζα το βροχερό Παρίσι, τα στενά του, τα μπιστρό, τους ανθρώπους, τον Πύργο...
Χωρίς ομπρέλα.
Εκείνη που είχα την γύριζα γύρω-γύρω και γελούσα καθώς έσταζα βροχή.
Πολλά χρόνια πριν...

Στο σήμερα,
προσδοκώ μιά βροχή αυτό το σαββατοκύριακο.

Να την αφουγκραστώ, να τη μυρίσω στη φύση.
Ήσυχα και σιωπηλά, όπως της αξίζει, όπως της ταιριάζει.
Να την χαζεύω και να ταξιδέψω με τις σκέψεις μου.

Να την οδηγήσω μέχρι τη θάλασσα μέσα στο αμάξι μου.

Να τη νιώσω να με μουσκεύει καθώς θα βλέπω τις σταγόνες της να γίνονται ένα με το γκρίζο της θάλασσας.

Να με συντροφεύεσει ώσπου να κοιμηθώ, να με χαλαρώσει, να με ξεκουράσει...

Μιά βροχή θέλω.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας, για τα λόγια αγάπης και καλοσύνης που ανταλλάσσουμε, για το ενδιαφέρον σας, για τη συντροφιά σας. Αν βρέξει αυτό το σαββατοκύριακο, ακούστε αυτά που έχει να μας πει η βροχή... Σας φιλώ...

20 Σεπτεμβρίου

2007-09-20T11:22:00.000+03:00

Αγαπημένε μου πατέρα,

Για όλες τις θυσίες που έκανες για μένα, ένα ευχαριστώ δεν αρκεί.
Για όλη την αγάπη που μού έδωσες και μού δίνεις, ένα ευχαριστώ δεν αρκεί.
Για όσα έχεις περάσει με την υγεία σου και περνάς, θα είμαι πάντα εδώ.
Για όσα χαμόγελα μού χαρίζεις, ένα ευχαριστώ δεν αρκεί.
Για την αγκαλιά της Κυριακής που μάς πέρασε & τα λόγια που άκουσα, ένα ευχαριστώ δεν αρκεί.

Γλυκέ μου πατέρα,

Χρόνια σου πολλά, καλέ μου, υγιή και καλά, για τα σημερινά σου γενέθλια!
Να σε χαιρόμαστε & να φωτίζεις με την παρουσία σου τη ζωή μας!

Αναρωτιέμαι... πόσες αγκαλιές λουλούδια θα ήταν ποτέ αρκετά για σένα;

Ήμουν, είμαι & θα είμαι πάντα υπερήφανη για σένα. Για τον γλυκύτερο, ομορφότερο, αστειότερο, δοτικότερο, εργατικότερο πατέρα που θα μπορούσα ποτέ να ευχηθώ να έχω!

Δελφίνια

2007-09-19T12:45:00.000+03:00

Ένα από τα αγαπημένα μου πλάσματα είναι τα δελφίνια.

Τα θαυμάζω για τη γλυκύτητά τους, τη φιλικότητά τους, τα παιχνιδίσματά τους στη θάλασσα...

Και κάποιος φίλος που δεν γνώριζε πόσο τα λατρεύω, μου έστειλε αυτή τη photo. Σ'ευχαριστώ!

Υ.Γ. Αν δεν έχετε ζήσει την εμπειρία του να χαϊδέψετε δελφίνι από κοντά, ειλικρινά δεν ξέρετε τί χάνετε!! Κάντε το και θα με θυμηθείτε! Για το μοναδικό συναίσθημα που χαρίζουν στην καρδιά!! Λέω να το ξανακάνω σύντομα!!

Πατάμε και διαβάζουμε για τα δελφινάκια και γινόμαστε σοφότεροι!

What hurts the most was being so close

2007-09-17T09:25:00.000+03:00

Σ' αγαπώ θα πει
σου αφήνω στο λαιμό τα χείλη μου
σα λάφυρο ακριβό
σαν μυστικό σου ανοίγω το κορμί μου

Σ' αγαπώ θα πει
σου δίνω το κλειδί της καρδιάς
να μπαίνεις μια ζωή
μα φεύγοντας μου κλέβεις την ψυχή μου

Δως μου πίσω την καρδιά μου
δως μου πίσω την καρδιά
να την πιάσω να την σκίσω
σε κομμάτια μια φορά
να μη σ' αγαπάω πια

Δως μου πίσω την καρδιά μου
να τη ρίξω στη φωτιά
να μην έχω πια

Σ' αγαπώ θα πει
σου βάζω στη ματιά δυο δειλινά
δυο κύματα αλμυρά, δυο σύννεφα
κι ότι είχα στη ζωή μου

Σ' αγαπώ κι εσύ
τα παίρνεις όλα αυτά
τα κρατάς ξοδεύεις δυο φιλιά
μα φεύγοντας μου κλέβεις την ψυχή μου

Δως μου πίσω την καρδιά μου
δως μου πίσω την καρδιά
να την πιάσω να την σκίσω
σε κομμάτια μια φορά
να μη σ' αγαπάω πια

Δως μου πίσω την καρδιά μου
να τη ρίξω στη φωτιά
να μην έχω πια
Καλό σου ταξίδι... Καλή τύχη.........

Σαν Έρωτας

2007-09-14T11:34:00.000+03:00

Η νύχτα χαϊδεύει το μέλι των ματιών σου.

Σαν το κάρβουνο, σωστός ζωγράφος, σε γεμίζει με σκιάσεις. Σα χάδι.

Ο κάματος της μέρας σού προσδίδει μία όψη μυστική.

Σαν έρωτας.

Μένω να σε κοιτάζω, είναι το μόνο που μπορώ να κάνω.

Ξεμένω από λογική και παράνοια.

Μένω να σε κοιτάζω, ξέπνοη, με την καρδιά μου να χτυπά ακανόνιστα.

Πόσα θέλω να σου πω, και συνάμα, πόσα θέλω να αποσιωπήσω.

Δεν μπορείς να τ’ ακούσεις, μα τ’ αφουγκράζεσαι.

Μου λείπεις τη στιγμή που είσαι δίπλα μου.

Μόνο η ματιά σου διανύει αστραπιαία τις αποστάσεις μέσα μου.

Σαν τις αγγίζει, σα χάδι, λυτρώνομαι, ανασταίνομαι. Πετώ ψηλά.

Μόνο η ματιά σου γεφυρώνει τις αλήθειες και τα θέλω μας.

Μένω να σε κοιτάζω, και την ίδια εικόνα να ονειρεύομαι.

Μέχρι που ξυπνώ. Καλή μου μέρα, αν ξυπνώ…

Le ciel

2007-09-10T17:28:00.000+03:00

Ένα κομμάτι τ' ουρανού σου θέλω.
Θα μου το δώσεις;

Να σ'το γεμίσω με ένα αστέρι.
Όχι με πολλά.
Απ'όλα, λέω να διαλέξω το πιό λαμπερό.
Να σου μοιάζει.

Να σ'το φωτίσω με μία ηλιαχτίδα.
Όχι με πολλές.
Απ'όλες, λέω να διαλέξω την πιό ζεστή.
Να σου μοιάζει.

Θα μ'αφήσεις να διασχίσω τον ουρανό σου;
Απ'άκρη σ'άκρη;
Να τον καταπιώ,
Να τον κάνω δικό μου,
Να σε νιώθω μέσα μου;

Θα μ' αφήσεις να σ'αγαπώ;
Όπως θέλω εγώ;

Άραγε πόσα σ'αγαπώ να κρύβουν έξι ερωτηματικά;
Εξωφρενικό δεν είναι να γλιστρούν μέσα μου με ταχύτητα φωτός;

Το μυστικό μου

2007-09-06T11:31:00.000+03:00

"Voici mon secret. Il est tres simple: On ne voit biet qu'avec le coeur. L'essentiel est invisible pour les yeux." -Antoine de Saint Exupery. Le petit Prince. 1943-

“Ιδού το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά μπορείς να δεις σωστά. Τα ουσιώδη είναι αόρατα στα μάτια.” -Αντουάν ντε Σεντ Εξυπερύ, Ο Μικρός Πρίγκηπας. 1943-

Αυτή είναι η δική μου αλήθεια απέναντι στην αγάπη. Δεν βλέπω με τα μάτια, παρά μόνο με την καρδιά, και πάω όπου εκείνη με οδηγεί. Σ'ένα ταξίδι μαζί σου, πέρα από την Αγάπη, πέρα από τα τετριμμένα, πέρα από τα σκηνοθετημένα, πέρα από κάθε τί γνώριμο και οικείο. Εκεί καμιά φορά δειλιάζω. Και φοβάμαι. Πολύ. Τις στιγμές του μεγάλου φόβου που με τυλίγει, μού χαμογελάς. Μ'αγγίζεις. Μ'αγκαλιάζεις. Με φιλάς. Κι ο φόβος εξανεμίζεται. Και γίνεται ελπίδα. Χαρά. Αγαλίαση. Ανακούφιση. Είναι εκεί, στην αγκαλιά σου, που μπορώ να απελευθερωθώ. Είναι εκεί όπου κουρνιάζω. Είναι εκεί όπου νιώθω αληθινή ασφάλεια και προστασία. Είναι εκεί η φυλακή μου, η κρυψώνα μου, η φωλιά μου, το λιμάνι μου, μα κι η ανταρεμένη μου θάλασσα... Εκεί μπορώ να ονειρεύομαι... να΄ξερες πόσο ονειρεύομαι και τί...

Η αγάπη. Μόνο αυτή είναι ουσιώδης. Σε κάθε μορφή. Μητρική, πατρική, αδελφική, ερωτική. Μόνο με την καρδιά μπορείς να την δεις, ποτέ με τα μάτια. Μόνο με την καρδιά μπορείς να την αισθανθείς, ποτέ με τα χέρια. Ούτε να την ψιλαφίσεις μπορείς, ούτε να την κοιτάξεις. Τη μόνη αλήθεια που οφείλει κανείς να κοιτάξει κατάματα, είναι τη δική του, προσωπική αλήθεια...

Συμφωνείς;

Φθινοπωρινές σκέψεις

2007-09-04T10:21:00.000+03:00

Μια θάλασσα με θέλω.
Μια θάλασσα με πρέπει.
Μια θάλασσα γιατί.

Ατένισα τα θέλω μου.
Ατένισα τα πρέπει.
Ατένισα. Γιατί;

"Αγάπα με, όσο μπορείς αγάπα με, κι ακόμη πιό πολύ", θέλω να σου ψιθυρίσω, μα δειλιάζω...

[Painting: Person at the Window, by Salvador Dali]

Χρόνια μας Πολλά...

2007-09-03T12:18:00.000+03:00

Αγάπη μου,

Εύχομαι κάθε χρόνος που περνά, να είμαστε μαζί και αγαπημένοι,

Να ξυπνώ από το χάδι σου και να γεύομαι τα χείλη σου,

Να σε χαϊδεύω για να αποκοιμηθείς και να νιώθω την ευτυχία,

Να σου φτιάχνω πρωϊνό,

Να σε φροντίζω,

Να βλέπω το χαμόγελό σου και να ξέρω πως κανένας ήλιος δεν είναι λαμπερότερος,

Ναι, ξέρω, περάσαμε πολλά,

Και καλά και καλά,

Αυτό είναι ζωή,

Και τα καλύτερα είναι μπροστά μας,

Και θα έρθουν.

Για εμάς.

Χρόνια μας πολλά, αγάπη μου,

Χρόνια φωτεινά, γλυκά, ερωτευμένα, αγαπημένα.

Χρόνια αγάπης και στοργής,

Χρόνια καλά & ευτυχισμένα.

Να'ξερες πόσο πολύ σ'αγαπώ...

Για σένα που αγαπώ...

2007-08-31T15:12:00.000+03:00

...όσο τίποτ'άλλο στον κόσμο.

...και ζω ένα ταξίδι πέρα απ'την αγάπη.

...που γεννήθηκες για να με κάνεις ευτυχισμένη.

...κι αναρωτιέσαι γιατί σ'αγαπώ.

Σ'αγαπώ...

γιατί με κάνεις να χαμογελώ.

γιατί με κάνεις να ελπίζω.

γιατί με κάνεις να ονειρεύομαι.

γιατί είσαι ο καλύτερος αθλητής, στην ψυχή, την καρδιά, το μυαλό. Στην πράξη.

γιατί στοχεύεις ψηλά.

γιατί όταν χαμογελάς βλέπω ένα μικρό, αγνό παιδί.

γιατί όταν γελάς πονηρά είσαι ένα σκανταλιάρικο μικρό αγόρι.

γιατί δεν αντέχω λεπτό μακριά σου, κι ας μην το ομολογώ.

γιατί σε θέλω όσο ποτέ δεν θα καταλάβεις.

γιατί η μισή σου στεναχώρια είναι μαχαίρι στη δική μου καρδιά.

γιατί η μισή σου χαρά είναι φτερά για μένα.

γιατί θα μπορούσα να κάθομαι μήνες να σε κοιτάζω να (χαμο)γελάς.

γιατί ένα σου βλέμμα κάνει την καρδιά μου να χτυπά ακανόνιστα. Όπως την πρώτη μέρα.

γιατί έφερες στη ζωή μου το φως και τα χρώματα.

γιατί κοντά σου νιώθω το ίδιο συναίσθημα που νιώθω όταν είμαι στη θάλασσα...

γιατί όταν σ'αγγίζω, ηρεμώ, ό,τι μα ό,τι κι αν μου συμβαίνει.

γιατί ενώ λέω πως "πιό πολύ δεν γίνεται", ανακαλύπτω το αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο ότι γίνεται.

γιατί με ξαφνιάζεις.

γιατί οι λόγοι δεν έχουν τέλος, γιατί η καρδιά μου είναι γεμάτη. Από σένα.

Χρόνια σου πολλά, ανάσα μου.

Να ζήσεις.

Σ'αγαπώ.

Ένα ξέρω. Ότι τίποτα δεν ξέρω.

2007-08-30T10:01:00.000+03:00

ΕΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ.
(Σωκράτης)

Με ποιόν θαυμαστό τρόπο η ειλικρινής παραδοχή της άγνοιας μετατρέπεται σε αφετηρία της αληθινής γνώσης;
Η πιο ικανοποιητική απάντηση σε αυτό το καίριο ερώτημα μπορεί να δοθεί μόνο βιωματικά, έμπρακτα. Όταν βιώσει κανείς αυτό το κρίσιμο σημείο, χωρίς φόβο και χωρίς προσδοκίες, φαίνεται πως κάτι πολύ σημαντικό αρχίζει να συμβαίνει μέσα του και γύρω του:
Αρχίζει να μετασχηματίζεται σε μικροκοσμική μονάδα ύπαρξης. Κι αυτό επιδιώκει η πάντα επίκαιρη Σωκρατική Διδασκαλία, που θεμελιώθηκε σε αυτήν εδώ τη χώρα πριν από 2500 χρόνια από τον μεγάλο Διδάσκαλο των Ελλήνων αλλά και όλης της Ανθρωπότητας, τον Σωκράτη...

Το πρόβλημα είναι η κατεστημένη άγνοια η οποία, κατά τον Πλάτωνα, παίρνει τις ακόλουθες μορφές: απλή, διπλή, μεγίστη και σοφιστική.
Απλή είναι η άγνοια όταν κανείς αγνοεί τί είναι ένα πράγμα, όμως ταυτόχρονα έχει αντίληψη ότι το αγνοεί.
Διπλή είναι η άγνοια όταν κανείς αγνοεί κάτι και ταυτόχρονα δεν έχει αντίληψη ότι το αγνοεί.
Μεγίστη είναι εκείνη η κατάσταση άγνοιας όταν κάποιος αγνοεί ένα πράγμα, έχει αντίληψη ότι το αγνοεί, αλλά επιμένει στις απόψεις και γνώμες του, χωρίς να θέλει να ξεφύγει από την άγνοιά του.
Σοφιστική, τέλος, είναι η άγνοια εκείνη όπου κανείς αγνοεί κάτι, αλλά προσπαθεί με διάφορες εικασίες, ανεξέταστες γνώμες και αυθαίρετα συμπεράσματα να καλύψει την άγνοιά του.

Η διάκριση αυτή αντιστοιχεί σε ανθρώπινους τύπους, που αναπτύσσουν ανάλογα γνωρίσματα μέσα στην κοινωνία.

Η τρίτη και η τέταρτη μορφή άγνοιας, είναι σήμερα περισσότερο εξαπλωμένες από ποτέ, παρά την εντύπωση για το αντίθετο.

Η δεύτερη μορφή άγνοιας οφείλεται σε εγκαθιδρυμένες αρνητικές συνθήκες ύπαρξης των ανθρώπινων κοινωνιών: αφορά άτομα συνήθως καλοπροαίρετα στα οποία οι δυνατότητες για γνώση υπάρχουν, πλην όμως δεν αξιοποιούνται.
Η πρώτη μορφή είναι η “ευλογημένη”, θα λέγαμε, άγνοια· αφετηριακό σημείο της σωκρατικής έρευνας για την αληθινή γνώση... Είναι η στιγμή όπου η Προσωπικότητα αντιλαμβάνεται την κατάστασή της και αναφωνεί “Ένα μόνο πράγμα γνωρίζω στα σίγουρα, ότι δηλαδή τίποτα δεν γνωρίζω”.
Ανοίγεται, έτσι, προς το Όλον, με μια δεκτικότητα ικανή να αφομοιώσει τις ποιότητες του Ανώτερου Εαυτού, και πραγματώνεται μες από την Υπ-Ακοή της στο Ανώτερο...

Η άγνοια είναι ένα θηρίο, σαν τη φωτιά. Τρώει. Το μέσα μας, το έξω μας, το γύρω μας. Είναι κατεξοχήν συγγενής με την ημιμάθεια.

Περαστικά μας.

"Π" όπως πόλεμος... όπως πυρκαγιά...

2007-08-29T10:14:00.000+03:00

Ελλάς 1944: Ο εμφύλιος πόλεμος έχει αρχίσει...

Ελλάς 2007: Η ζωή μετά την πυρκαγιά, Πλατανιά...

Τί είναι χειρότερο; Ένας Πόλεμος ή μία Πυρκαγιά;

Πόσο ταυτόσημες είναι πιά οι έννοιες;

Κοιτάζω αρκετή ώρα τις φωτογραφίες... 63 χρόνια μεσολάβησαν, κι όμως: ξεριζωμός, καταστροφή, στάχτες... και στις δύο εικόνες.

Ασύμμετρη απειλή; Εδαφική τρομοκρατία;

Μετά; Τί;

Κάψε

2007-08-27T10:32:00.000+03:00

Κάψε ό,τι βλέπεις.
Δάση, δέντρα, πουρνάρια, θάμνους, ζώα, χλωρίδα και πανίδα, ανεκτίμητο φυσικό πλούτο.
Κάψε ό,τι μπορείς.
Κάψε ό,τι δεν είναι δικό σου.
Σπίτια, οικογένειες, ανθρώπινες ζωές, κόπους και μόχθους μιάς ζωής.
Κάψε ό,τι σου κληροδότησε τούτος ο τόπος, που από απαρχής του σε φιλοξένησε με οξυγόνο, με ομορφιά, με πράσινο, με μπλε, με αγάπη, με ιστορία, με πολιτισμό.
Κάψε ό,τι δεν σου ανήκει.
Κάψε ό,τι το θράσος και η δειλία σού επιτρέπει.
Κάψε την ψυχή μου, εκείνη που κανένας ψυχίατρος, ψυχολόγος ή γιατρός δεν θα μπορέσει ποτέ να επαναφέρει σε γαλήνη και ηρεμία.
Κάψε ό,τι ποτέ δεν είχε υποδομή, πρόληψη και πρόνοια.
Κάψε ό,τι εσύ σαν "άνθρωπος" δεν θα είχες ποτέ τη σοφία της φύσης.
Κάψε ό,τι μπορεί ποτέ να περιέβαλε τη μάνα σου, την τερατογέννα, όταν σε έφερνε στον κόσμο.
Κάψε ό,τι μάς έκανε να νιώθουμε ζωντανούς.
Κάψε ό,τι όμορφο με γέμιζε και θα ανακάλυπταν κάποτε τα παιδιά μου με τα δικά τους μάτια. Θα αρκεστώ να τους τα δείξω σε ξεθωριασμένες από το χρόνο φωτογραφίες.
Κάψε ό,τι ποτέ σου δεν σου προσέδωσε αξιοπρέπεια, αξίες, ήθη, ηθική, περηφάνεια.
Κάψε ό,τι το αναθεματισμένο σου κουφάρι, που πετάει στουπιά στο διάβα σου, μπορεί.
Κάψε ό,τι προλαβαίνεις.
Ίσως σε βρουν, ίσως όχι.
Ίσως πληρώσεις, ίσως τη γλιτώσεις.
Ποιός ξέρει;
Σίγουρα όχι εγώ, πόσο μάλλον εκείνοι που ψήφισα και ψήφισες, και που θα ψηφίσεις ξανά σε λίγες μέρες, μπλε ή πράσινοι ή κόκκινοι, τί σημασία έχει;
Ανέμους έσπειραν, θύελλες θα θερίζουμε όλοι μας. Εσαεί.
Κάψε ό,τι όμορφο και αγνό τολμά να επισκιάζει τη μαυρίλα και τη σαπίλα της ύπαρξής σου.
Πάρε ένα στουπί και τρέχα.
Με τη τσέπη σου γεμάτη χρήμα.
Με το σαδιστικό χαμόγελο καρφωμένο στο άθλιο προσωπείο σου.
Τα κατάφερες, λοιπόν, συγχαρητήρια!
Κάψε γη και ανθρώπους, ζώα και ψυχές.
Κάψε ιερά μνημεία, που ποτέ δεν είχες την παιδεία να επισκεφθείς, που ποτέ σου δεν ρίγησες βλέποντας την ιερή αφή της φλόγας, που ούτε στα πιό τρελά σου όνειρα ο ιερός χώρος δεν θα σου χάριζε την ανατριχίλα να νιώσεις, να αφουγκραστείς, να βγεις από το σώμα σου.
Δεν έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο, άλλωστε.
Και πώς να είχες; Και πού να το βρεις;
Κάψε ό,τι ξέρεις πως δεν θα μπορέσει να σωθεί.
Και πώς να σωθεί άλλωστε; Ασυντόνιστα δεν έρχεται η σωτηρία, πόσο μάλλον η πρόληψη του κακού.
Κάψε και επιβεβαίωσέ με.
Δεν υπάρχει η ζωή "μετά". Όλα εδώ είναι.
Εδώ ο παράδεισος; Πού; Σίγουρα, η Κόλαση είναι εδώ. Μπροστά στα μάτια μου.
Τα όμορφα ιδανικά όμορφα καίγονται.
Το ξέρεις άλλωστε πολύ καλά πιά.
Κουράστηκες;
Μιλάω πολύ, σωστά;
Λέω να σε αφήσω τώρα.
Έχω ψάξιμο να κάνω.
Μού δίνουν 1.000.000 Ευρώ να σε βρω και να σε παραδώσω.
Ναι, θα το πάρω το ποσό.
Όχι για μένα, για τους πυροπαθείς, για τον τόπο.
Εκεί θα το δώσω.
Την δική μου αμοιβή την ξέρω.
Είναι η ικανοποίηση, φίλτατε εμπρηστή, αγαπητό μου ανδρείκελο.
Η ικανοποίηση να σε δω τυλιγμένο στις φλόγες.
Να καίγεσαι και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα γι'αυτό.
Θα προλάβεις να δεις στο πρόσωπό μου το ίδιο σαδιστικό χαμόγελο, κοιτώντας σε, που είχες κι εσύ,
θυμάσαι;
στο δικό σου, όταν πέταγες τα στουπιά.

Καλό μας Καλοκαίρι

2007-08-03T16:57:00.000+03:00

Ανεξερεύνητες διαδρομές

Μαζί σου

Χέρι-χέρι

Στ'άγνωστο

Στ'απέραντο

Στο γαλάζιο

Σ'αγαπώ

Αύριο πρωί φεύγουμε

Σ'ένα ταξίδι πέρα απ'την Αγάπη

Σ'ένα ταξίδι μαζί

Οι δυό μας

Εσύ & Εγώ

Μόνοι

Ο κόσμος είμαστε εμείς

Εσύ ο Ήλιος μου

Το φεγγάρι σου εγώ

Ουρανός η αγάπη μας

Να μας φιλοξενεί

Στ'αέναα ταξίδια μας

Καλό μας καλοκαίρι, ζωή μου...

2007-08-02T14:02:00.000+03:00

Σαν μικρό παιδί νιώθω αυτό το καλοκαίρι!
Και η αιτία είσαι εσύ!
Σε λατρεύω!

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΙ!

2007-07-25T09:39:00.000+03:00

ΘΑ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΟΥΝ ΑΥΤΟ ; .....ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ; …

ΑΠΟΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΤΗΡΗΤΕΟΥ Δ. ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΟΥ 17
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ

Την Τρίτη 3/7/2007 στο ΥΠΠΟ, σε πολύωρη κοινή συνεδρίαση του ΚΑΣ και του ΚΣΝΜ (που ορίστηκε αιφνιδιαστικά την Παρασκευή 29/6/07 χωρίς να ειδοποιηθούν οι έχοντες έννομο συμφέρον) αποφασίστηκε, με μια ψήφο διαφορά (την διπλή ψήφο του προέδρου) ο αποχαρακτηρισμός του κτιρίου της Διονυσίου Αρεοπαγίτου 17 από ‘Εργο Τέχνης, με σκοπό να ακολουθήσει αποχαρακτηρισμός και του αρ. 19 και να κατεδαφισθούν. Αιτιολογία: η θέα από το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως που θεωρήθηκε υπέρτερο δημόσιο συμφέρον.

Παρά την απόπειρα αιφνιδιασμού, πρόλαβαν να ταχθούν κατά της κατεδάφισης η Ελληνική Εταιρεία για την Προστασία του Περιβάλλοντος και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, Πανεπιστημιακές Σχολές, ο Δήμος Ιωαννίνων, Ακαδημαϊκοί, Καθηγητές Πανεπιστημίου κ.α.

Το κτίριο της Διον. Αρεοπαγίτου 17, είναι έργο του 1930 του Ηπειρώτη αρχιτέκτονα Βασίλη Κουρεμένου (1875 – 1957) . Ο Κουρεμένος ήταν αριστούχος της Ecole des Beaux Arts στο Παρίσι, Ακαδημαϊκός, ζωγράφος, καθηγητής στο ΕΜΠ, φίλος του Ελ. Βενιζέλου και του Pablo Picasso. Τιμήθηκε με διεθνή βραβεία για το έργο του στο Παρίσι, την Κωνσταντινούπολη, την Ελλάδα, το Δουβλίνο.

Το κτίριο θεωρείται από τους μελετητές ως ένα από τα πιο σημαντικά της εποχής του μεσοπολέμου στην Αθήνα, ίσως το ωραιότερο δείγμα Art Deco στην πόλη. Την όψη του κοσμούν γλυπτά, ψηφιδωτά, ορθομαρμαρώσεις από κόκκινο και γκρίζο μάρμαρο.

Χαρακτηρίζεται διατηρητέο από το ΥΠΕΧΩΔΕ το 1978 και έργο τέχνης από το ΥΠΠΟ το 1988. Σε όλους τους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, η ύπαρξη των διατηρητέων 17 & 19 είναι βασική προϋπόθεση για τον σχεδιασμό. Στο Νέο Μουσείο επιτρέπεται κατά παρέκκλιση ύψος 24μ., ώστε να «συνομιλεί με τον Παρθενώνα» πάνω από τα κτίρια της περιοχής.

Το ΚΑΣ το 2003 δικαιολογεί τη θετική του απόφαση για την ανέγερση του Μουσείου με το σκεπτικό ότι το Μουσείο δεν θα είναι ορατό από την Δ. Αρεοπαγίτου και συνεπώς δεν θα επιβαρύνει τα μνημεία και τα διατηρητέα κτίρια. Εγκρίνει δηλαδή την ανέγερση του Μουσείου, επειδή ο τεράστιος όγκος του κρύβεται από τα κτίρια της Δ. Αρεοπαγίτου! Με το ίδιο σκεπτικό εγκρίνεται η ανέγερση και από το ΣτΕ το 2005.

Με την κατεδάφιση των δύο αυτών διατηρητέων κτιρίων ουσιαστικά ακρωτηριάζεται ο αρχιτεκτονικός χαρακτήρας της Δ. Αρεοπαγίτου. Ταυτόχρονα χάνεται ένα σημαντικό κομμάτι της σύγχρονης αστικής ιστορίας μας. Και όλα αυτά στο όνομα ενός κτιρίου – μουσείου το οποίο θα έπρεπε να είχε ως αποστολή τη διατήρηση και τη μεταφορά της μνήμης και όχι την καταστροφή της.

Και δυό λόγια για τη θέα: Από την αίθουσα των γλυπτών του Παρθενώνα φαίνεται ο Παρθενώνας και ολόκληρος ο βράχος της Ακρόπολης. Κρύβεται το Θέατρο του Διονύσου, όχι μόνο από τα κτίρια της Δ. Αρεοπαγίτου, αλλά και από τα ψηλά πλατάνια του δρόμου που αποτελούν τη «δροσιά των περιπατητών» όπως επεσήμανε η Μαρίζα Κωχ, και από τα πυκνά κυπαρίσσια του αρχαιολογικού χώρου. Θα πρέπει και αυτά να «καούν» στο όνομα του υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος;

Τα κτίρια της Διον. Αρεοπαγίτου στην ουσία εμποδίζουν το εστιατόριο του Μουσείου να φαίνεται από τον Μεγάλο Περίπατο και τον Αρχαιολογικό χώρο. Το τεράστιο, υπαίθριο εστιατόριο θα λειτουργήσει πάνω σε μια υψηλή τσιμεντένια εξέδρα – πρόβολο (στο ύψος της στέγης του κτιρίου Βάιλερ) που εξέχει από τον κύριο όγκο του Μουσείου, προς τη Διον. Αρεοπαγίτου, επί της οποίας σημειωτέον ότι δεν επιτρέπεται χρήση εστιατορίου.

Όσο για τις πίσω όψεις των διατηρητέων, που φαίνονται από το Μουσείο, υπάρχουν λύσεις: φύτευση δένδρων, αρχιτεκτονική ανάπλαση, εικαστικές παρεμβάσεις. Αρκεί να συναινέσει το ΥΠΠΟ.

Με την σκανδαλώδη απόφαση επιχειρείται να καταλυθεί η ιερότητα του αρχαιολογικού χώρου, η πολύτιμη αρχιτεκτονική μας κληρονομιά, ο μοναδικός χαρακτήρας της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, για να πίνει τον καφέ του ο τουρίστας με ανεμπόδιστη θέα και να ενισχυθούν έτσι οι εμπορικές χρήσεις του μουσείου. Αυτό θέλουμε;

Αν όχι, ας πάρει το μήνυμα

ο Υπουργός Πολιτισμού και Βουλευτής Α Αθηνών Γ. Βουλγαράκης,

τηλ. γραφείου 2103636177, fax 2103638137,

email gvoulg@parliament.gr

Μαρίνα Κουρεμένου olvia@hol.gr,

Αρίστος Δοξιάδης adoxiadis@notos.biz
Αχιλλέας Φρειδερίκος af@teknika.gr,

Nίκος Ρουσέας nrouse@tee.gr,
Μανώλης Αναστασάκης anastasakis@tee.gr ,

Μίμης Κουμαντάνος m.koumantanos@aktena.gr

Λεπτομέρεια όψης: Ψηφιδωτό «Ο Οιδίποδας και η Σφίγγα»

Η μονόφυλλη μνημειακή είσοδος σε αυθεντικό πνεύμα της Art Deco πλαισιώνεται από τις δύο ανάγλυφες Ηπειρώτισσες με την παραδοσιακή ενδυμασία

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΙ! ΕΣΕΙΣ...? ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ!

ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ ΜΕΣΩ E-MAIL Η' ΑΝΑΡΤΗΣΤΕ ΤΟ ΣΤΑ BLOG ΣΑΣ.

ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΣΧΗΜΙΑ & ΑΝΑΡΧΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ & ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΞΩ!!!

Η ΦΩΝΗ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΔΥΝΑΜΗ!

Η... eρωτας περνά από το στομάχι της leila!

2007-07-20T13:48:00.000+03:00

Leila!! Πόσες φορές θα σου πω να μην τσιμπολογάς μέχρι να ετοιμαστεί το φαγητό???
Τί? Ανυπομονείς???
Ε τότε πήγαινε εδώ http://giamam.blogspot.com/ να μάθεις να μαγειρεύεις, γατούλα μου!!!

Από εδώ θα σου μαγειρεύω το καλοκαίρι... μέχρι να ξαναγυρίσω εδώ http://erotas-one-love.blogspot.com

C u there, pussycat!

My summer wine is really made from all these things

2007-07-17T15:46:00.000+03:00

Μυρίζεις καρύδα, καρπούζι, πεπόνι, μάνγκο,
έχεις την αρμύρα τη θαλασσινή,
έχεις τη γλύκα του σταφυλιού,
είσαι καυτός σαν τον καλοκαιρινό ήλιο,
με χαιδεύεις με τη γλύκα που αφήνει το χάδι της άμμου...

Το Σεπτέμβρη θα είμαι πάλι εδώ, να γράφω για σένα, για σένα που κάνεις την καρδιά μου να χτυπά εξωφρενικά... για σένα, καρδιά μου, που είσαι όλη μου η ζωή.

Να περάσετε ανεπανάληπτα και να ζήσετε την κάθε στιγμή!

Καλό Καλοκαίρι!

Πάρνηθα... η ζωή μετά

2007-07-06T12:56:00.000+03:00

Όλοι μαζί και ο καθένας προσωπικά θρηνούμε για την καταστροφή στην Πάρνηθα.
Όλοι μαζί και ο καθένας προσωπικά θέλουμε εδώ και τώρα να κάνουμε κάτι για να ξαναδούμε τον Εθνικό Δρυμό υγιή και ζωντανό.
Όλοι μαζί και ο καθένας προσωπικά πρέπει με ψυχραιμία να κάνουμε ό,τι καλύτερο για να βοηθήσουμε.

Αυτή τη στιγμή, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι:
- Να μην ανέβουμε στην Πάρνηθα. Το οικοσύστημα είναι εξαιρετικά ευαίσθητο και η αυξημένη ανθρώπινη παρουσία στα καμένα θα το επιβαρύνει ακόμα περισσότερο, ενώ στις περιοχές που δεν έχουν καεί η ανθρώπινη παρουσία μπορεί να ενοχλήσει τα ζώα που έχουν συγκεντρωθεί εκεί.
- Να μην ταίζουμε τα ελάφια. Το Δασαρχείο έχει αναλάβει πλήρως τη σίτιση των ελαφιών, όπου αυτό απαιτείται και το WWF Ελλάς έχει ξεκινήσει πρόγραμμα περίθαλψης σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το ανεξέλεγκτο τάισμα έλκει τα ελάφια στις καμένες περιοχές, από τις οποίες πρέπει να απομακρυνθούν προσωρινά, ενώ πιθανότατα μπορεί να τα βλάψει σοβαρά.
- Να μη φυτεύουμε δέντρα. Οι ανεξέλεγκτες φυτεύσεις δέντρων και θάμνων χωρίς κανένα σχέδιο μπορεί να προκαλέσουν πολύ μεγάλη επιβάρυνση, σχεδόν αντίστοιχου μεγέθους με αυτήν που προκάλεσε η πυρκαγιά, στο οικοσύστημα που προσπαθεί να ανακάμψει. Οι όποιες αναδασώσεις γίνουν θα πρέπει να γίνουν βάση μελέτης.

Μπορείτε να ενημερώνεστε τις νέες εξελίξεις και να εγγραφείτε στο site (www.wwf.gr) για να προσφέρετε εθελοντική εργασία στις μελλοντικές εργασίες αποκατάστασης.

Μπορείτε επίσης να υπογράψετε την έκκληση του WWF Ελλάς (www.politics.wwf.gr) προς τον Πρωθυπουργό για αποκατάσταση της Πάρνηθας και προστασία των δασών της χώρας.

Επισκεφθείτε και στηρίξτε τη Διαδικτυακή πρωτοβουλία Συγκρότησης για την αφύπνιση και την εθελοντική αναδάσωση http://anadasosi.blogspot.com/

Τ'είν'αυτό που το λένε Αγάπη, τ'είν'αυτό....

2007-06-29T13:27:00.000+03:00

Απίστευτες απαντήσεις από μικρά παιδιά στο ερώτημα "Τί είναι αγάπη":

Τόνια, 6 ετών
"Όταν η γιαγιά είχε αρθρίτιδα, δεν μπορούσε να βάψει τα νύχια των ποδιών της γιατί δεν μπορούσε να σκύψει. Έτσι, της τα έβαφε ο παππούς μου, παρότι κι αυτός είχε αρθρίτιδα στα χέρια του"

Ρεβέκκα, 8 ετών

"Όταν κάποιος σε αγαπά, ο τρόπος που προφέρει το όνομά σου είναι διαφορετικός. Ξέρεις ότι το όνομά σου είναι ασφαλές στο στόμα του"

Βασίλης, 4 ετών

"Αγάπη είναι όταν ένα κορίτσι βάζει άρωμα κι ένα αγόρι άφτερ σέιβ και μετά βγαίνουν έξω μαζί και μυρίζουν ο ένας τον άλλον"

Κάρολος, 5 ετών

"Αγάπη είναι όταν βγαίνεις για φαγητό και δίνεις στον άλλο τις μισές τηγανιτές σου πατάτες χωρίς να του ζητάς να σου δώσει κι αυτός από τις δικές του"

Χριστίνα, 6 ετών

"Αγάπη είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς όταν είσαι κουρασμένη"

Λευτέρης, 4 ετών

"Αγάπη είναι όταν η μαμά φτιάχνει καφέ για τον μπαμπά και πίνει πρώτα μια γουλιά εκείνη για να δει αν τον πέτυχε"

Δανιήλ, 7 ετών

"Αγάπη είναι όταν φιλιέσαι όλη την ώρα. Μετά βαριέσαι να φιλιέσαι αλλά θέλεις να είσαι συνέχεια μαζί με τον άλλον και να μιλάτε. Η μαμά μου και ο μπαμπάς μου έτσι κάνουν. Κι όταν φιλιούνται εμένα μου φαίνεται αηδία"

Αιμιλία, 8 ετών

"Αγάπη είναι όταν είσαι στο δωμάτιό σου τα Χριστούγεννα κι ανοίγεις τα δώρα. Αν σταματήσεις το άνοιγμα... θ’ ακούσεις την αγάπη"

Πάνος, 7 ετών

"Αν θέλεις να μάθεις να αγαπάς καλύτερα, πρέπει να ξεκινήσεις από έναν... φίλο που δεν χωνεύεις"

Τζένη, 8 ετών

"Αγάπη είναι όταν λες σ’ ένα αγόρι ότι σου αρέσει το πουκάμισό του, κι αυτός το φοράει μετά κάθε μέρα"

Θωμάς, 7 ετών

"Σε μία σχολική εκδήλωση και πριν παίξω πιάνο, μ’ έπιασε φόβος πάνω στη σκηνή. Τότε κοίταξα κάτω και είδα τον μπαμπά μου να με χαιρετάει χαμογελώντας. Ήταν ο μόνος που το έκανε αυτό. Τότε μου πέρασε ο φόβος"

Μαρία, 8 ετών

"Η μαμά μου με αγαπάει πιο πολύ απ’ όλους. Κανένας άλλος δεν έρχεται να με φιλήσει όταν πέφτω για ύπνο"

Κλαίρη, 6 ετών

"Η αγάπη είναι όταν η μαμά δίνει στον μπαμπά το καλύτερο κομμάτι από το φαγητό"

Έχετε λόγια?

Τα Αγαπημένα μου Βιβλία - Μέρος Δεύτερο & Τελευταίο

2007-06-28T11:17:00.001+03:00

Η διαδικασία μεταφόρτωσης εικόνων στον μπλόγκερ εν μέσω καύσωνα, αδημονίας καλοκαιρινών διακοπών και τρελού φόρτου εργασίας, δεν είναι και ό,τι καλύτερο.

Γι'αυτό στο παρόν ποστ, για να κλείσω με τα αγαπημένα μου βιβλία, θα τα παραθέσω άνευ εξωφύλλων (μη μας βρεί και ο Σεπτέμβρης να προσπαθούμε να μεταφορτώσουμε ακόμη τις φωτό, δεν λέει!!!) και με τυχαία σειρά.

* Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές - Εκατό χρόνια Μοναξιά

* Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές - Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας

* Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές - Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων

* Αντουάν ντε Σαιν Εξυπερύ - Ο μικρός Πρίγκηπας

* Μενέλαος Λουντέμης - Ένα παιδί μετράει τ΄άστρα

* Νίκος Καζαντάκης - Ο Χριστός ξανασταυρώνεται

* Μάικλ Χόροβιτς, Σύνθια Πάλμερ - Χορεύτριες στους Λαβύρινθους της φαντασίας (εμπειρίες επιφανών γυναικών με ψυχεδελικές και ναρκωτικές ουσίες)

* Γκαίτε - Φάουστ

* Πασκάλ Μπρυκνέρ - Τα μαύρα Φεγγάρια του Έρωτα

* Νταν Μπράουν - Κώδικας Ντα Βίντσι

* Πάτρικ Ζίσκιντ - Το άρωμα

* Ίρβιν Γιάλομ - Όταν έκλαψε ο Νίτσε

* Γκιγιώμ Λε Τουζ - Ξάφνιασέ με (Γαλλικές επιρροές)

* Πλάτων - Συμπόσιον ή περί έρωτος

* Νίκος Καββαδίας - Βάρδια

* Νίκος Καββαδίας - Τραβέρσο

* Τάσος Λειβαδίτης - Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας

* Τάσος Αθανασιάδης - Η αίθουσα του θρόνου

* ΟΛΑ του Οδυσσέα Ελύτη (η ψυχή μου)

* ΟΛΑ της Αναϊς Νιν (Γαλλικές επιρροές)

* ΟΛΑ του Μίλαν Κούντερα (Γαλλικές επιρροές)

* ΟΛΑ της Αναστασίας Καλλιοντζή (όχι απλά λόγω φιλίας & αγάπης... Μεγάλο ταλέντο)

* ΟΛΑ της Ζωρζ Σαρρή (Τα παιδικάτα μου!)

* ΟΛΑ της Σώτης Τριανταφύλλου

* ΟΛΑ της Λιλής Ζωγράφου

* ΟΛΑ του Γιώργου Θεοτοκά (Οικογένεια)

* ΟΛΑ του Νίκου Γκάτσου

* ΟΛΑ του Αλιγκιέρι Ντάντε, με αγαπημένο την Κόλαση από τη Θεία Κωμωδία

* ΟΛΑ του Γιοστέιν Γκάαρντερ

* ΟΛΑ της Ιζαμπέλας Αλιέντε.................................................................................... και ο κατάλογος δεν τελειώνει, με 3.000 βιβλία στη βιβλιοθήκη.

Ευελπιστώ στις καλοκαιρινές μου διακοπές να 'φχαριστηθώ διάβασμα!

Τα Αγαπημένα μου Βιβλία - Μέρος Πρώτο

2007-06-27T12:52:00.000+03:00

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, με θυμάμαι χωμένη μέσα σε ένα βιβλίο (σε δεκάδες, για την ακρίβεια, βιβλία). Δεν με ένοιαζε ούτε παιχνίδι, ούτε βόλτα, ούτε τηλεόραση, ούτε τίποτα. Ίσως να μην είναι τυχαίο που διάβασα σε ηλικία τεσσάρων ετών (οι γονείς μου μού έχουν πει πως ζήταγα να με μάθουν να διαβάζω και ζήταγα βιβλία αντί παιχνίδια).

Έχω απίστευτη αδυναμία στον Κοέλιο. Το Ζαχίρ είναι μια ιστορία αγάπης, απώλειας και τυραννικού πάθους. Η έννοια του Ζαχίρ δεν είναι άλλη από αυτή της παρουσίας που καταλαμβάνει ολοκληρωτικά το πνεύμα και την ύπαρξη όσων ξέρουν ότι είναι αδύνατο να αντισταθεί κανείς στην αγάπη. Ένα βιβλίο που το διάβαζα σαν να το ζούσα, η καρδιά μου χτυπούσε τρελά και η συγκίνηση είχε χτυπήσει κόκκινο!

"Όταν ακολουθείς το δρόμο της συνείδησής σου, τότε θα έρθει η ώρα που το σώμα και η ψυχή θα αναγεννηθούν". Το ερώτημα για τη Μαρία, την πρωταγωνίστρια των Έντεκα λεπτών ήταν: να ακολουθήσει το μονοπάτι της σκοτεινής και στείρας σεξουαλικής απόλαυσης ή να διακινδυνεύσει τα πάντα για να ανακαλύψει το προσωπικό της εσωτερικό φως και μαζί την πιθανότητα του ιερού σεξ, του έρωτα δύο σωμάτων που οι ψυχές τους αγαπιούνται;

Ο Γιάλομ, χωρίς να εξιδανικεύει τον εαυτό του ή τους ασθενείς του, τονίζοντας τόσο τις επιτυχίες όσο και τις αποτυχίες ή τις ατυχίες του, αποδαιμονοποιεί την ψυχοθεραπεία, στον βαθμό που αυτή διαχειρίζεται τα δεδομένα της ύπαρξης. Γιατί «εν δυνάμει» αφορά τους πάντες, «αφού η ζωή, η ύπαρξη θα είναι πάντα στενά συνδεδεμένη με το θάνατο, ο έρωτας με την απώλεια, η ελευθερία με το φόβο και το μεγάλωμα με τον αποχωρισμό».

Ένα συναρπαστικό γαϊτανάκι με άξονα την ψυχοθεραπεία είναι το μυθιστόρημα του διάσημου Αμερικανού ψυχιάτρου και ψυχοθεραπευτή Ίρβιν Γιάλομ "Στο Ντιβάνι". Ο συγγραφέας αποκαλύπτει στο βλέμμα του κοινού τι συμβαίνει μέσα στο γραφείο αλλά και στη σκέψη των ψυχοθεραπευτών, τη ζωή τους, τις δυσκολίες τους, την ανθρώπινη υπόστασή τους. Το χιούμορ και η λεπτή ειρωνία κυριαρχούν και εναλλάσσονται με δηκτικές περιγραφές εκπροσώπων του ψυχιατρικού κόσμου. Όσο όμως απομυθοποιούνται οι ψυχοθεραπευτές, η γοητεία της ψυχοθεραπείας αυξάνεται. Ο Γιάλομ την παρουσιάζει κάτω από νέο φως: είναι μια συντροφική πορεία προς την επίτευξη μιας αληθινής ανθρώπινης επαφής. Με κινηματογραφικό τρόπο, συνεχείς ανατροπές και αστυνομικό σασπένς, ο Γιάλομ αναλύει στο "Ντιβάνι" του τη σύγχρονη κοινωνία και τις ανθρώπινες σχέσεις. [...]

Ακολουθεί το δεύτερο μέρος από "Τα Αγαπημένα μου Βιβλία" (μπορεί και τρίτο λόγω όγκου κειμένου και φωτό) - Κατόπιν ευγενικής προτροπής-πρόσκλησης-πρόκλησης του αγαπημένου μας lockheart!

Το Μπλε Φεγγάρι του Ιούνη

2007-06-26T11:12:00.000+03:00

Κάθε δύο με τρία χρόνια, συμβαίνει το φαινόμενο ένας μήνας να "φιλοξενήσει" δύο πανσελήνους.

Η δεύτερη πανσέληνος που σχηματίζεται μέσα στον ίδιο μήνα ονομάζεται "μπλε φεγγάρι", ένα φαινόμενο ξεχωριστό που, κατά τις παραδόσεις περασμένων χρόνων, τις τρείς νύχτες αυτής της Πανσελήνου (παραμονή, ανήμερα και επομένη) θεωρούσαν πως οι πόρτες είναι "ανοιχτές".

Σύμφωνα με την παράδοση, οι τρείς εκείνες νύχτες συνδέονται με τους αγγελιοφόρους ενός παράλληλου σύμπαντος!

Το φαινόμενο του μπλε φεγγαριού είναι πιό συχνό τους μήνες που μετρούν 31 ημέρες.

Το Σάββατο 30 Ιουνίου 2007 θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε στον ουρανό το πρώτο μπλε φεγγάρι του Ιουνίου μετά απο 200(!) χρόνια, καθώς το τελευταίο που σχηματίστηκε Ιούνιο μήνα, ήταν στις 30 Ιουνίου του 1806.

1η Ιουνίου 2007 είχαμε την πρώτη πανσέληνο.

Η σπανιότητα του φαινομένου του μπλε φεγγαριού έχει γίνει παροιμιώδης. Στην Αγγλική γλώσσα, προκειμένοι να δηλώσουν τη σπανιότητα, χρησιμοποιούν την έκφραση "Once in a Blue Moon". Σε ελεύθερη απόδοση στην Ελληνική γλώσσα, και κατ'αντιστοιχία, είναι το δικό μας "Σαν τα χιόνια".

Τη νύχτα αυτή, θέλω να αντικρύσω το πρόσωπό σου υπό το φως του Μπλε Φεγγαριού... Θέλω να λουστούμε στο Μπλε φως...

Πώς

2007-06-25T11:38:00.000+03:00

Πώς να μην σ'αγαπώ, όταν μου κάνεις νάζια και ντροπές, για να μη σε βγάλω φωτογραφία?

Πώς να μην σ'αγαπώ, όταν κάνεις σαν παιδί?

Πώς να μην γελάσω όταν χάνεις στο επιτραπέζιο και τσατίζεσαι και γελάς?

Πώς να μην σε ερωτευτώ παράφορα από την αρχή όταν μ'αγκαλιάζεις μέσα στο νερό και με φιλάς, και νιώθω να βγαίνω από το σώμα μου, να ζαλίζομαι, να χάνομαι?

Πώς να μην νιώθω ευτυχισμένη, όταν ξυπνάμε το πρωί και παρόλη τη ζέστη, με σφίγγεις στην αγκαλιά σου, κι εγώ είμαι έξω από το σώμα μου και πετάω?

Πώς να μην ανακαλύπτω την ωραιότερη μελωδία που συνέθεσε ποτέ κανείς στη ρυθμική σου ανάσα όταν κοιμάσαι?

Πώς να μην νιώθω εγώ εσύ, κι εσύ εγώ? Ένα?

Πώς να μπορέσω να σε χορτάσω σε ένα διήμερο, και να μην ανυπομονώ για την καλοκαιρινή μας άδεια?

Πώς να μη νιώθω συνεπαρμένη από τη μυρωδιά του κορμιού σου?

Πώς να μην πετάω σε καταγάλανους ουρανούς κοντά σου?

Πώς να μην σε λατρεύω?

It's all in the mix...

2007-06-22T14:14:00.000+03:00

Η ζωή είναι ένας αγώνας διαρκής, σκληρός, αέναος, ανελέητος.

Βουτάμε στο ρίνγκ της ζωής και το μόνο που ελπίζουμε, είναι να βγούμε όσο το δυνατόν λιγότερο πληγωμένοι γίνεται.

Πρωϊνό (πριν λαλήσει ο αλέκτωρ) ξύπνημα, ο πρώτος καφές της ημέρας, που θα έπρεπε να απολαμβάνεται βασανιστικά αργά και απολαυστικά, εξαφανίζεται από το φλυτζάνι εν ριπή οφθαλμού. Ένα ντους στα γρήγορα, βιαστικό ντύσιμο, βιαστική αναχώρηση από το σπίτι (πήρα-κλειδιά-σπιτιού-αυτοκινήτου-κινητό-πορτοφόλι-γυαλιά-ηλίου-ή-πάλι-θα-γυρίζω-τα-μπρος-πίσω?). Αγώνας δρόμου στο δρόμο. Αγώνας επιβίωσης. Αγώνας επικράτησης. Αγώνας επιβεβαίωσης. Κίνηση, ασυνειδησία, αγένεια, πρόκληση, σπάσιμο νεύρων.

Φτάνεις στη δουλειά. Είσαι ΗΔΗ κουρασμένος, btw. Μπαίνεις στο γραφείο. Έχεις αφενός να μοιράσεις ευγενικά χαμόγελα στους συναδέλφους (αλλιώς χαρακτηρίζεσαι από μαγκούφης μέχρι προβληματικός, ασχέτως αν εσύ δεν απήλαυσες τον καφέ σου, βρήκες κίνηση και κινδύνευσε η ζωή σου πολλάκις και συχνάκις στο δρόμο, έχεις πονοκέφαλο, ζεσταίνεσαι, σε ταλανίζει κάποιο σοβαρό προσωπικο-οικογενειακό πρόβλημα).

Και προετοιμάζεσαι. Κυριολεκτικά, θα έπρεπε να πάρει κάποιος ένα πινέλο βουτηγμένο σε κόκκινη μπογιά και να ζωγραφίσει κόκκινους κύκλους στην πλάτη σου, έναν μεγάλο, μετά έναν μικρότερο μέσα στον πρώτο, κ.ο.κ., μέχρις ότου να δώσεις την ευκαιρία στους συναδέλφους σου να ξεκινήσουν τις βολές με τα μαχαίρια (η καλύτερη που βρίσκει στόχο στο κέντρο κερδίζει. Δώρο η λαβωμένη ψυχή και η κουρελιασμένη διάθεση του κινούμενου στόχου).

Κατηγορία συναδέλφων: περιγραφικά, μπορούμε να πούμε πως πρόκειται για άτομα χαμηλής αυτοεκτίμησης, ζηλόφθονα, που όλη τους η ζωή στηρίζεσαι στις ζωές άλλων ανθρώπων. Κι αυτό, γιατί η δική τους δεν παρουσιάζει κανένα ΜΑ ΚΑΝΕΝΑ ενδιαφέρον. Ζουν μέσα από τις ζωές των άλλων, δημιουργώντας καταστάσεις και εντυπώσεις εκ των ουκ άνευ, μέσω βλακωδών ενεργειών και κινήσεων εντυπωσιασμού, με λανθασμένη τρίπλα το βλέμα: εκείνο που πάντα προδίδει τον ειλικρινή από τον ανειλικρινή. Εκείνο που ενώ σου χαμογελούν με τα χείλη, παραμένει ανέκφραστο, κενό, κούφιο. Εκείνο που σε κάνει να μην απολαμβάνεις τη δουλειά σου. Εκείνο που διαφέρει από το δικό σου, που θέλεις να αισθάνεσαι χρήσιμος άνθρωπος, να νιώθεις πως εργάζεσαι και προσφέρεις κι εσύ στην αλυσίδα της ζωής. Εκείνο που σε κάνει να μετανιώνεις που γύρισες στην πατρίδα σου και δεν έμεινες σε έναν τόπο με ακομπλεξάριστους και πραγματικά καλλιεργημένους ανθρώπους, με εκπαιδευτική και κοινωνική παιδεία. Εκείνο που δεν είναι μόνο του σε τούτη τη χώρα, μα αγγίζει ποσοστά ύψους... άστο, δεν θες να ξέρεις.

Κι εκεί που απογοητεύομαι, σε κοιτάζω. Είσαι κόκκινος!!!

Σε αγγίζω. Είσαι μαλακός και ζουμερός!!!

Μα τί είναι αυτά που έχεις στο δέρμα σου;;; Σαν... σαν σποράκια!!!

Κι είναι και μαύρα!!!

Κι απ'έξω είσαι πράσινος με λευκές, λεπτές ρίγες!!! Και σκληρός!!!! Σε φέρνω κοντά στο πρόσωπό μου και σε μυρίζω.

Μοσχοβολάς καλοκαίρι!!!

Είσαι το δικό μου καλοκαίρι!!!

Είσαι η χαρά της ζωής μου,

το χαμόγελό μου,

το αγχολυτικό μου,

ο λόγος να ζω.

Υ.Γ. Συγχωρήστε με για τη φλυαρία... κάτι η ζέστη, τα λόγια του παππά... λόγω της ημέρας... Θα μου περάσει...

Να σε βλέπω

2007-06-19T10:04:00.000+03:00

Να σ'αγγίζω, σαν μιά σταγόνα, να κυλώ στο κορμί σου.

Μόνο αυτό... είναι ευτυχία.

Καρδιά μου...

Photo-ιστοριούλα 2

2007-06-14T13:25:00.000+03:00

Μιά φορά κι έναν καιρό, γεννήθηκε ένας γάτος... μά τι γάτος!! γάτος πονηρός!! Όμορφος!! Λευκός!! Με τιγρέ πινελιές στο κεφάλι, τα αυτιά και την ουρίτσα του, και μάτια καταπράσινα όπως της αφεντικίνας του :)))

Η οικογένειά του τον βάφτισε Ταρζάν, γιατί από μικρός που ήταν, είχε μανία να σκαρφαλώνει στα δέντρα και να κυνηγάει πεταλουδίτσες, πουλάκια, ζουζουνάκια, και γενικά ο,τι πετούμενο υπήρχε και δεν υπήρχε στη φύση!!

Ο Ταρζάν είναι πιά 2 ετών, μεγαλώνει και... ταρζανεύει όσο πάει και περισσότερο!! Και μου κάνει ένα σωρό νάζια όποτε με βλέπει να ετοιμάζομαι να τον απαθανατίσω!!!

Δες, Leila μου, που τόσο ήθελες να δεις τα γατάκια μου, χθες που μπόρεσα να φωτογραφίσω τον Ταρζάν, δες τί νάζια κάνει που ξέρει πως είναι ακαταμάχητος και ο φωτογραφικός φακός τον λατρεύει!!!

Και μη νομίζεις πως αυτό ήταν, Leila μου!! Σύντομα θα πάρει κι άλλες πόζες, και θα προσπαθήσω να φωτογραφίσω και τον μπαμπά του, τον Μιάου, αν με αφήσει φυσικά ο υιός, που ζηλεύει όταν πάω να χαϊδέψω ή να ασχοληθώ με τον μπαμπά του & να παραμελήσω εκείνον, έστω για λίγο!!!

Photo-ιστοριούλα

2007-06-13T13:11:00.000+03:00

Ένα Photo-γραμματάκι στον Έρωτα της ζωής μου

Καρδιά μου,

Θα ήθελα να ήμασταν σε ένα μέρος μακριά από όλους και από όλα, οι δυό μας

Να βλέπαμε το απέραντο γαλάζιο της λατρεμένης μας θάλασσας

Να ανακαλύπταμε τη νέα ζωή όπως εκείνη γεννιέται μέσα στα σπλάχνα της θάλασσας

Κάπου εκεί, θα σκεφτόμουν τον μικρό μου Άλεξ και θα μελαγχολούσα…

Θα έπαιρνα ένα χαρτάκι, θα του έγραφα πόσο τον αγαπώ και πόσο μου λείπει, και θα το έβαζα σε ένα μπουκάλι, να το πάρει μαζί της η θάλασσα, που επικοινωνεί με τις ψυχούλες...

Τα δάκρυα θα γίνονταν χαμόγελο, καθώς θα σε κοιτούσα μέσα στο νερό!

Θα έψαχνες να μου βρεις σπάνια κοχύλια, που τόσο αγαπώ..

Θέλω να σου χαρίσω ένα αστέρι, θα σου έλεγα, όπως συνηθίζω πάντα να σου λέω..

Και θα ξεκινούσαμε να ψαρεύουμε μαζί γι’αστέρια...

Τα θαλασσοπούλια θα έκαναν τα δικά τους παιχνιδίσματα πάνω απ΄τα κεφάλια μας, μιλώντας μας χαρούμενα στη δική τους θαλασσινή διάλεχτο...

Κάπου εκεί, θα ένιωθα την ανάγκη να σε γεμίσω χρώματα. Ξέρεις, απ’αυτά που το χαμόγελό σου κάνει άχρωμα, από εκείνα όμως που λαχταρώ να σε γεμίζω για να σε κάνω ευτυχισμένο.

Βουτιά στον πολύχρωμο βυθό των αγαπημένων μου χρωμάτων. Δες!
Η νύχτα, κάθε νύχτα, θα ήταν μόνο δική μας, μέχρι το ξημέρωμα… Καρδιά μου...

[Κατόπιν ευγενικής προτροπής-πρόσκλησης-πρόκλησης της πιό παιχνιδιάρας, ναζιάρας, γλυκιάς, τσαχπίνας γατούλας όλου του κόσμου, MadLeila!!! - Ρίχνω πάσα σε όλους όσους βρίσκεστε στη δεξιά στήλη, ανεξαιρέτως!!]

Τα δάκρυα του φεγγαριού...

2007-06-12T15:46:00.000+03:00

Ο Πρίγκηπάς μου

2007-06-11T15:57:00.000+03:00

Σ'αγαπώ
Δεν έχω τίποτ'άλλο πιά για να θυμάμαι
Στην αγκαλιά σου θέλω μόνο να κοιμάμαι
Και τη μορφή σου ν'αντικρύζω σαν ξυπνώ

Σ'αγαπώ
Δεν έχω τίποτ'άλλο πιά να περιμένω
Μέσα στα χέρια σου γεννιέμαι και πεθαίνω
Κι ό,τι ονειρεύτηκα κοντά σου μόνο ζω

Σ'αγαπώ.

Όλα

2007-06-07T17:25:00.000+03:00

Όλα μέσα μου οργιάζουν.
Το μυαλό, η καρδιά, η ψυχή μου.
Σκέψεις ανάκατες, μα συνάμα τόσο συγκεκριμένες και ακριβείς,
θαρρείς αν αποφάσιζα να τράβαγα μία γραμμή με ένα νυστέρι,
θα πετύχαινα αυτό που λέγεται "χειρουργική ακρίβεια".

Θλίψη. Απαισιοδοξία. Δάκρυ. Έξω βροχή. Νερό. Τα συναισθήματά μου, με τον καιρό. Τα γεγονότα. Οι στιγμές. Πάντα έτσι.

Χαρά. Αισιοδοξία. Χαμόγελο. Έξω λιακάδα. Ζέστη. Τα συναισθήματά μου, με τον καιρό. Τα γεγονότα. Οι στιγμές. Πάντα έτσι.

Πάντα πάνω που πιάνω να ελπίζω, και πάντα να δέχομαι χαστούκια.
Πάντα πάνω που πιάνω ν'απελπίζομαι, και πάντα να δέχομαι το ευεργετικό χάδι της μοίρας.

Νομοτέλεια.
Ζωή.
Δικαοσύνη.
Τα πάντα ρει.

Κλείνω τα μάτια και νιώθω όλα όσα έρχονται στη ζωή μου.
Κλείνω τα μάτια και σε νιώθω.

Πάντα δίπλα μου, πάντα κοντά μου, πάντα εδώ.

Σε αναπνέω,
Σε ρουφάω.

Έζησα και ζω όλα όσα έζησα και ζω, για να μπορέσω να σ'εκτιμήσω,
Για να μπορέσω να χωνέψω πως ακριβότερος θησαυρός από το μαγικό χρώμα των ματιών σου και τον παράδεισο που βιώνω στην αγκαλιά σου, δεν θα βρω.

Η ευτυχία θα ολοκληρωθεί βήμα-βήμα. One step at a time.
Βήμα? Τί βήμα? Άλμα θέλω, θέλω το αύριο τώρα, και το χθες πάλι εδώ, χορό θαρρείς να στήσουν, αγκαλιά να κυλιστούν στην άμμο της αγάπης...

Ανυπόμονη είμαι. Πολλές φορές νομίζω πως είμαι βλάσφημη. Καταλυτική. Απαιτητική. Σαν τη θάλασσα. Τα έχει όλα μέσα της. Σαν τον αέρα. Τα παρασέρνει όλα. Σαν το παιδί. Δεν ακούει τίποτα και κανέναν, παρά μόνο την τρέλα της νιότης και τα ένστικτά του.

Έτσι με έκανες να είμαι. Η αγάπη σου με έκανε να επιθυμώ τα πάντα, να ανασταίνομαι με τη χαρά και να σταυρώνομαι με τη λύπη.
Ένωση.
Έρωτας.
Ανάσα.

Ανάσα είσαι, ανάσα ζωής, αέρας καθάριος και ζωογόνος, μ'ακούς? Πες μου...

Μ'ακούς? Πες μου.. Μ'ακούς την ώρα που το θέλω μου σκάει σαν μπαλόνι μέσα στο δωμάτιο? Ακούς τον κρότο του? Ακούς την καρδιά μου πώς χτυπά για σένα?

Ακούς πώς μ'έκανε η αγάπη?

Μικρό παιδί να στέκομαι μπροστά σου, αδέξιο, απαιτητικό, δειλό, παράτολμο... αγάπησέ με... κι άλλο, ναι...

Το παρθενικό μου ποστ στο χαμομηλάκι

2007-06-06T16:25:00.000+03:00

Σιωπή

2007-06-06T13:05:00.000+03:00

Για σένα, που έφυγες νωρίς, σκορπώντας θλίψη στις καρδιές μας.

Για σένα, που η αναθεματισμένη ιατρική αμέλεια, τα λάθη, η αδιαφορία, για πολλοστή φορά, σε έστειλαν μέσα σε ένα μήνα μακριά μας, χωρίς να φταις. Κι εσύ.

Για σένα, που αγάπησα, έζησα, πέρασα στιγμές, για σένα που δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα για να σώσω, γιατί είμαι μικρή, αδύναμη και ασήμαντη.

Για σένα, και για όλους όσους έφυγαν και μας άφησαν, νωρίς, χωρίς να είναι πλήρεις ημερών και εμπειριών, για όσα δάκρυα δεν μπορέσουν να αποτελέσουν φόρο αγάπης.

Για σένα, για τα χαμογελαστά σου γαλάζια μάτια.

Για σένα, για τα καλοκαίρια και τα χταπόδια που ψαρεύαμε μαζί, και μ'έμαθες, (...), για όλα μα για όλα...

Στον δικό μου νου, είναι καλύτερα... Δεν πονάς, δεν υποφέρεις... Δεν κατάλαβες... Παρατεταμένος ύπνος... Ησύχασες...

Καλό Ταξίδι, καλέ μου. Θα έχει πολλές τριανταφυλλιές και πολλά γατάκια στη γειτονιά των Αγγέλων...

Για την Αμαλία

2007-06-01T10:02:00.000+03:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Ονειρεύομαι...

2007-05-31T11:35:00.000+03:00

...κοχύλια, παραλίες, θάλασσες, διάφανα νερά, πράσινα, τυρκουάζ, χρυσαφένιες αμμουδιές, ψιλόκοκκες, από εκείνες που απαλά πιάνεις με τη χούφτα σου μία ποσότητα, και καθώς την αφήνεις χαλαρά να γλιστρίσει ανάμεσα στα δάχτυλά σου, πέφτουν σε αργή κίνηση και συνάμα γρήγορη, κάνοντας την ώρα εκείνη έρωτα με τον ήλιο, τυφλώνοντας τα μάτια σου από την ομορφιά και τη λάμψη: καθαρό, ατόφιο χρυσάφι, θησαυρός, κι εμείς ευλογημένοι να το ζούμε.
Απλά πράγματα.

...την αγκαλιά σου, βρεγμένη, νωπή, ποτισμένη από αρμύρα και καλοκαίρι, δροσερή, την ομορφιά της ψυχής σου που καθρεπτίζεται απαστράπτουσα στο πρόσωπό σου, το χαμόγελό σου και το τίναγμα των σταγόνων από τα μαλλιά σου, το φιλί σου, την ώρα εκείνη, που τα δύσκολα είναι παρελθόν και η αγάπη είναι το μέλλον, ο σκοπός, ο τελικός προορισμός.
Απλά πράγματα.

...νύχτες με φίλους, βραδιές ζεστές από αγάπη και χαρά, σαν τη χθεσινή, παρεϊστικες, τρυφερές, ανθρώπινες βαθιά κι όχι επιφανειακά, να κοιτάζω ένα-ένα τα πρόσωπα και να νιώθω πλούσια από αγάπη, από φιλία, από ουσία και βάθος. Γέλια, πειράγματα, αστεία, ευγένεια στη ματιά και αγάπη στη λαλιά.
Απλά πράγματα.

...τις διακοπές που μόλις κανονίσαμε. Την αγωνία σου από το τηλέφωνο. Τις ερωτήσεις σου: Θέλω? Μ'αρέσει? Συμφωνώ? Πώς μου φαίνεται? --- Απαντώ νοερά, αστέρι μου: Σ'αγαπώ! Σε θέλω! Σε λατρεύω! Σε σκέφτομαι! Μου λείπεις. Πότε? Ακόμη κι όταν είσαι δίπλα μου κι απλά το βλέμμα σου τραβηχτεί για ένα δευτερόλεπτο και χαϊδέψει άλλη επιφάνεια. Χαμογελώ. Με κοιτάζουν οι γύρω μου. Αδιαφορώ.
Απλά πράγματα.

...την αγκαλιά σου, την ώρα που τα μάτια μου κλείνουν, την ώρα που ο Μορφέας θέλει να με πάρει αγκαλιά, και τα καταφέρνει νοερά, αφού κυριολεκτικά η όαση της δικής σου αγκαλιάς δεν ανταλλάσσεται με τη δική του. Το φιλί σου για καληνύχτα... "τούτη η πίκρα του αποχωρισμού έχει μια γλύκα τόση, που καληνύχτα θα σου λέω μέχρι να ξημερώσει", να σε κοιτάζω την ώρα που αποκοιμιέσαι τόσο γλυκά, σα μωρό...
Απλά πράγματα.
...
Απλά, μα πανέμορφα πράγματα, που κλείνουν μέσα τους την ουσία της ζωής.
Η ομορφιά των μικρών πραγμάτων.

Πεφταστέρι

2007-05-30T11:32:00.000+03:00

Οι μυρωδιές στη ζωή μάς ακολουθούν. Οι εικόνες. Οι θυμήσεις. Η αίσθηση. Ο χρόνος κυλά αντίστροφα και μας μεταφέρει στο παρελθόν..

Κάπως έτσι ένιωσα χθες. Θερινός κινηματογράφος. Εκεί όπου γνωριστήκαμε πρώτη φορά. Εκεί όπου ξαναβρεθήκαμε χθες, μόνοι αυτή τη φορά, να παρακολουθήσουμε μία ταινία.

Ίδιος χώρος. Με φόντο τ'άστρα. Εσένα να παρακολουθείς την ταινία. Εμένα να κρυώνω και να νυστάζω. Έργο δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω. Το μυαλό έτρεχε στο τότε..

Επτά άτομα ήμασταν τότε, τη μέρα που σε γνώρισα. Έξω από τον θερινό κινηματογράφο. Μας συνέστησαν. Σφίξαμε τα χέρια. "Χαίρω πολύ", κατάφερα να ψελίσω τότε. Στη μία άκρη κάθισα εγώ, στην άλλη εσύ. Σε αισθανόμουν. Σαν να σε ήξερα από πάντα. Δύο ψυχές μέσα σε δύο σώματα καθισμένα μακριά το ένα απ'το άλλο, κι όμως, τόσο κοντά.. Σου ξαναμίλησα μετά το τέλος της ταινίας τότε. Πιάσαμε κουβέντα.

Τα υπόλοιπα γνωστά, για σένα και για μένα και για τους δικούς μας ανθρώπους.

Κάπως έτσι και χθες, σκεφτόμουν όλα τούτα, καθώς με έσφιγγες στην αγκαλιά σου για να μην κρυώνω. Έπεσε ένα αστέρι χθες. Το πεφταστέρι μας. Το είδες και το είδα. "Έπεσε ένα αστέρι", μου είπες. "Το είδα, έκανα κι ευχή! Εσύ;", σε ρώτησα. "Ναι", μου απήντησες. "Τί ευχή έκανες;", σε ρώτησα. "Σιγά μη σου πω!!", μου απήντησες γελώντας. "Αφορούσε εμένα", σε ρώτησα. "Ναι", μου απήντησες..

Μπορεί να μην ήθελες να μου πεις τί ευχή έκανες, για να μην το γρουσουζέψεις. Όμως είμαι σίγουρη πως κάναμε την ίδια ευχή.... αγάπη της ζωής μου....

Σ'αγαπώ, κάθε λεπτό που περνά, όλο και πιό πολύ..
Κι ας πίστευα παλιά πως αυτό δεν γίνεται...

Επιστροφή

2007-05-29T14:07:00.000+03:00

...στην καθημερινότητα και τη ρουτίνα.

Το κεφάλι μου το νιώθω έτοιμο να εκραγεί από τις τόσες όμορφες εικόνες που ρούφηξε μέσα του όλες αυτές τις μέρες! Μαζί σου! Τρεις μέρες μακριά απ'όλους και απ'όλα! Κάναμε και τα πρώτα μας μπάνια, περιπλανηθήκαμε σε μέρη γνώριμα των παιδικών μας ξέγνοιαστων καλοκαιριών και... έκλπηξη! και για τους δυό μας!! Για μία ακόμη φορά, ν'ανακαλύπτουμε πως πάντα κινούμασταν στα ίδια μέρη, έχουμε κοινές αναμνήσεις, κοινά σημεία αναφοράς και επαναφοράς!!!! Μού έκανες δώρο ανεκτίμητο και πολύτιμο, μπήκες μαζί μου εκεί όπου πέρασα δέκα συναπτά καλοκαίρια σαν παιδί! Η συγκίνησή μου, απερίγραπτη: όλα όπως τότε, και η μυρουδιά καλωσορίσματος στην είσοδο η ίδια, αγαπημένη, που όποτε τυχαία τη μυρίσω κάπου, απροσδιόριστα, ριγώ και αναπολώ, και νιώθω ξανά παιδί, ένα με τη φύση, μακριά από έγνοιες και προβλήματα: ακριβώς όπως νιώθω στην αγκαλιά σου! Η θάλασσα, μία μαγεία, κι εμείς να καλοδεχόμαστε τον ήλιο στο κορμί μας αχόρταγα, εγώ να ψάχνω για πετρούλες και κοχυλάκια, εσύ να κολυμπάς και να με πειράζεις, να κάνω σπαγκάτο στην άμμο να γλιστράω και να πέφτω, κι εσύ να γελάς! Να τρώμε το βράδυ δίπλα στη θάλασσα, το αεράκι να μας αναστατώνει ευχάριστα, με θέα ομορφιά φτιαγμένη αιώνες πριν, περήφανη απέναντί μας, να μας θυμίζει το μεγαλείο των αρχαίων μας προγόνων, το φεγγάρι να λάμπει ασημένιο στα μαύρα σου μαλλιά, κι εγώ να σε κοιτάζω και να νιώθω... τα πάντα, έρωτα, αγάπη, προσμονή, λαχτάρα, να θέλω να τρέξω μαζί σου, να γελάσω, να φωνάξω πόσο σ'αγαπώ!! Να ξαπλώνουμε το βράδυ, αποκαμωμένοι από εικόνες της ημέρας, από ήλιο, από θάλασσα, από τα φιλιά μας και τις αγκαλιές μας, από την ένωσή μας, και να μας νανουρίζει ο παφλασμός της θάλασσας, μια ανάσα μακριά μας, στα πόδια μας σχεδόν... να σε φωτογραφίζω και να μου γελάς, αχ! αυτό το γέλιο σου, αυτή η χαρά σου, ακόμη και η νυσταγμένες σου γκριμάτσες, τα νάζια σου...

Πόσα ευχαριστώ να σου πω που με κάνεις να νιώθω, να αισθάνομαι, να ζω, να σ'ερωτεύομαι, να σ'αγαπάω?

Πόσα, καρδιά μου?

Σε θέλω όσο τίποτ'άλλο στον κόσμο..

Ο έρωτας περνά κι απ'το στομάχι...

2007-05-29T12:21:00.000+03:00

...μεταξύ άλλων, και η αστακομακαρονάδα απογείωσε το γεύμα της Κυριακής!!
Η επόμενη θα είναι μαγειρεμένη από εμάς για εμάς!!.......

Απόδραση στον έρωτα

2007-05-29T10:43:00.000+03:00

Στην παραλία...
...ξαπλωμένοι, ν'ατενίζουμε το απέραντο γαλάζιο...
...το ηλιοβασίλεμα...
... από το δωμάτιό μας...
...να μας γεμίζει την ψυχή με χρώματα, έρωτα, αγάπη, αγκαλιά, φιλί, πάθος...

Δε θέλω τίποτ'άλλο, μόνο να σ'αγαπώ, και να μ'αγαπάς, καρδιά μου!

Παρτίδα σκάκι με θέα το απέραντο της θάλασσας...

2007-05-24T10:58:00.000+03:00

Πώς χάνεται η αίσθηση του χρόνου;
Πώς περνούν τεσσερισήμισυ ώρες σαν νεράκι;
Πώς μέσα σε τεσσερισήμισυ ώρες ανακαλύπτεις έναν άνθρωπο,
Ζεις μέσα από τη ζωή του,
Χαίρεσαι με τις χαρές που έζησε,
Πονάς με τις λύπες που τον πόνεσαν;
Πώς τα φέρνει έτσι η ζωή;
Ίσως να είναι και εδώ η σωστή η ώρα, που η επαφή με έναν άνθρωπο σε κάνει να αναθεωρείς. Να σκέφτεσαι πως ποτέ δεν είναι αργά για αγάπη, για φιλία, για ειλικρίνεια, πως ποτέ δεν είναι αργά για να αναπληρώσεις τον χαμένο χρόνο.

Όλα παιχνίδια της ζωής είναι, σαν μία παρτίδα σκάκι, κι εμείς καλούμαστε να στρωθούμε στη μία άκρη της σκακιέρας, απέναντι όχι στον αντίπαλο, μα στον άνθρωπο, απέναντι όχι στον ανταγωνιστή, μα στον συναγωνιστή, απέναντι σε αξίες που νομίζαμε ή χαμένες ή περιορισμένες σε άτομα που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός μας χεριού.

Οι κινήσεις μας πάνω στη σκακιέρα, αβέβαιες. Σκέψη. Κατάληξη. Πως όταν κάτι ξεκινά με τα πιόνια αραδιασμένα με τάξη, όταν δεν χρειάζεται να μαντέψεις τί έχει να σου πει ο άνθρωπος απέναντί σου, μα συμπληρώνει ο ένας τις λέξεις του άλλου... τότε σκιαγραφείται ένα καθόλα ευχάριστο παιχνίδι! Τότε χαίρεσαι, δεν έχεις πικρία για το χαμένο χρόνο, μόνο το πώς θα γεμίσεις ποιοτικά τούτη τη σχέση από εδώ και στο εξής, πώς θα προσφέρεις χαρά και φιλία στην ψυχούλα που κάθεται απέναντί σου και σε κοιτά ίσια στα μάτια, με βλέμμα καθαρό, γεμάτο τρυφερότητα, ανθρωπιά και άπειρα αποθέματα αγάπης... για τον εαυτό της, για τον άνθρωπό της, για σένα, για όλα.

Η ζωή μου έμαθε πως η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να'ρθει. Και μέχρι στιγμής, το έχω επιβεβαιώσει σε συναισθηματικό και φιλικό τομέα - έπεται ο επαγγελματικός, και η αρετή του να προσμένεις υπομονετικά και καρτερικά, ανταμοίβει!

Πίστεψέ το και θα το δεις! Εγώ το πιστεύω. Ξέρω πως κι εσύ το ίδιο. Και θα το δούμε!!

Σ'ευχαριστώ για την πρώτη αυτή παρτίδα! Ήρθε στο νου μου ένα τραγούδι παλιό κι αγαπημένο, που τώρα οι στίχοι του χορέψαν στην πίστα του μυαλού και της καρδιάς:

Το σκάκι

Έλα να παίξουμε .

Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου .

Θα σου χαρίσω τους πύργους μου

Κι ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου.

Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω;

Όλα, και τα άλογά μου θα στα δώσω.

Μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω.
Που ξέρει μόνο σ ένα χρώμα να πηγαίνει
Δρασκελώντας τη μια άκρη ως την άλλη
Γελώντας μπρός στις τόσες πανοπλίες σου
Μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
Αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις.

Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα.

Αφιερωμένο στη φίλη μου, Α., για την αρχή μιας υπέροχης παρτίδας σκάκι που θα συνεχιστεί...

Να τσιμεντώσει η αγάπη...

2007-05-23T02:10:00.001+03:00

Edith Piaf - La Vie En Rose

2007-05-23T01:56:00.005+03:00

Τις ώρες εκείνες...

2007-05-22T10:46:00.000+03:00

...που εσύ κοιμάσαι, εγώ ξυπνώ.
Ανασηκώνομαι στο ένα μου χέρι και σε κοιτάζω...
Σε νιώθω, σ'αφουγκράζομαι μέσα στη νύχτα...
Σ'αγγίζω απαλά μη και σε ξυπνήσω...
Χάδι τα μάτια μου, η ανάσα μου, το φιλί και τ'άγγιγμά μου,
Επάνω σου...
Άγγελος είσαι, έρωτας κλέφτης...
Κι απομένω να γύρω στη γωνιά μου,
Κλείνω τα μάτια,
Αναστενάζω.
Σε νιώθω, σε κάθε μόριό μου, σε εισπνέω...

Κάπως έτσι βγαίνω από το σώμα μου και φτερουγίζω,
Μια ψυχή πανάλαφρη, δίχως έγνοιες, δίχως τίποτ'άλλο,
Μόνη είμαι στον κόσμο τούτο, μόνοι είμαστε,
Δύο ψυχές, εσύ κι εγώ,
Μιά ψυχή μαζί.
Εσύ & γώ.

Γιατί άργησες τόσο;
Ένα παιδί γίνομαι μπροστά σου,
Αδέξιο,
Σε κοιτάζω,
Ζω
Για ένα σου βλέμμα, για ένα σου χάδι,
για ένα σου φιλί,

Δύο ψυχές, εσύ κι εγώ,
Μιά ψυχή μαζί.
Εσύ & γώ.

Αγάπη μου...

2007-05-21T11:37:00.000+03:00

...μάτια μου, ψυχή μου, έρωτά μου...
Για σένα, και είναι μόνο η αρχή για σήμερα...

Χρόνια σου Πολλά, καρδιά μου!!!

Σ'αγαπώ, είσαι τα πάντα για μένα!!!

Σε ερωτεύομαι...

2007-05-18T16:22:00.001+03:00

Άγγελέ μου...

2007-05-17T12:10:00.001+03:00

...δηλητήριο είχε κι έρωτα πολύ...

Ταυτόσημα

2007-05-17T10:09:00.000+03:00

Η λέξη "sein" σημαίνει δύο πράγματα στα Γερμανικά:
"Υπάρχω" & "Ανήκω σ'εκείνον"...

Υπάρχω για ν'ανήκω σ'Εκείνον...

Καθρέπτης

2007-05-16T15:18:00.000+03:00

Προχώρησε με βήματα αργά για να πάει από την κρεβατοκάμαρα στο σαλόνι. Πέρασε μπροστά από τον καθρέπτη και κοίταξε αφηρημένη. Το είδωλό της την κοίταξε πίσω. Στην αρχή μπερδεύτηκε. Ή καλύτερα σάστισε. Ή μάλλον σάστισε και μπερδεύτηκε ταυτόχρονα. Είχε την αίσθηση πως πέρασε μπροστά από το παράθυρο την ώρα που περνούσε και μία άλλη γυναίκα και κοιτάχτηκαν την ίδια στιγμή.

Όμως όχι… τα δύο τεράστια θλιμμένα μάτια που την κοίταζαν και το τεντωμένο από λύπη και ένταση πρόσωπο, δεν ήταν άλλο από το δικό της. Γύρισε το σώμα της en face. Να βλέπει κανονικά το είδωλό της και όχι πλάγια. Να δει την αλήθεια κατάματα, κι όχι μονόπλευρα… Στάθηκε ακίνητη. Η ησυχία μέσα στο σπίτι απόλυτη. Σχεδόν μπορούσε να ακούσει τους άτακτους χτύπους της καρδιάς της. Αναδεύτηκε. Κοίταξε τη γυναίκα απέναντί της. Αναστέναξε.

Με μία κίνηση ελευθέρωσε το χτένι που φυλάκιζε τα μαλλιά της. Τίναξε τα μαλλιά της δεξιά κι αριστερά αργά, όσο αργά θα ήθελε να αποτινάξει σκέψεις και έγνοιες από μέσα της, όσο αργά μα σταθερά θα ήθελε να βλέπει τη στεναχώρια να φεύγει μια για πάντα… Πέρασε το χέρι της αργά μέσα από τα μαλλιά της. Πόσο όμορφα ήταν! Είχαν μακρύνει, ποτέ άλλοτε δεν τα θυμόταν τόσο μακριά. Τόσο απαλά, που χάϊδευαν τους ώμους και την πλάτη της σαν πέπλο.

Χάιδεψε το πρόσωπό της… Τα μάτια της, θλιμμένα. Πού ήταν η λάμψη και η σπιρτάδα τους; «Τα μάτια σου γεννήθηκαν για να εμπνέουν ποιητές και να ξεσηκώνουν πολέμους», της είχε πει κάποτε ένας λεβέντης, και τότε είχε γελάσει.

Πέρασε το χέρι της απαλά πάνω στα χείλη της. Άφησε το χέρι της εκεί, όπως πολλές φορές κανείς αγγίζει με το χέρι του τα χείλη του, σε έκφραση έκπληξης… Κοίταζε το είδωλό της και έβλεπε όσα ήταν, όσα είχε ονειρευτεί και όσα ήθελε να γίνει… όσα δυνητικά θα μπορούσαν να…

Το μάτι της άφησε για ένα δευτερόλεπτο το είδωλό της στον καθρέπτη, και έπεσε στο πίσω μέρος του καμβά, στο κρεβάτι τους. Άστρωτο απ’ το πρωί που σηκώθηκαν. Το σχήμα του κορμιού του διαγραφόταν ακόμη στα σεντόνια. Τον φαντάστηκε ξαπλωμένο. Το έκανε κάθε μέρα αυτό, κάθε που της έλειπε.

Έκλεισε τα μάτια για ένα μόνο δευτερόλεπτο. Τα ξανάνοιξε σαν να μην ήθελε να χάσει κάποια εικόνα. Όχι της στιγμής, αλλά της ίδιας τους της ζωής, του ίδιου της του εαυτού… όχι των αφηρημένων, αλλά των συγκεκριμένων… όχι της καθημερινότητας, αλλά εκείνης της μαγικής λεπτής κλωστούλας…

..Έρωτας το λένε, και ήταν αυτό που τους συνέδεε… αγάπη… πάθος… έκρηξη… χημεία… πολλά ονόματα, που δεν της έλεγαν κάτι και που ταυτόχρονα τής έλεγαν τα πάντα...

Για εκείνη, η λέξη-κλειδί ήταν «Κ.». «Κ… όπως… καθρέπτης…», ψιθύρισε σαν υπνωτισμένη αγγίζοντας το κρύο υλικό του καθρέπτη στο σημείο του κρεβατιού... από την πλευρά του... στα τσαλακωμένια απ'το κορμί του σεντόνια…

…εξαιρετικά…

"Υπάρχει προορισμός αλλά όχι δρόμος. Αυτό που εμείς αποκαλούμε δρόμο, είναι ο δισταγμός" - Φράντς Κάφκα

2007-05-16T12:34:00.000+03:00

...Το φεγγάρι απ'τη μιά & του κόσμου η ζημιά 'βάλαν βέρες...

Ζούμε...

2007-05-14T11:01:00.000+03:00

...πρώτα και μετά γράφουμε.
Τρομάρα μας...

Ζούμε σ'έναν κόσμο, όπου το δικαίωμα του να ζει κανείς αξιοπρεπώς το συνθλίβει η γροθιά της προχειρότητας, της αμάθειας και της ημιμάθειας.

Ζούμε σ'έναν κόσμο όπου οι γιατροί, τα νοσοκομεία και το προσωπικό τους παίζουν ρόλο διακοσμητικό, αδιαφορούν για τον ανθρώπινο πόνο, αντί να τον κάνουν λιγότερο επαχθή κάνουν λάθη που κοστίζουν ζωές ή, στην καλύτερη, τις θέτουν σε κίνδυνο, τις στέλνουν να ακροβατούν οριακά πάνω στη λεπτή κλωστούλα μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Και προς αποφυγήν εμπλοκής με το νόμο και τις συνέπειες της αδιαφορίας τους, βγάζουν ένα ψεύτικο πόρισμα και βγάζουν την ουρά τους απ'έξω.

Ζούμε σ'έναν κόσμο όπου όλοι προσπαθούν να πλασσάρουν εαυτόν ως "κάτι". Ένα "κάτι" που αγοράζει υλικά αγαθά με δάνεια και πιστωτική κάρτα, που δεν έχει να φάει αλλά μοστράρεται, που υπερβαίνει όρια ταχύτητας και αφαιρεί ανθρώπινες ζωές, ξεκληρίζοντας οικογένειες με το έτσι θέλω.

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου η αστυνόμευση είναι ανύπαρκτη, όπου ο κάθε ηλίθιος, μέτριος και ασήμαντος είναι κάτι, και οι σπουδαίοι είναι στην αφάνεια και στην αέναη προσπάθεια, όπου δεν υπάρχουν νόμοι και κανόνες, όπου η έννοια της δημοκρατίας εξευτελίστηκε μπροστά στο θράσσος και τη χυδαιότητα.

Ζούμε σ'έναν κόσμο που οι λίγοι, όσο και να πασχίζουν, δεν μπορούν τελικά να κάνουν τη διαφορά στο σύνολο και να αλλάξουν τη ροή των πραγμάτων. Δυστυχώς.

Ζούμε σ'έναν κόσμο όπου οι πολλοί είναι ηλιθιωδώς βολεμένοι στον μικρόκοσμο της μίζερης καθημερινότητας του ίδιου τους του εαυτού, και με το χαρακτηριστικό νεύμα του χεριού τους και ανασηκώνοντας τους ώμους τους, πετάνε ένα "έλα μωρέ, δεν βαριέσαι".

Ζούμε σ'έναν κόσμο που το γιατί γίνεται κόμπος που σου φράζει το λαιμό, που από άνθρωπο με λίγες ανθρώπινες ευαισθησίες σε κάνουν έναν ουρανό με μαύρα σύννεφα, έτοιμα να ξεσπάσουν ανά πάσα στιγμή, και να χαρακτηριστείς υπερ-ευαίσθητος ή ανόητος.

Ζούμε σ'έναν κόσμο που δεν θα'θελα να ζω. Οι πολλοί και μέτριοι εξαντλούν κάθε πιθανό και απίθανο μέσον, ώστε να εξευτελίζουν τη ζωή γενικότερα ως έννοια, την ίδια τους τη ζωή στη συνέχεια, και σκορπίζουν ντροπή τριγύρω τους, στους λίγους και αξιοπρεπείς.

Τί να την κάνω τη συγνώμη?
Τί να τις κάνω τις δικαιολογίες?
Τί να τις κάνω τις υποσχέσεις?
Πώς να πειστώ πως όλα θα πάνε καλύτερα?
Πότε? Με τί εφόδια?

Με πνίγουν τα γιατί, με πνίγει η οργή, με πνίγει η πραγματικότητα που δεν επέλεξα και δεν θέλω πιά να ζω.

Ντρέπομαι που είμαι άνθρωπος και ζω ανάμεσα σε κτήνη και κανίβαλλους.
Ντρέπομαι που ζω σε μία χώρα που εξευτελίστηκε, που είναι ξέφραγο αμπέλι, που δεν υπάρχουν νόμοι, που δεν υπάρχουν λύσεις, που όλα συμβαίνουν απλά για να συμβούν, χωρίς μέτρο, χωρίς όρια, χωρίς αγάπη, χωρίς ανθρωπιά.

2007-05-09T15:14:00.000+03:00

Νιώσε με την ώρα που το θέλω γίνεται μανία,
την ώρα που το θέλω ξεχειλίζει,
την ώρα που το θέλω γίνεται επικίνδυνο...

Έλα στην αγκαλιά μου & μη ρωτάς...
Έλα να ζήσουμε...
Δεν μπορώ να περιμένω.
Δεν μπορώ το λίγο.
Δεν μπορώ τα μεσαία και τα μέτρια.

2007-05-08T11:57:00.000+03:00

1.Η απόλυτη ευτυχία για εσάς είναι…
…να ξυπνώ στην αγκαλιά του, με το κεφάλι μου στο στήθος του, ακούγοντας τους χτύπους της καρδιάς του, "κλειδωμένη" στα δυο του χέρια…

2.Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί…
…Ο ήχος από το ξυπνητήρι στο κινητό του στις 06.25 πμ...

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια…
…πριν μερικές μέρες, μας έπιασε νευρικό ξέσπασμα γέλιου μαζί…

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι…
…είμαι παραπονιάρα…

5. Το βασικό ελάττωμά σας…
…ότι δεν μιλάω. Θεωρώ κάποια πράγματα αυτονόητα ώστε να τα ζητήσω, και τελικά αυτό το εκμεταλλεύονται επιτήδειοι, ειδικά στον επαγγελματικό μου τομέα…

6. Σε ποιά λάθη δείχνετε την μεγαλύτερη επιείκεια…
…σε εκείνα που δεν έχουν κακόβουλο κίνητρο ή αφορμή. Στα εκ παραδρομής λάθη.

7. Με ποιά ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο…
…με καμία.

8. Ποιοί είναι οι ήρωές σας σήμερα…
…όσοι δεν εξευτελίζουν τη ζωή τους.

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι…
…είναι πέρα από την Αγάπη. Είναι το ταξίδι μαζί του…

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς…
…Νίκος Καββαδίας, Κ.Π.Καβάφης, Οδυσσέας Ελύτης, Νίκος Καζαντζάκης, Κική Δημουλά, Πασκάλ Μπρυκνέρ, Ίρβιν Γιάλομ, Αλέν Ντε Μποτόν, Αναίς Νιν, Χένρυ Μίλλερ, V.C. Andrews…

11. Ποιά αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα…
...Το να είναι Κύριος.

12.…και σε μία γυναίκα…
…το να είναι Κυρία.

13. ο αγαπημένος σας συνθέτης…
…Yann Tiersen.

14. Το τραγούδι που σιγοτραγουδάτε στο ντουζ…
«L is for the way you look at me, O is for the only one I see, V is very very extraordinary, E…»

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε…
…Ο μικρός Πρίκηπας.

16. Η ταινία που σας σημάδεψε…
…Jeux d’enfants.

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος…
…ο παππούς μου.

18. Το αγαπημένο σας χρώμα…
…όλες οι αποχρώσεις που παίρνει η θάλασσα. Μπλε.

19. Ποιά θεωρείτε τη μεγαλύτερη επιτυχία σας…
…το να κάνω τους ανθρώπους να χαμογελούν.

20. Το αγαπημένο σας ποτό…
…η σαμπάνια.

21. Για ποιό πράγμα μετανιώνετε περισσότερο…
…που δεν ξεχνώ και κουβαλάω πληγές.

22. Τί απεχθάνεστε περισσότερο απ΄ όλα…
…το ψέμα.

23. όταν δεν γράφετε ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία…
…Έρωτας.

24. ο μεγαλύτερος φόβος σας…
…ο Θάνατος αγαπημένων ανθρώπων.

25. Σε ποιά περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα…
…σε καμία.

26. Ποιό είναι το μότο σας…
…Όλα ή τίποτα.

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε…
…πλήρης εμπειριών και ημερών.

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει…
…γιατί δημιούργησε την Εύα από το πλευρό του Αδάμ και όχι τον Αδάμ από το πλευρό της Εύας…

29. Σε ποιά πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό…
…γνωρίζετε, γιατί με διαβάζετε…

Κατόπιν ευγενικής πρόσκλησης – πρόκλησης – προτροπής της αγαπημένης φίλης Leila.

Το μπαλάκι πηγαίνει σε όποιον θέλει να το πιάσει.
Θα ήθελα πολύ να προσγειωθεί στα χεράκια της Αργυρένιας!

Είμαι ένα...

2007-05-07T12:19:00.000+03:00

...δακρυσμένο τιποτάκι, λαβωμένο...
Πάρε με αγκαλιά & φίλησέ με...
Όλα ή τίποτα,
δεν μπορώ να συμβιβαστώ με τίποτα λιγότερο...
Έτσι είμαι... Έτσι γεννήθηκα...
Πνίγομαι... Ξεχειλίζει το μέσα μου...
Πάρ'το για να φύγει ο κόμπος...

Αφιερωμένο εξαιρετικά.

Χρόνια Πολλά...

2007-05-03T18:22:00.000+03:00

...για δύο λόγους!

Πρώτον, γιατί σήμερα έχουμε επέτειο,
γι'αυτό
Χρόνια μας Πολλά,
ζωή μου, αέρα μου, πνοή μου, μάτια μου, καρδιά μου...
Σ'αγαπώ, όσο τίποτ'άλλο στον κόσμο..........

Δεύτερον, αύριο έχω άδεια από τη δουλειά, γιατί το Σάββατο μεγαλώνω... και έχω να κάνω τις δουλειές μου αύριο και να επιμεληθώ των μενού για το Σάββατο!
Και είμαι χαρούμενη, γιατί θα ξυπνήσω ένα χρόνο μεγαλύτερη στην αγκαλιά σου...
Γιατί θα μου φιλήσεις το μέτωπο, μετά τη μύτη, μετά τα χείλη...
Και θα χαθώ σε σένα, με σένα, για σένα...
Και θα τρέξω να τρυπώσω στο μπάνιο να μη δεις το δάκρυ...
Ευτυχίας θα είναι αλλά δεν θέλεις να βλέπεις τα μάτια μου να κλαίνε, μου το'χεις πει...

Σ'αγαπώ, νιώθω πραγματικά πως, στην πιό μικρή στιγμή μαζί σου, ζω όλη μου τη ζωή.
Γεννήθηκα για σένα, για να σ'αγαπώ.
Μαζί έχουμε γενέθλια, τ'ακούς?...

Χρόνια μας Πολλά, ψυχή μου, έρωτά μου κλέφτη... άντρα μου γλυκέ και λατρεμένε!
Σ'αγαπώ!

Κι ύστερα...

2007-05-02T13:42:00.000+03:00

...ήρθε η Άνοιξη.
Όχι με πλουμιστά χρώματα όπως την περιμέναμε, αλλά με κρύο και συννεφιά.
Δεν πειράζει.
Ο καιρός έχει και κάνει τα δικά του.
Το ζήτημα είναι αν έχουμε Άνοιξη μέσα στην καρδιά μας.
Εγώ έχω,
γιατί έχω εσένα, την Άνοιξη της ζωής μου...

Σήμερα θα ήθελα να αφιερώσω τούτο το ποστ στην αδελφή ψυχή μου, τη Στέλα μου την αγαπημένη, με την ευχή σύντομα να ριζωθεί η Άνοιξη και στη δική της καρδούλα και να αποτινάξει μια για πάντα το Χειμώνα, σκληρό, κρύο και βαρύ.
Δεν είναι οι χειμώνες για αγγέλους σαν εσένα, κοριτσάκι μου...

Στέλα, σ'αγαπώ και θα είμαι πάντα δίπλα σου, καρδούλα μου.
Η ζωή είναι για να τη ζεις, λουλούδι μου όμορφο.
Είμαστε μαζί, δεν είσαι μόνη.
Θέλω να σε δω να μου χαμογελάς πιά.
Μόνο χαμόγελα, κοριτσάκι μου...
Όχι άλλα δάκρυα, όχι πιά μελαγχολία.
Η ζωή είναι μικρή, και θα τη ζήσουμε ρουφώντας την, πιάνοντάς την από τα κέρατα!
Μαζί, σ'το υπόσχομαι!
Ήρθε η Άνοιξη, ματάκια μου, άνοιξε το παραθυράκι της ψυχής σου και όλα θα πάνε καλύτερα!

Καλό μήνα σε όλους μας...

Ένα κύμα...

2007-04-30T14:05:00.000+03:00

...σκάει μέσα στην ψυχή μου.
Ένα κύμα χαράς.

Για όσα θέλω να κάνω.
Για όσα θέλω να ζήσω.
Μαζί σου.

Ονειρεύομαι από τώρα τις καλοκαιρινές διακοπές που κλείσαμε χθες.
Τον ήλιο, τη θάλασσα, την ησυχία, τις απόμακρες παραλίες.
Να σε ταϊζω φρέσκο ψαράκι.
Να τρως καρπούζι και μετά να σε φιλάω.
Να κοιμόμαστε γυμνοί σκεπασμένοι μόνο με ένα λευκό σεντόνι.
Να τραβάω συνέχεια φωτογραφίες, να τα ρουφήξω όλα όχι μόνο με τα μάτια της καρδιάς μου, μα και μέσα από το φακό, να κλειδώσω τις στιγμές μας.
Να πίνω ουζάκι και να με λες μπεκρή.
Να περπατάω ξυπόλητη.
Να σού κάνω πατητές ανεπιτυχώς μέσα στη θάλασσα και να γελάμε.
Να κοιτάζω τον ήλιο με μισόκλειστα μάτια και να αφήνω τις ακτίνες του να μου χαϊδεύουν το πρόσωπο. Να με καίνε.

Για μένα είναι ήδη Αύγουστος. Είναι σαν να μην περιμένω τα γενέθλιά μου σε πέντε μέρες, είναι σαν να περιμένω τη γιορτή μου τον Αύγουστο και τη γιορτή του να είμαστε μαζί τόσες μέρες, ξέγνοιαστα, ξεκούραστα, καλοκαιρινά, ερωτικά.

Περιμένω και ζω για ένα αέναο ταξίδι, πέρα απ'την Αγάπη.
Περιμένω και ζω ένα ταξίδι μαζί σου, καρδιά μου...

Τί θέλει να πεί ο ποιητής...

2007-04-27T15:26:00.000+03:00

Παρασκευιάτικα?
...............
Πότε είμαι το μαύρο πρόβατο και πότε το λευκό!
Είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι εδώ μέσα!!!
Γρουμφ@@@@@

Άλεξ

2007-04-26T15:04:00.000+03:00

Εμπνευσμένη από το σημερινό ποστ της αγαπημένης μας leila, θα σας πω κι εγώ για το τελευταίο μου κατοικίδιο (εκτός των γατιών μου που έχουν παραμείνει στο πατρικό μου):

Ήταν Ιούλιος του 2004. Είχαμε πάει με τη μητέρα μου βόλτα στην Αθήνα. Χάζι στα μαγαζιά, δοκιμή νέων μπαχαρικών και αρωμάτων... Ξαφνικά περάσαμε έξω από ένα pet shop. Της λέω "Μπαίνουμε?", μού λέει: "Αμέ!" (έτσι είναι η μάνα, μέσα σ'όλα και δη σε όσα ευχαριστούν τους δικούς της ανθρώπους).

Με το που μπήκα, το μάτι μου έπεσε απευθείας πάνω στα ενυδρεία με τα χρυσόψαρα. Δεν είχα ποτέ πριν χρυσόψαρο, ούτε και ήταν κρυφός μου πόθος να αποκτήσω ένα, ωστόσο της είπα "Θέλω να αποκτήσω ένα χρυσόψαρο" και κόλλησα τις παλάμες μου στο τζάμι του ενυδρείου. Εντόπισα το μικρότερο, το βλέμμα μου το ακολουθούσε σα μαγνήτης. "Θέλω αυτό" με θυμάμαι να ψιθυρίζω στην πωλήτρια. Δεν μπορούσε να το πιάσει με το δίχτυ, όμως μετά από πολλές προσπάθειες, τα κατάφερε. "Γειά σου Άλεξ", του είπα και χαμογέλασα. "Δεν είναι βέβαιο αν είναι αγόρι", μου είπε η πωλήτρια. "Είναι αγόρι και είναι ο Άλεξ, καλή μου", της απήντησα με χαμόγελο μετά συνοδείας ηχηρών γέλιων από τη μάνα μου - το δίχως άλλο θα μάς πέρασε για τρόφιμες που το έσκασαν από το Δαφνί!

"Και τί θα τον κάνεις τον ψάρακα, ρε θηρίο μου", με ρώτησε η μάνα βγαίνοντας. "Θα τον μάθω να αγαπιόμαστε, να μιλάμε, να κάνουμε παρεούλα και να με φιλάει", της είπα χαμογελαστά και κεφάτα. "Πώς θα τον μάθεις να σε φιλάει, βρε αθεόφοβο?", με ρώτησε η μάνα. "Θα δεις", της είπα.

Αγόρασα μία μεγάλη όμορφη στρογγυλή γυάλα και ο Άλεξ έκανε την πρώτη του μεγάλη βουτιά στο νέο του σπίτι. Ήταν φοβισμένος. Τις δύο πρώτες ημέρες, καθόταν στον πάτο της γυάλας, πού και πού κουνούσε την υπέροχη ουρίτσα-βεντάλια του και δεν έτρωγε. "Άρρωστο είναι?", με ρώταγαν οι γονείς μου. "Εσείς αν πάτε σε έναν τόπο τελείως άγνωστο και πρωτόγνορο, δεν θα είστε επιφυλακτικοί στην αρχή?" ήταν μία ερώτηση ρητορική που έφερε σκεφτικά κουνήματα στα αγαπημένα γονεϊκά κεφάλια.

Την τρίτη μέρα ο Άλεξ έτρωγε ήδη με όρεξη. Στις ατέρμονες βόλτες που έκανε μέσα στη στρόγγυλη γυάλα του, τον κοίταζα, με το νύχι μου χτυπούσα απαλά τη γυάλα και μιά ερχόταν κοντά στο σημείο που χτύπησε το δάχτυλό μου, μιά απομακρυνόταν.

Τον έβαλα στο σαλόνι μου. Κάθε που γύριζα στο σπίτι, έκανε σαν τρελός από τη χαρά του, δοκιμάζοντας παράτολμες φιγούρες μέγιστης επικινδυνότητας με χάρη δεινού χορευτή! Όταν έφευγα από το σπίτι, τού άφηνα χαμηλά love radio να ακούει. Δεν ξέρω γιατί, δεν είχα διαβάσει ποτέ κάτι για τη "διαπαιδαγώγηση" των χρυσόψαρων. Πίστευα πως κι εγώ, όταν είμαι μόνη στο σπίτι, ακούω μουσική και δεν νιώθω μόνη, και δεν ήθελα να νιώθει κι εκείνος μόνος. "Εχω διαβάσει πώς τα χρυσόψαρα ξεχνάνε ανά δύο δευτερόλεπτα, έχουν αμνησία", θυμάμαι που μού είχε πει ο κολλητός μου ο Χρήστος http://christosbrazil.blogspot.com/ και θυμάμαι που γελώντας του είχα πει πως κι εκείνος Αλτσχάϊμερ έχει, αλλά τον αγαπάμε!

Όταν γύριζα στο σπίτι, έβαζα το κλειδί στην πόρτα και ήξερα πως δεν θα μπω σε ένα έρημο σπίτι: αφού με περίμενε ο Άλεξ! Έμπαινα και του έλεγα όλο χαρά τα καλά μου νέα, κι εκείνος κολυμπούσε σαν τρελός μέσα στη γυάλα του. Όταν ήμουν λυπημένη, το καταλάβαινε, και ερχόταν στη μεριά της γυάλας όπου καθόμουν και με κοίταγε λυπημένος.

Έπρεπε να του αλλάζω το νερό και να του βάζω σταγονίτσες κάθε δύο ημέρες. Αφού άδειαζα προσεκτικά το μισό νερό του, τον έπιανα στη χούφτα μου και καθόταν ακίνητος, με εμπιστευόταν αλλά φοβόταν κιόλας, και η καρδούλα του βροντοχτυπούσε στα τοιχώματα της παλάμης μου... μέχρι να τον αφήσω να ξανακάνει βουτιά στο καθαρό του πλέον νεράκι!

Ένα βράδυ ήμουν χάλια ψυχολογικά. Καθόμουν οκλαδόν στο πάτωμα του σαλονιού δίπλα στο τραπεζάκι όπου καθόταν ο Άλεξ, και έκλαιγα με λυγμούς. "Ωραία θα ήταν να μού έδινες ένα φιλί να νιώσω καλύτερα, Άλεξ μου" του είπα και έβαλα το δάχτυλό μου στην επιφάνεια του νερού της γυάλας του. Και τότε το μικροσκοπικό ψαράκι, ήρθε, μου πιπίλισε το χέρι και τσουπ! ξανακατέβηκε στον πάτο. Ήταν η πρώτη φορά που βίωσα το συναίσθημα να κλαίω με λυγμούς από λύπη και ξάφνου να κλαίω από λυγμούς από χαρά. Το πλασματάκι αυτό μού έδωσε απίστευτη ζεστασιά! Έκτοτε, όποτε έβαζα το δάχτυλό μου στην επιφάνεια του νερού, το φιλάκι το ψώνιζα άνετα! Ήταν ο τρόπος του να μου λέει καλημέρα και καληνύχτα!

Ο Άλεξ δήλωνε την προτίμησή του και στους επισκέπτες του σπιτιού. Όταν δεν του άρεσε κάποιος, καθόταν στον πάτο και το έπαιζε ψόφιος κοριός ή κρυβόταν μέσα στο φυτάκι του. Όταν συμπαθούσε κάποιον, πλατσούριζε σαν τρελός και έβαζε τα δυνατά του να επιδείξει τις καλύτερες φιγούρες. Η πρώτη κατηγορία τον κοίταζε και απέστρεφε το βλέμμα της, συνεχίζοντας τη συζήτηση μαζί μου. Η δεύτερη κατηγορία ενθουσιαζόταν μαζί του και του μιλούσε, γεμίζοντάς με με χαρά και υπερηφάνια για το κατοικίδιό μου. Η πρώτη κατηγορία ήταν εκείνοι που με αγάπησαν λιγότερο και έβγαλα από τη ζωή μου. Η δεύτερη, όσοι με αγαπούν αληθινά και είναι χρόνια συνοδοιπόροι μου. Ακόμη κι ένα ψάρι, έχει ένστικτο.

Θα απορείτε ίσως γιατί δεν πήρα ένα άλλο ζώο, πχ γάτα ή σκύλο. Η γάτα δεν κλείνεται σε διαμέρισμα και δη στην πόλη, που έμενα τότε. Ο σκύλος γαβγίζει και ξεσηκώνει όλο τον τόπο. Και το σημαντικότερο, για μια γυναίκα σαν εμένα που έλειπε ατελείωτες ώρες από το σπίτι, δεν είχα την ανευθυνότητα να πάρω ένα κατοικίδιο που θα χρειαζόταν ατελείωτη φροντίδα και προσοχή και να το ταλαιπωρήσω.

Δεν άκουσα ποτέ όσους "γνωστούς" (της πρώτης κατηγορίας) μού έλεγαν πως τα ψάρια είναι γρουσουζιά και δη για μία ανύπαντρη κοπέλα (το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε?). Ο Άλεξ μου ήταν ο Άλεξ μου. Τελεία και παύλα.

Χριστούγεννα 2006. Ο Άλεξ δυόμιση ετών. Στο νέο μας σπίτι. Πλέον είχε και μπαμπά, τον Κ. μου, στον οποίο χόρευε καταχαρούμενα από την πρώτη στιγμή που τον είδε.

Ένα απόγευμα, ο Κ. ήταν στο πατρικό του και δεν θα βρισκόμασταν εκείνη την ημέρα. Δεν είχαμε αρχίσει ακόμη να μένουμε μόνιμα μαζί. Καθόμουν και έβλεπα dvd. Ξαφνικά, ένιωσα την ανάγκη να πάω να πειράξω τον ψαρούλη μου. Πήγα στη γυάλα και τον είδα στον πάτο. "Μού κάνεις τον ψόφιο κοριό, βρε χαμένο κορμί?" τού είπα γελώντας. Ακίνητος εκείνος. "Έλα να δώσεις φιλί στη μανούλα", τού είπα βάζοντας το δάχτυλό μου μέσα στη γυάλα. Ακίνητος εκείνος. Τότε ήταν που άρχισε η καρδιά μου να χτυπά γοργά και να κλαίω. Γιατί κατάλαβα. Ή καλύτερα, θυμήθηκα. Την πωλήτρια, τον Ιούλιο του 2007. Στην ερώτηση της μάνας μου "Πόσο ζουν αυτά?" είχε απαντήσει "Ενάμιση με δύο χρόνια μάξιμουμ, παραπάνω θεωρούνται μαθουσάλες!".

Πήρα τον Κ. μου και άρχισα να κλαίω με λυγμούς. Με καθησύχασε με τον πάντα υπέροχο τρόπο του, και μου είπε να μη στεναχωριέμαι, γιατί θα παίρναμε άλλο να φροντίζουμε μαζί. Ποτέ δεν μπόρεσα και δεν ήθελα άλλο χρυσόψαρο. Ένας ήταν ο Άλεξ και αναντικατάστατος. Σαν την μεγάλη αγάπη της ζωής μας.

Τον έβαλα σε ένα νάυλον μικρό σακουλάκι και μετά μέσα σε ένα βελούδινο κουτάκι κοσμημάτων, και τον πήγαμε με τη μάνα μου στην τελευταία και μόνιμη πλέον κατοικία του, στο βουνό απέναντι από το πατρικό μου.

Περιττό να σας αναφέρω πως όποτε (ξανα)βλέπω την ταινία καρτούν Nemo, κλαίω...

Επιστροφή...

2007-04-26T11:33:00.000+03:00

...μετά από εννέα μέρες!
Ξύπνησα το πρωί και ετοιμάστηκα. Ήρθα στη δουλειά. Όλα παράξενα. Άνοιξα τον υπολογιστή στο γραφείο μου και μετά από ένα γρήγορο update των θεμάτων, διάβασα ένα-ένα όλα σας τα σχόλια. Αυτή τη στιγμή είμαι πολύ συγκινημένη, γιατί αν και δεν σας ξέρω προσωπικά από κοντά -πλην της ανωνύμου κολλητής μου που τελεί χρέη εκπροσώπου τύπου παύλα assistant- ένιωσα το γνήσιο ενδιαφέρον σας, τη ζεστασιά σας, την ανθρωπιά σας, και αισθάνομαι πολύ τυχερή που μιλώ μαζί σας και μοιράζομαι όσα έχω στην ψυχή μου.

Asimenia, Leila, Maria, Zoaki, Trelofantasmeni, Paranoia, Γλαρομανούλα, Αγγελόσκονη, (δεν ξέχασα καμία κυρία?), σάς υπέρ-ευχαριστώ, και ευχαριστώ και την ανώνυμη κολλητή μου, που κάθε μέρα μού έδινε κουράγιο και αγάπη!

Οι μέρες αυτές κύλησαν αργά και συνάμα γρήγορα. Ο καθημερινός στίβος που όλοι τρέχουμε, πολλές φορές μάς κάνει να μην συνειδητοποιούμε το πόσο καταπονούμε τον οργανισμό μας, και η πραγματικότητα έρχεται σκληρή να μάς υπενθυμίσει πού πρέπει να σταματήσουμε και να νοιαστούμε λίγο παραπάνω τον εαυτό μας, που τόσο παραμελούμε και θυσιάζουμε στο βωμό της ρουτίνας και των υποχρεώσεων.
Ο πόνος στη μέση και το διάστρεμμα στο πόδι, μαζί με μία σειρά ενέσεων, φαρμάκων κ.ά. με φέρνουν σήμερα να γράφω αυτές τις γραμμές όντας πιό δυνατή και πιό αποφασισμένη παρά ποτέ: θα το νικήσω και δεν θα με νικήσει. Θα το θεραπεύσω και δεν θα με ρίξει. Θα βγω νικήτρια και όχι ητημμένη.

Πολλοί συνάδελφοι έδειξαν ειλικρινέστατο ενδιαφέρον, πέραν του να με καλούν ασταμάτητα όλες αυτές τις ημέρες και να προσφέρονται ακόμη και να έρθουν στο σπίτι να με βοηθήσουν, και σήμερα που ήρθα στη δουλειά, με κοίταζαν με συμπόνοια και αμηχανία. Τους παραξένεψε που χαμογελούσα και αστειευόμουν. Τους είπα πως, πολύ απλά, υπάρχουν χειρότερες ασθένειες από τη δική μου: καρκίνος, σκλήρυνση κατά πλάκας... μία δισκοπάθεια, όσο επώδυνη κι αν είναι, δεν είναι το τέλος του κόσμου. Είναι η αρχή ενός καλύτερου τρόπου ζωής, είναι ο επαναπροσδιορισμός κινήτρων, στόχων, σκοπών.

Θέλω να είμαι καλά για να σ'αγαπάω, για να σε κάνω να χαμογελάς, για να σε μαλώνω και να παίρνεις το κουταβίστικο ύφος και να γελάμε και να περνάμε τα δύσκολα. Θέλω να είμαι καλά για να μην στεναχωριούνται οι γονείς μου και οι δικοί μου άνθρωποι. Θέλω να είμαι καλά για να σας ανοίγω την ψυχή μου. Θέλω να είμαι καλά για να δουλεύω και να αισθάνομαι πως είμαι χρήσιμη στην κοινωνία και να αμοίβομαι για τον κόπο μου. Θέλω να είμαι καλά για να κάνω τους γύρω μου να χαμογελούν. Θέλω να είμαι καλά για να μπορέσω να τρέξω ξανά, να κάνω τούμπες στο χαλί, να χοροπηδήξω στο κρεβάτι, να κάνω κατακόρυφο μέσα στη θάλασσα.

Θέλω να είμαι καλά και να μην πονάω.

Πώς θα τα καταφέρω αυτά?

Πάνω απ'όλα με χαμόγελο, πείσμα, επιμονή, υπομονή, αγάπη και έρωτα.

Τα έχω ήδη όλα αυτά.

Θέλω να είμαι καλά γιατί ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΝΑ ΖΩ.

Τα Όνειρά...

2007-04-17T14:19:00.000+03:00

...μου ήταν πάντα σε φόντο θαλασσινό.
Η θάλασσα μού έδινε πάντα τη λύση.
Αν ήταν πεντακάθαρη, γαλάζια και λαμπερή, τα πράγματα πήγαιναν καλή.
Αν ήταν σκοτεινιασμένη, φουρτουνιασμένη και μαύρη, κάποιο λατρεμένο πρόσωπο της ζωής μου, άφηνε τον κόσμο τούτο και όδευε προς τη γειτονιά των Αγγέλων...
Ένα όνειρο που βλέπω πολύ συχνά, είναι να πέφτω προς μία καταγάλανη θάλασσα από ύψωμα... η αίσθηση της βουτιάς αυτής, είναι κάτι μαγικό και συνήθως, τραντάζομαι στον ύπνο μου...

Το μπλέ και το λευκό είναι τα χρώματα που πάντα δεσπόζουν στα όνειρά μου...
Το κόκκινο όποτε εμβόλιμα μπαίνει στον ονειρικό καμβά μου, μού φέρνει κάτι γρήγορα...

Τα όνειρα του μεσημεριού της Κυριακής, με μάθανε να μην τα πιστεύω...
Δυστυχώς λάθεψαν... Κυριακή μεσημέρι του Δεκέμβρη είχα δει τη θάλασσα ανάστατη, μαύρη, ψάρια να επιπλέουν στην επιφάνειά της, κόκκινες πατημασιές στη στεριά... ξυπνώντας, άνοιξα το κινητό σαν να ήξερα πως θα βρω κλήσεις... ήταν η μαμά μου και μου έφερε ένα από τα πιό δυσάρεστα νέα της ζωής μου: για τον Αντώνη, που έφυγε ξαφνικά το ίδιο εκείνο μεσημέρι...

Λίγες μέρες μετά, και χωρίς να το ξέρει κανείς, ούτε ο έρωτας της ζωής μου, πήγα στη θάλασσα και έκλαψα όλη μου την ψυχή, πού ήρθε τόσο σκοτεινή στα όνειρά μου και προμήνυσε το κακό... κρατούσα ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, το φίλησα, τα δάκρυά μου το πότισαν και το πέταξα στη θάλασσα, ψελίζοντας "Καλό σου ταξίδι, Αντώνη, σ'αγαπώ"... Το κοίταζα να ξεμακραίνει θλιμμένη...

Μέχρι και σήμερα, τέσσερις μήνες μετά, ο Αντώνης έρχεται στα όνειρά μου. Προστατευτικός, γεμάτος αγάπη και στοργή, όπως ήταν πάντα για μένα, ο δεύτερος πατέρας μου, 60 χρόνια φίλος κι αδερφός στον πατέρα μου. Ξέρω πως πάντα θα έχω την προστασία του. Και τον ευχαριστώ που με προστατεύει... μα όταν ξυπνάω, λαχταρώ να τον έβλεπα ξανά ζωντανό...

Τα όνειρα που έβλεπα πάντα, η θάλασσα, για μένα μεταφράζεται ως ένας συμβολισμός... από παιδί, περίμενα τον Κ. να έρθει στη ζωή μου, και όλα να είναι αγάπη. Η θάλασσα για μένα είναι ο Κ. και ο Κ. για μένα είναι η θάλασσα.
Η αγάπη.
Η ζωή μου.
Εγώ.

[Κατόπιν ευγενικής πρόσκλησης της τρελοφαντασμένης. Με αγάπη.]

Μαζί σου...

2007-04-17T12:32:00.000+03:00

...μόνο γεμίζει ο ουρανός μου χρώματα αγάπης...
Μαζί σου μόνο, μόνοι...
Μαζί σου ως την άκρη τ'ουρανού μας...
Μ'ακούς?
........

Για κάθε κοριτσάκι...

2007-04-16T15:46:00.000+03:00

...ένα ανθάκι λεμονιάς για να στολίσει τα μαλλιά της!
Από τη Λεμονιά μας με αγάπη!
Ευωδιάζει Άνοιξη & Φρεσκάδα!

Αφιερωμένο...

2007-04-16T14:28:00.000+03:00

...στην Ασημένια, που με την γλυκύτατη πλην διακριτικότατη παρουσία της, ομορφαίνει την κάθε μας ημέρα, μάς δίνει μαθήματα ανθρωπιάς, ευαισθησίας και τρυφερότητας!
Ευχαριστώ για την πολύτιμη αρωγή σου, στο να "ντυθεί" μουσικά το blog σου με το τραγούδι της Αγάπης μας, και που συμβολίζει το blog αυτό!
Είχες το σοκολατάκι να κυνηγάς σήμερα, και αφιέρωσες χρόνο για να μου ανεβάσεις μουσική στο blog μου, και να με κάνεις χαρούμενη!
Αυτό θα πει ανθρωπιά!
Σ'ευχαριστώ!

Χωρίς Εσένα...

2007-04-16T12:25:00.000+03:00

Τί?
Κάθε μέρα ζω για την ώρα που θα χαθώ στην αγκαλιά σου...

Στην πιό μικρή στιγμή μαζί σου...

2007-04-13T16:11:00.000+03:00

έζησα όλη τη ζωή.
Μάτια μου.
Καρδιά μου.
Ζωή μου.
Εσύ.

2007-04-13T12:00:00.000+03:00

Είσ'εσύ το χαμόγελό μου,
Είσ'εσύ, κάθε όνειρό μου...

Είσ'εσύ και το δάκρυ μου... σήμερα...

Love is...

2007-04-12T15:47:00.000+03:00

Τα λόγια σου εικόνες μου

2007-04-12T15:04:00.000+03:00

Paris, je t'aime!

2007-04-12T12:28:00.000+03:00

Δεν προλάβαμε να το δούμε στη μεγάλη οθόνη, αλλά το πήραμε χθες σε dvd και το απήλαυσα όσο δεν λέγεται...
Το Παρίσι φωτισμένο...
Νοστάλγησα...
Θέλω να ξαναπάω...
Θέλω να ξαναγυρίσω...
Να μείνω...
Μαζί σου...
Πάλι αποκοιμήθηκες στην αγκαλιά μου βλέποντας την ταινία...
Τί να σε κάνω, που σε λατρεύω...
Λατρεμένο το Παρίσι!
Λατρεμένη η θάλασσα!
Λατρεμένος κι Εσύ!
Μεγάλες αγάπες και λατρείες ζω...

Μαζί...

2007-04-12T12:12:00.000+03:00

"Mαζί, είναι να μένει η μία πλευρά του κρεβατιού ατσαλάκωτη",
όπως είπε χθες η ευωδιαστή μας Λεμονιά...

Μια θάλασσα αγάπη

2007-04-11T12:45:00.000+03:00

Οι χθεσινοί μας θησαυροί...

Το Μαζί

2007-04-11T11:06:00.000+03:00

Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να ξυπνάω το πρωί από την ανάσα σου στο λαιμό μου,
να ανοίγω τα μάτια και ν'αντικρίζω το πρόσωπό σου.
Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να σου φτιάχνω και να μου φτιάχνεις τον καφέ, να λέμε σαχλαμάρες, και να ανυπομονούμε να ξαναμπούμε στο σπίτι μας το απόγευμα μετά τη δουλειά, πριν καν να έχουμε φύγει για το γραφείο το πρωί.
Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να βάζω το κλειδί στην κλειδαριά, και να ξέρω πως μπαίνοντας, θα αντικρύσω το χαμογελαστό σου πρόσωπο κι εσύ το δικό μου, και θα πούμε λογάκια αγάπης και χαράς.
Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να γυρίζω πρώτη στο σπίτι και να αφουγκράζομαι τον ήχο του αυτοκινήτου, τα βήματά σου, το κλειδί στην πόρτα - και τότε μόνο να φωτίζεται το πρόσωπό μου.
Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να να γυρίζεις πρώτος στο σπίτι και να μου ανοίγεις με χαρά την πόρτα, γιατί αφουγκραζόσουν πότε θα έρθω.
Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να πηγαίνουμε βόλτα στη θάλασσα, να βγάζω τα παπούτσια και να πλατσουρίζω, να περιεργάζομαι πέτρες, να βρω τις πιό παράξενες και λαμπερές, να ψάχνω δυσεύρετα κοχύλια, κι εσύ να με κοιτάς και να μου χαμογελάς, την ώρα που ο ήλιος παίζει ανάμεσα στα μαλλιά σου παιχνίδια πολύτιμων αποχρώσεων.
Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να κουρνιάζω στην αγκαλιά σου, να μας λούζει ο ήλιος και να ατενίζουμε τη θάλασσα, να μας πλημμυρίζει η χαρά και να ανυπομονούμε να καλοκαιριάσει.
Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να είναι τα πόδια μου γεμάτα άμμο, να θέλω να μπω στο αμάξι έτσι ενώ ξέρω ότι σε τρελαίνει, και τελικά να συμφωνούμε να τα τινάξω πρώτα και να χαμογελάω πονηρά.
Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να σου μαγειρεύω και να βλέπω την ικανοποίηση στο πρόσωπό σου, κι ας μου λες απλά "καλό είναι, μωρό μου".
Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να γεμίζεις νερά το μπάνιο, να σε μαλώνω και να γελάμε.
Τί είναι το μαζί?
Μαζί είναι να ανάβω τα φώτα στον κήπο το βράδυ τη στιγμή που εσύ συρτώνεις την πόρτα μας.
Τί είναι το μαζί?
Μαζί, είναι να νιώθουμε ένα σώμα, μία ψυχή, μία καρδιά, ένας άνθρωπος.
Μαζί, είναι τα δύο που συμπληρώνονται, και είναι πιά Ένα.
Μαζί, είναι εσύ κι εγώ, εγώ κι εσύ.
Μαζί, είναι η ευτυχία, η χαρά κι ο Έρωτας.

Άνοιξη όπως Έρωτας

2007-04-10T11:24:00.000+03:00

Άνοιξη
όπως
Έρωτας
Άνοιξη
όπως το χρώμα των ματιών σου όταν ξυπνάς, όταν μου χαμογελάς, όταν με κοιτάζεις...
Άνοιξη
απαλή σαν αεράκι
όπως το άγγιγμά σου, όπως το χάδι σου, όπως η ανάσα σου...
Άνοιξη
ευωδιαστή και πολύχρωμη
όπως ένα μπουκέτο ευωδιαστά λουλούδια,
μιά αγκαλιά χρωμάτων και αρωμάτων,
Εσύ.
Άνοιξη
όπως Άγγελος,
ο Άγγελος της καρδιάς μου,
Εσύ.

Είμαι χαρούμενη, είμαι υγιής, είμαι ερωτευμένη.
Αγαπάω, κάθε μέρα πιό πολύ, πιό βαθιά, πιό υπέροχα.
Κλείνω τα μάτια, οι ζεστές ακτίνες του ηλίου μού χαϊδεύουν το πρόσωπο,
γλυκά και τρυφερά,
το αεράκι μου ανακατεύει τα μαλλιά απαλά,
μυρίζω τη φύση, τα λουλούδια,
όλα Έρωτας, όπως εσύ, όπως εμείς μαζί.
Άγγελέ μου, ζωή μου, αγέρα μου γλυκέ, ανάσα μου, καρδιά μου,
Σ'αγαπάω.

Χριστός Ανέστη,
Χρόνια Πολλά με Υγεία, Αγάπη, Έρωτα, Χαρά,
σε όλους μας!
[Lilacs by the Window by Boris Nicolaiev]

Μεγάλη Πέμπτη

2007-04-05T10:31:00.000+03:00

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου...

ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ

Οι ανθρώπινες σχέσεις, όσο ιδανικά κι αν λειτουργούν, προϋποθέτουν ή υποκρύπτουν μορφές εξουσίας.

Η Ψυχολογία μιλά για την έμφυτη τάση του ανθρώπου για διάκριση και δύναμη, που εκδηλώνεται μέσα από τις σχέσεις ιεραρχίας. Χωρίς εξουσία δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία, καθώς η αναρχία αποτελεί μία ουτοπική κατάσταση, μιας και ο άνθρωπος δεν μπορεί να λειτουργήσει με αποκλειστικό του γνώμονα την αγάπη.

Η Εκκλησία τη Μεγάλη Πέμπτη προβάλλει μια διαφορετική εικόνα εξουσίας. Ο Χριστός μεταμορφώνει την τάση του ανθρώπου για φιλοπρωτία σε ταπείνωση και εσχατοποίηση. Αρνείται τον κατεξουσιασμό. Ο τρόπος άσκησης της εξουσίας είναι η διακονία της αγάπης. Ο Κύριος απορρίπτει την ταύτισή της με την δόξα και την υπερηφάνεια και ζητά ταπείνωση και θυσία. Η εξουσία υπάρχει πλέον όχι για το "εγώ", αλλά για το "εμείς".

Η ταπείνωση του Κυρίου, το να λάβει την ανθρώπινη σάρκα, να τηρήσει στο έπακρο τους κανόνες που διέπουν την ανθρώπινη ζωή, να δείξει στους μαθητές Του ότι δεν περιφρονεί κανέναν, όσο "πτωχός τω πνεύματι" κι αν είναι, αλλά και το ότι φτάνει την αγάπη μέχρι θανάτου, είναι ένα τέλειο υπόδειγμα για το πώς δεν ασκείται η εξουσία σήμερα. Ο καθένας μας, ως μικρός ή μεγάλος εξουσιαστής, μπορεί να αναλογιστεί την παροδικότητά της.

[Ευχαριστώ θερμά την Ιερά Μονή Δημητριάδος]

Ένα

2007-04-04T13:31:00.000+03:00

Πώς ξεκίνησαν όλα?
Με αφορμή τη χθεσινή μας επέτειο, έκανα μία σιωπηλή αναδρομή,
Που τώρα θα προσπαθήσω να βάλω σε λέξεις.
Να μεταφέρω τις εικόνες σε λέξεις.
Δύσκολο.

Την πρώτη φορά που σε είδα, κάτι αναπήδησε μέσα μου.
Ματιά και σκίρτημα.
Μόλις μου μίλησες, και ανταλλάξαμε τις πρώτες μας κουβέντες, μετακινούσα το βάρος του σώματός μου από το ένα πόδι στο άλλο.
Αμηχανία.
Διστακτικότητα.

Η βραδιά συνεχίστηκε μαζί με την υπόλοιπη παρέα κοινών μας φίλων.

Στην επιστροφή, ήρθες με το δικό μου αμάξι.
Αμηχανία και από τους δύο.

Φτάσαμε στο σπίτι σου. Προσπαθούσα να μην σε κοιτάζω, αν και το ήθελα πολύ. Καθόσουν απέναντί μου και διαγώνια. Προσπαθούσα να πείσω τον ίδιο μου τον εαυτό να μην ενθουσιαστεί. Και τον κατάφερα.

Η επόμενη συνάντησή μας έκλεισε με παγωτό και εμάς να τσακωνόμαστε ενώπιον όλων για τα ποδοσφαιρικά. Εκπρόσωποι ο καθένας μας των αιωνίων αντιπάλων. Με κατακεραύνωσες και με στόλισες! Και αντί να με απομακρύνει αυτό, συνέχισα να σε θέλω. Απεγνωσμένα. Μου άρεσε το τσαγανό σου. Η φωνή σου και τα διαφορετικά χρώματα που αποκτούσε αναλόγως της συζήτησης. Το βλέμμα σου. Οι ματιές μας συναντιούνταν φευγαλέα. Όχι λίγο, αλλά αρκετά, τόσο όσο χρειαζόταν να εξαπολύονται σπίθες μέσα μας. Προμηνύματα πυρκαγιάς μεγάλης… Λάβα.

Η υπόλοιπη παρέα έφυγε για ένα τριήμερο σε νησί. Βρήκες το τηλέφωνό μου και ξεκίνησε ένα μαραθώνιος μηνυμάτων. Κάθε μήνυμα που μου έστελνες, με έστελνε σε βάθη σκέψεων. Είναι δυνατόν να είναι ό,τι έχω ονειρευτεί? Μού ζητούσες να βρεθούμε. Αρνούμουν γιατί δεν ήθελα να βγω μόνη μαζί σου. Με προφάσεις και δικαιολογίες. Περίμενα να επιστρέψουν οι φίλοι μας. Εσύ επέμενες αλλά δεν πίεζες.

Οι μέρες περνούσαν. Κάθε φορά που κανονίζαμε κάτι με την παρέα, καρδιοχτυπούσα. Θα σε δω, δεν θα σε δω? Και πάντα ερχόσουν. Όλοι είχαν καταλάβει. Σχολίαζαν πως οι μεγάλες κόντρες και τα μεγάλα μίση, εξελίσσονταν σε μεγάλη αγάπη. Γελούσες νευρικά, απαντούσα «ναι, σιγά!».

Σε κοίταζα κι έλιωνα. Από την πρώτη στιγμή που κοιταχτήκαμε, ξεκίνησε μία συνουσία μυστική, με εικόνες, κοιτάγματα, λέξεις και σιωπή. Όσο περνούσαν οι μέρες, η συνεύρεσή μας μετουσιωνόταν. Οι λέξεις γίνονταν ματιές, οι ματιές τυχαία αγγίγματα, τα τυχαία αγγίγματα σιωπές… και όλα έρωτας. Πράξη έρωτα χωρίς την ερωτική πράξη αυτή καθεαυτή. Προεόρτια. Πινελιές σε έναν σιωπηλό καμβά. Τέχνη. Κι εμείς εραστές της. Ερασιτέχνες. Δύο άνθρωποι που έψαχναν απεγνωσμένα την αγάπη, τον έρωτα, την κατανόηση, το πάθος, τον πόθο, την τρέλα, την ηρεμία. Τα πάντα. «Να μου συγκλονίσεις τον κόσμο», σκέφτηκα και σκέφτηκες.

Και τα καταφέραμε. Όσο κι αν αντιστάθηκα, όσο κι αν παρέτεινα τη στιγμή, όσο κι αν σε δοκίμαζα, όσο κι αν πάσχιζα να βρω ένα ελάττωμά σου. Εσύ εκεί. Κύριος. Άντρας. Επέμενες και υπέμενες. Εμένα.

Θυμάμαι το πρώτο σου άγγιγμα ένα βράδυ που τρώγαμε όλοι έξω μαζί. Στο γόνατό μου. Δισεκατομμύρια μικρά μυρμηγκάκια με τη μορφή νευρικών απολήξεων πλημμύρισαν το σώμα μου, τον εγκέφαλό μου, την καρδιά μου, το είναι μου ολόκληρο. Κοκκίνισα. Προδόθηκα. Κατάλαβες. Φοβόσουν μήπως τραβηχτώ, μήπως αντιδράσω. Κι όμως το δέχτηκα. Όπως δεχόμαστε τις ευεργετικές ακτίνες του ηλίου μετά το χειμώνα. Το δέρμα μας διψάει. Όπως ο διψασμένος δέχεται το νερό. Με λαχτάρα και ανείπωτη ανακούφιση.

Ήσουν πάντα δίπλα μου. Πάντα. Σε όλα. Με ένα σου βλέμμα. Με ένα σου χάδι. Με ένα σου χαμόγελο. Με ένα σου νεύμα. Ήσουν εκεί. Ο άνθρωπός μου. Η ανάσα μου. Ο χτύπος της καρδιάς μου. Η σκέψη μου. Η μιλιά μου. Πριν από μένα για μένα. Πριν από εμάς για εμάς.

Πίστεψες σε μένα κι εγώ σε σένα. Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε πως πίστευε ο ένας (σ)τον άλλο. Πίστευα στις δυνατότητές σου. Πως είσαι ο καλύτερος. Το απέδειξες τη μέρα που σφράγισες τα χείλη μου με το πρώτο μας φιλί.

Αργό. Απαλό στην αρχή. Διστακτικό. Με υπόκρουση τις καρδιές μας που χτύπαγαν σαν τρελές. Ακόμη και τώρα, τόσον καιρό μετά, την έχω την αίσθηση και με πλημμυρίζει μία ζάλη γλυκιά, σαν μεγάλη γουλιά από μεθυστικό κρασί. Παρέλυσα. Χάθηκα. Γεννήθηκα. Γυναίκα. Για σένα. Και μόνο.

Ταξίδι το φιλί σου. Θάλασσες τα χάδια σου. Μέλι τα μάτια σου, τα κοίταζα και βυθιζόμουν γλυκά. Από τότε μέχρι σήμερα.

Θυμάμαι την πρώτη φορά, αρκετό καιρό μετά το πρώτο μας φιλί, που έγινα γυναίκα σου. Κόλλησε το κομματάκι του παζλ που έλειπε και όλο γίνανε ζωή. Έρωτας. Η συνουσία η μυστική πήρε σάρκα και οστά. Χάσιμο. Δόσιμο. Πάρσιμο. Χορός. Πέταγμα. Μεθύσι. Δίνη. Τρέλα. Εσύ κι εγώ. Εγώ κι εσύ. Ένα.

Μήνες μετά. Σε κοιτάζω καθώς κοιμάσαι. Άγγελος. Έρωτας. Ζωή. Αγέρας. Θάλασσα. Ουρανός. Όλα. Εσύ. Η ανάσα σου ρυθμική. Η ωραιότερη μουσική συμφωνία που γράφτηκε ποτέ. Με κλειδώνεις όλο και πιο σφικτά στην αγκαλιά σου σαν καταλάβεις πως αναδεύτηκα ή απομακρύνθηκα λιγάκι. Αναστενάζεις και λιώνω.

Το σπίτι μου είσαι εσύ. Σπίτι δεν είναι τα τούβλα και το τσιμέντο. Είναι η αγάπη. Η δική μας η αγάπη. Ζεστή και προστατευτική. Λειτουργική. Ο Έρωτάς μας. Αυτός ο κλέφτης, που συνταράζει τον κόσμο μας.

Σ’ αγαπάω τόσο που πολλές φορές δεν ξέρω αν μπορώ να σου το δείχνω όπως πρέπει. Όπως σού πρέπει και σού αρμόζει. Κάθε μέρα και πιο πολύ, πιο βαθιά, πιο αληθινά.

Αφιερωμένο σε σένα, Κ. μου, μάτια μου, αγάπη μου, ψυχή μου, έρωτά μου, που οι μέρες μαζί σου είναι μέρες γεμάτες ζωή και ευτυχία.

Αφιερωμένο σε όλο τον κόσμο, με την ευχή να βρουν τον άνθρωπο που θα τους κάνει να βιώσει την προσωπική τους Ανάσταση, Ανάταση και Αναγέννηση. Και μέχρι να έλθει εκείνη τη στιγμή, εύχομαι από καρδιάς Καλή Ανάσταση σε όλους σας.

Μεγάλη Τετάρτη

2007-04-04T09:52:00.000+03:00

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ

Η πρώτη κίνηση της ανθρώπινης ζωής είναι το κλάμα. Το ίδιο και η τελευταία.
Το κλάμα είναι η πρώτη μας αντίδραση σαν έρθουμε σε τούτη τη ζωή, αποχωριζόμενοι την ασφάλεια και τη ζεστασιά της μήτρας.
Ένα δάκρυ συντροφεύει τον χωρισμό του ανθρώπου από τον κόσμο και την είσοδό του στην αιωνιότητα.
Τα δάκρυα ακολουθούν τη χαρά και την λύπη. Τη συντροφεύουν.
Εκφράζουν τη μετάνοια, αλλά και την υποκρισία.
Είναι το προτέρημα των ηθοποιών και των ερωτευμένων.
Ανήκουν στη φύση ή είναι "υπέρ την φύσιν".
Γιατί τα δάκρυα ενίοτε αποτελούν το δώρο του Θεού στον άνθρωπο, ο οποίος αξιώνεται να γευτεί και να δει με τα μάτια του σώματος και της ψυχής τον Πλαστουργό του, Αυτόν που του προσφέρει την κοινωνία της όντως Ζωής.

Η Εκκλησία την Μεγάλη Τετάρτη μας υποδεικνύει μία αντίθεση δακρύων.
Η Μαρία η Μαγδαληνή με τα δάκρυα της μετανοίας και το μύρο της αγάπης, έλαβε την άφεση των αμαρτιών της από τον Κύριο, λυτρώθηκε και ξαναβρήκε την οδό προς το Θεό, χωρίς να έχει από πριν καμία σχέση μαζί Του.
Ο Ιούδας, με τα δάκρυα της υποκρισίας, κατέκρινε το μύρο της αγάπης και, απλώνοντας τα χέρια του στους παράνομους, αντάλλαξε την ύπαρξή του με τα αργύρια, προδίδοντας τη σχέση του με την όντως Ζωή, που είναι ο Χριστός.

Ο ίδιος άνθρωπος κλείνει μέσα του δύο όψεις. Στην κρίσιμη όμως στιγμή, ο παρονομαστής των δακρύων οδηγεί στο θρίαμβο της αγάπης ή στην ήττα του θανάτου.

Αποστολή του καλού είναι να εξοστρακίσει το κακό και κάθε φορέα του, ανεξαρτήτως ιδιότητας, αξιώματος, ιδεολογίας, ηθικής υπόστασης.

Η Εκκλησία ποτέ δεν δέχτηκε ότι το κακό υπάρχει από μόνο του. Καταλαμβάνει το κενό που αφήνει η ελεύθερη άρνηση του καλού από τους αγγέλους, που γίνονται δαίμονες, και τους ανθρώπους, που πεθαίνουν χωρίς το Θεό, τον φορέα του καλού.

Το κακό, η αμαρτία, το σκοτάδι, το μίσος δεν είναι θεοί. Συνυπάρχουν μέσα μας με το καλό, τη ζωή, την κοινωνία, το φως, την αγάπη, γιατί μπορεί να αμαρτήσαμε, αλλά ο Θεός και οι ιδιότητές Του δεν παύουν να υπάρχουν μέσα μας. Αυτό υποστηρίζει και η φιλοσοφία του γιν και του γιανγκ. Καλό και κακό συνυπάρχουν μέσα μας. Ποιό όμως υπερτερεί? Πότε? Και γιατί?

Όποιος ζει την μετάνοια, συναισθάνεται τι του λείπει και αγαπά.
Όποιος αυτοδιορίζεται συνήγορος του καλού, είναι υποκριτής. Και διαλέγει τελικά τον θάνατο. Γιατί κοιτά το συμφέρον του και δεν αγαπά.

Γιατί μόνο οι άνθρωποι που πονάνε για τα λάθη τους και αγαπούνε, μόνο αυτοί που δακρύζουν με ειλικρίνεια μπορούν να δούνε τον Ιησού Χριστό ως Αυτόν που πραγματικά είναι: τον προσωπικό Θεό και Σωτήρα μας.

[Ευχαριστώ θερμά την Ιερά Μονή Δημητριάδος]

Χρόνια μας Πολλά!

2007-04-03T10:24:00.000+03:00

Για σένα, ζωή μου, που κάθε μέρα μαζί σου, είναι χαρά, είναι γιορτή, είναι Έρωτας...

Μεγάλη Τρίτη

2007-04-03T10:12:00.000+03:00

ΤΟ ΤΑΛΑΝΤΟ

Το χάρισμα είναι "σημείον αντιλεγόμενον" στη ζωή μας. Ο χαρισματικός άνθρωπος θεωρείται πρότυπο, εμπνέει εμπιστοσύνη και μίμηση, οδηγεί σε προόδους όσους τον ακολουθούν. Το χάρισμα όμως είναι και παγίδα. Οδηγεί στην βεβαιότητα της αυτάρκειας, στον ναρκισσισμό, τον θρίαμβο του εγωισμού και μπορεί να προξενήσει περισσότερο κακό, τόσο στον χαρισματούχο όσο και στην κοινωνία.

Η Εκκλησία την Μεγάλη Τρίτη μας δίνει μια πολύτιμη συμβουλή. Ό,τι έχουμε ως χάρισμα δεν είναι δικό μας, αλλά μας δόθηκε από το Θεό. Και είναι ανάγκη να εργαστούμε πάνω σ' αυτό "φιλοπόνως", για να μη μείνουμε "έξω του νυμφώνος Χριστού". Ο Κύριος, με την παραβολή του ανθρώπου που μοίρασε τα τάλαντα στους δούλους του και ζήτησε λογαριασμό για τη χρήση τους, μας υποδεικνύει ότι δεν αρκεί απλώς να κρατήσει κανείς το τάλαντο. Αν δεν το αύξησε, προσφέροντας, αποδεικνύεται πονηρός και οκνηρός και ο δρόμος του είναι το σκοτάδι της μοναξιάς, η κόλαση του ατομισμού, ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων της ζωής χωρίς ελπίδα και κοινωνία.

Ο Χριστός ζητά από μας ό,τι έχουμε να το μοιραστούμε. Όποιου του δόθηκε αγάπη, να δώσει αγάπη. Όποιου του δόθηκε λόγος, να προσφέρει λόγο. Όποιου του δόθηκε πλούτος, να δώσει πλούτο. Όποιου του δόθηκε γνώση, να προσφέρει γνώση. Ο Κύριος αρνείται το δικαίωμά μας να κρατήσουμε για τον εαυτό μας το χάρισμα ή να το κρύψουμε "υπό γης". Συνεπώς, αρνείται τη φιλοσοφία του δικαιώματος ως στοιχείου ατομικής κατοχύρωσης και ευζωίας και ζητά κοινωνία, συλλογικότητα, φιλαδελφία.

Στην εποχή μας όλοι αγωνιζόμαστε για τα περισσότερα που είναι δικαίωμά μας να τα αποκτήσουμε. Χρήμα, πληροφορία, ηδονή, ελευθερία, εκτάσεις, υλικά αγαθά, δύναμη, εξουσία, μας ανήκουν. Είναι δικαίωμά μας. Η κοινωνία υποχρεώνεται να μας τα χαρίσει ή να μας επιτρέψει να τα κατακτήσουμε. Παρόλα αυτά, με τον πολιτισμό του δικαιώματος, δεν λιγόστεψε η αγωνία, δεν αυξήθηκε η χαρά.

Ο άνθρωπος που εγκλωβίζεται σε ό,τι δικαιούται και δεν μοιράζεται ό,τι του χαρίστηκε παίζει το παιχνίδι του θανάτου, του κακού και του διαβόλου. Αυτοεγκλωβίζεται στην αυτάρκειά του και δεν ζει αληθινά. Ο Κύριος, με το αυθεντικό παράδειγμα της θυσιαστικής αγάπης Του, μας φανερώνει ότι μόνο με το να χαρίζουμε τα χαρίσματά μας, να παραιτούμαστε από τα δικαιώματά μας χάριν της αγάπης για τους άλλους παίζουμε το παιχνίδι της όντως ζωής. Ό,τι μας βγάζει από τον εγωκεντρισμό μας, ό,τι δεν πληρώνεται, είναι το σημαντικό και σπουδαίο. Και αυτό γεννά νέα τάλαντα ή έστω τοκίζεται στην τράπεζα του Θεού. Αυτή που απαρτίζει την Εκκλησία, την στολισμένη από το αίμα των Αγίων, αυτών που δεν λυπήθηκαν τα χαρίσματά τους, τα νιάτα, τη ζωή τους, αλλά τα πρόσφεραν ολοκαύτωμα αγάπης για το Θεό και τον συνάνθρωπο.

Δεν αρνούμαστε τα δικαιώματα των χαρισμάτων. Τα μεταμορφώνουμε υπό το πρίσμα του μείζονος. Και αυτό δεν είναι άλλο από τη δωρεά της σωτηρίας. Τους καρπούς του Πνεύματος. Την αγάπη, τη χαρά, την ειρήνη, την μακροθυμία, την καλοσύνη, την πίστη, την αρετή, την ασκητικότητα. Αυτά δεν αγοράζονται. Δωρίζονται. Και αποτελούν το μεγαλύτερο δικαίωμα που μας έδωσε ο Θεός. Αρκεί να παραιτηθούμε από τον ατομισμό και την αυτάρκειά μας. Και αν τα επιστρέψουμε στον Κύριό μας, τότε θα λάβουμε το αντίδωρο της αγάπης Του. Την είσοδό μας στη χαρά Του. Την βεβαιότητα και το γεγονός ότι Αυτός είναι ο προσωπικός Θεός και Σωτήρας μας.

[Ευχαριστώ θερμά την Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος]

Μεγάλη Δευτέρα

2007-04-02T16:37:00.000+03:00

Η ΞΗΡΑΝΘΕΙΣΑ

Οι άνθρωποι θαυμάζουμε την ομορφιά και την αναζητούμε διαρκώς. Η γυναίκα, η φύση, η θάλασσα, η επιστήμη, η οικογένεια, η ζωή αποτελούν καθρέφτες στους οποίους η ομορφιά αντανακλάται. Το ιδανικό, μάλιστα, του σύγχρονου κόσμου είναι η ηδονή της ομορφιάς, ιδίως αυτής που μας λείπει. Γι' αυτό ταυτίζουμε ομορφιά και ηδονή και ποθούμε το δίπολο, γιατί δεν ξέρουμε πώς αλλιώς να χορτάσουμε την υποσυνείδητη πείνα μας για έναν άλλο τρόπο ζωής.

Η Εκκλησία την Μεγάλη Δευτέρα μας δείχνει πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η ομορφιά, αν ταυτίζεται με την ηδονή και όχι με την αγάπη. Ο Κύριός μας, βαδίζοντας με τους μαθητές Του στην Ιερουσαλήμ, πείνασε. Και βλέπει ένα δέντρο, μία συκιά ιδιαίτερα όμορφη και πλούσια σε φύλλωμα. Δεν έχει όμως επάνω της καρπούς. Δεν μπορεί να χορτάσει την πείνα του Θεανθρώπου. Η ομορφιά της δεν ωφελεί. Απλώς ευχαριστεί. Κάνει τους ανθρώπους να απολαμβάνουν, χωρίς να χορταίνουν. Και ο Κύριος την απορρίπτει. Δεν θα βγάλει πλέον καρπούς. Και η συκιά θα ξεραθεί. Η ομορφιά θα της αφαιρεθεί. Γιατί ήταν ταυτισμένη μόνο με την ηδονή. Και δεν εμπεριείχε αγάπη.

Αν δούμε τον τρόπο της ζωής μας, θα διαπιστώσουμε ότι είναι ταυτισμένος με το όμορφο φύλλωμα της εξωτερικότητας. Όλα είναι "φαίνεσθαι". Οι εικόνες που βιώνουμε, η αγωνία της πολιτικής και των κομματικών προγραμμάτων, οι γνώσεις της παιδείας, η οικονομία της αγοράς, τα όπλα των ισχυρών, η δύναμη της διαφήμισης και της πληροφορίας αποσκοπούν στην έννοια της ταυτισμένης με την ηδονή ομορφιάς. Όλα εξωραϊσμένα. Ακόμη και ο θάνατος. Ιδίως αυτός. "Κατέληξε". "Δεν τα κατάφερε". "Έχασε την μάχη για τη ζωή". "Χάθηκε". "Έσβησε". Όλα να ωραιοποιηθούν. Να στολιστούν. Να κρύψουν την ασχήμια της πραγματικότητας. Ακόμη και η βία είναι λογοκριμένη. Και το ιδανικό όλων είναι η ομορφιά που την απολαμβάνουμε με τις αισθήσεις.

Ο Κύριος εισάγει στη ζωή μας μιαν άλλη ομορφιά. Αυτή που έχει καρπούς. Αυτή που ταυτίζεται με την αγάπη που χορταίνει. Μπορεί να μην κάνει θόρυβο. Μπορεί να μην προβάλλεται από τα Μέσα. Γιατί οι καρποί της είναι η προσευχή, η συγχώρεση, η αγάπη, η μετάνοια για τα λάθη, η αποδοχή της ασχήμιας και ο αγώνας για την διόρθωσή της όχι με πλούσια φυλλώματα, αλλά με στροφή στην πίστη και τον Ιησού, η μεταμόρφωσή της σε προσφορά και ενδιαφέρον, σε γνησιότητα και ειρήνη, σε πίστη και πνεύμα. Ακόμα και η φύση παίρνει άλλο νόημα. Είναι ευχαριστία και δοξολογία στο Θεό που μας έδωσε τον κόσμο του για να ζήσουμε σ' αυτόν και να του Τον αντιπροσφέρουμε ως καρπό αγάπης και ευγνωμοσύνης. Ως λατρεία. Ως λειτουργία. Ως μεταμόρφωση και ζωή.

Δεν αρνούμαστε την ομορφιά. Τη ζούμε στη σχέση μας με το Θεό και τον συνάνθρωπο. Αρνούμαστε τις πλαστικές επεμβάσεις που κρύβουν τις πνευματικές μας ρυτίδες. Που μας κάνουν ψεύτικους. Εξωτερικά ωραίους μα άκαρπους. Δεν κρύβουμε την πείνα μας για ζωή. Μα δεν την ταυτίζουμε με τις ηδονές, αλλά με τον αγώνα της ύπαρξης για ελευθερία. Μετανοούμε γιατί πιστεύουμε. Νοσταλγούμε και ελπίζουμε στον Κύριο και ξέρουμε ότι Αυτός θα μας διαθρέψει. Δεν παγιδευόμαστε στην ομορφιά του "φαίνεσθαι", αλλά ζητούμε την ομορφιά της κοινωνίας. Κάθε στιγμή. Και υπομένουμε για χάρη της την κακία, το ψέμα, το στιγμιαίο της χαράς. Γιατί για μας ο Κύριος είναι ο "κάλλει ωραίος", η δική μας ομορφιά. Κι έχοντας Αυτόν, χορταίνουμε και προσφέρουμε και στους άλλους. Όχι ως εκείνη η παλαιά Εύα που πρόσφερε θάνατο. Αλλά ως τα παιδιά Του τα αναγεννημένα. Αυτά που μιλούν και προσφέρουν ως καρπό Αυτόν. Το αιώνιο κάλλος. Τον προσωπικό Θεό και Σωτήρα μας.

[Ευχαριστώ θερμά την Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος]

Η επιστροφή

2007-04-02T14:48:00.000+03:00

Από πού να ξεκινήσω και από πού να τελειώσω?
Μάλλον ευχόμενη Καλή Μεγάλη Εβδομάδα να έχουμε.
Μεγάλη Δευτέρα σήμερα...

Παρασκευή που μας πέρασε, έγινα γατομαμά για τρίτη φορά :)))
Η Σέλια, η γάτα μου, γέννησε 4 χαριτωμένα γατάκια, όλα λευκά, με λεπτομέρειες τιγρέ στα αυτάκια και τις ουρίτσες τους τα τρία, και το τέταρτο με μαύρες λεπτομέρειες στα αυτάκια και την ουρίτσα του! Δυστυχώς, λόγω του επικείμενου ταξιδιού δεν είχα ώρα να τα εξετάσω (και να τσεκάρω και το φύλο του κάθε μωρού, κυρίως!) αλλά έδωσα οδηγίες στον μπαμπά μου να την προσέχει, να της δίνει γαλατάκι, να την προσέχει, να τη χαιδεύει κλπ., ούτε και χθες που η αεροπλανική καθυστέρηση μας προσγείωσε στην Αθήνα πολύ αργά. Πρόλαβα, όμως, να την κανακέψω πριν φύγω, και να της δώσω τα εύσημα για το πόσο γενναία και ικανή μανούλα είναι :)))

Η τρίτη της γέννα διήρκησε 10 λεπτά. Μαθημένη πιά από τις άλλες δύο. Στην πρώτη της κουράστηκε και εκείνη και εγώ. Η κοιλίτσα της ήταν πολύ τεντωμένη και είχε έρθει στα γόνατά μου και κλαψούριζε... Μαζί επί 4 ώρες ξεγεννήσαμε τότε τα 4 πρώτα της. Τη δεύτερη φορά ο τοκετός της διήρκησε 20 λεπτά, τώρα 10. Έχει πάρει το κολλάει, λοιπόν!!!!

Το ταξίδι μου ήταν:

*κουραστικό, και το πήγαινε και το έλα, η πτήση ήταν με αναταράξεις, και το χειρότερο, με καθυστερήσεις απαράδεκτες και χωρίς ουσιαστικό λόγο!

*εκνευριστικό, γιατί όσα χρόνια κι αν περάσουν, ποτέ δεν θα μπορέσω να καταλάβω την άπρεπη και αχαρακτήριστη συμπεριφορά ορισμένων (τί φίλων, τί συγγενών, δεν έχει σημασία, η μόνη διαφορά είναι πως τον φίλο σου τον διαλέγεις, ενώ τον συγγενή σου τον βρίσκεις και, καλώς ή κακώς, κάποιες φορές, τον λούζεσαι...).

*απελπιστικά μακρύ: ο χρόνος δεν περνούσε, εμένα το μυαλό μου ήταν κολλημένο στο άλλο μου Ολόκληρο (που λέει κι η Χνουδένια), ξεβολεύτηκα από το σπίτι και το κρεβάτι μας, στεναχωρήθηκα, εκνευρίστηκα και πάει λέγοντας.

Η κακή αρχή είχε γίνει από την Πέμπτη το απόγευμα. Τα προβλήματα συμπεριφοράς τα συναντάμε πιά παντού: αγένεια στο δρόμο από οδηγούς, κακή οδηγική συμπεριφορά, θράσος και δειλία ταυτόχρονα (η γνωστή και μη εξαιρεταία θρασυδειλία). Αυτό συμβαίνει από τη μετάβαση από το σπίτι στη δουλειά. Μετά μπαίνουμε στη χάβρα των Ιουδαίων (επιεικής ο χαρακτηρισμός): εδώ συναντά κανείς άτομα που θέλουν να λέγονται επαγγελματίες αλλά δρουν αντιεπαγγελματικά, αντιδεοντολογικά, κατινίστικα και πάει λέγοντας. Υπογείως και υπούλως, προσπαθούν να σου σκάψουν το λάκκο, να δημιουργούν ένα χι κλίμα (αναλόγως διάθεσης...) και καλείσαι τώρα εσύ -αναλόγως του πώς έχει ξυπνήσει η κάθε κυρία -ο θεός να την κάνει- να γίνεις ο αποδέκτης των νεύρων της, της κακής της ανατροφής (ΟΛΑ ξεκινάνε από το σπίτι που μεγαλώσαμε), της έλλειψης ήθους και παιδείας της, των κόμπλεξ της και πάει λέγοντας- να αποδείξεις πως δεν είσαι ελέφαντας και πάει λέγοντας. Έφυγα την Πέμπτη το βράδυ από το γραφείο τρέμοντας. Ένας Θεός ξέρει πώς οδήγησα για να πάω να βρω την αγάπη μου, αφού μόνο εκείνος μπορεί και με ηρεμεί. Την Παρασκευή είχα άδεια, λόγω του επικείμενου ταξιδίου, και αυτό μου έκανε πάρα πολύ καλό. Ξύπνησα μετά από καιρό μετά τον κόκκορα (!), έκανα τις δουλειές μου και μετά ετοίμασα την αποσκευή μου και έφυγα.

Οι σκέψεις με τυλίγουν. Πρέπει να φιλτράρουμε καλύτερα τα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Δεν χρωστάμε σε κανέναν να χαλάμε τη ζαχαρένια μας και να σκάμε. Πρέπει να κοιτάξουμε επιτέλους και λίγο τον εαυτό μας, να μην αφήνουμε άτομα που ξέρουμε πως δεν αξίζουν τη στεναχώρια και την ενέργειά μας να μάς επηρεάζουν και να μας στεναχωρούν. Να χαρίζουμε όλη μας την ενέργεια σε όσους μας αγαπούν και αγαπάμε.
Να μην ξεχνάμε: να αγαπάμε τον εαυτό μας και όσους μας αγαπούν και αγαπάμε.

Χθες με το που ήρθα, με περίμενε η Αγάπη της ζωής μου στο Αεροδρόμιο. Όταν με αγκάλιασε και με φίλησε, και με τύλιξε η γνώριμη, λατρεμένη του μυρωδιά, όλα φάνταζαν πιά τόσο μα τόσο ασήμαντα... Σχεδόν ανύπαρκτα.

Το ίδιο και όταν αποκοιμηθήκαμε το βράδυ σφιχταγκαλιασμένοι, με νανούρισμα τις ανάσες μας...

Το ταξίδι

2007-03-29T10:36:00.000+03:00

"Σήμερα που θα επιστρέψω στο σπίτι, πρέπει να φτιάξω τη βαλίτσα μου, αύριο δεν θα προλάβω", σκέφτηκε, κι η σκέψη ξεπήδηξε από μέσα της αναστεναγμός.

Αύριο πετούσε.
Ήταν η δεύτερη φορά που αποχωρίζονταν για παραπάνω από μισή μέρα.
Και πάλι από δική της υποχρέωση, και πάλι εκείνη έφευγε.
Θα έκανε τρεις ολόκληρες ημέρες να τον δει...

Ουσιαστικά, θα μπορούσε να ταξιδέψει και χωρίς εισιτήριο.
Λιπόβαρος επιβάτης.

Πόσο να ζυγίζει ένα σώμα, όταν αφήνει πίσω την καρδιά, την ψυχή και το νού του?
Πόσο να ζυγίζει ένα σώμα με μόνο του φορτίο τον πόνο του χώρια, του χωρίς?
Πόσο ζυγίζει στ'αλήθεια ένας άνθρωπος μισός, όταν το άλλο του μισό δεν συνταξιδεύει μαζί του?

Νιώσε με...

2007-03-28T11:05:00.000+03:00

2007-03-28T10:41:00.000+03:00

Είναι κάποιες μέρες που μελαγχολώ...
Είναι κάποιες μέρες που με τυλίγει η μοναξιά...
Είναι κάποιες μέρες που ξεφυτρώνουν τα "γιατί?"...
Είναι κάποιες μέρες που κινούμαι μηχανικά, γιατί έτσι "πρέπει"...
Είναι κάποιες μέρες που θέλω τόσα παραπάνω...
Είναι κάποιες μέρες που αναρωτιέμαι...
Είναι κάποιες μέρες που με τυλίγει η στεναχώρια...
Είναι κάποιες μέρες γεμάτες θλίψη...
Είναι κάποιες μέρες σαν τούτες 'δω τις τελευταίες...

Ελαιογραφία (9ο μέρος) - La vie en Rose

2007-03-27T13:14:00.000+03:00

Des yeux qui font baisser les miens
Un rire qui se perd sur sa bouche
Voilà le portrait sans retouches
De l'homme auquel j'appartiens

Quand il me prend dans ses bras
Il me parle tout bas
Je vois la vie en rose
Il me dit des mots d'amour
Des mots de tous les jours
Et ça me fait quelque chose
Il est entré dans mon coeur
Une part de bonheur
Dont je connais la cause
C'est lui pour moi, moi pour lui, dans la vie
Il me l'a dit, l'a juré, pour la vie
Et dès que je l'aperçois
Alors je sens en moi,
Mon coeur qui bat

Des nuits d'amour à plus finir
Un grand bonheur qui prend sa place
Les ennuis, les chagrins s'effacent
Heureux, heureux à en mourir

Quand il me prend dans ses bras
Il me parle tout bas
Je vois la vie en rose
Il me dit des mots d'amour
Des mots de tous les jours
Et ça me fait quelque chose
Il est entré dans mon coeur
Une part de bonheur
Dont je connais la cause
C'est toi pour moi, moi pour toi, dans la vie
Tu me l'as dit, l'as juré, pour la vie
Et dès que je t'aperçois
Alors je sens en moi
Mon coeur qui bat

Edith Piaf
LA VIE EN ROSE
Paroles: Edith Piaf, musique: Louiguy, enr. 9 octobre 1946

[Painting: Sweet Surrender by Talantbek Chekirov]

Πάμε σινεμά?

2007-03-27T11:30:00.000+03:00

Ζωή σαν Τριαντάφυλλο
La Vie en Rose
140' - Έγχρωμη (Γαλλία, Βρετανία, Τσεχία - 2007)
Official Site: http://www.tfmdistribution.fr/
Μουσική, Κοινωνική
Κυκλοφορία: 22/03/2007

Υπόθεση:

H συναρπαστική βιογραφία μιας από τις μεγαλύτερες φωνές του αιώνα μας, της Εντίθ Πιαφ: από τις φτωχογειτονιές του Παρισιού, όπου μεγάλωσε και ξεκίνησε την πορεία της στο τραγούδι έως την απόλυτη αναγνώριση και την τραγική της μοίρα πολλές δεκαετίες μετά. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο η συγκλονιστική Μαριόν Κοτιγιάρ.

Τα πρώτα χρόνια της φτώχειας, η διαδρομή από την Μπελβίλ στη Νέα Υόρκη, η άνοδος και η δόξα, οι παθιασμένες ερωτικές σχέσεις της, όπως αυτή με τον Ζαν Κοκτό, οι μακρόχρονες και έντονες φιλίες της, όπως αυτή με την Μάρλεν Ντίτριχ, χρωματίζουν το πορτρέτο μιας μεγάλης καλλιτέχνιδας, της Εντίθ Πιαφ που το όνομά της είναι συνώνυμο του πάθους.

Ταινία Έναρξης στο 57ο Φεστιβάλ Βερολίνου.

Σκηνοθεσία: Ολιβιέ Νταάν
Σενάριο: Ιζαμπέλ Σόμπελμαν, Ολιβιέ Νταάν
Παραγωγοί: Αλέν Γκολντμάν
Ηθοποιοί: Μαριόν Κοτιγιάρ, Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Εμανουέλ Σενιέ, Σιλβί Τεστίντ
Μοντάζ: Ρισάρ Μαριζί
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Τετσούο Ναγκάτα
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Ολιβιέ Ραού
Μουσική: Κρίστοφερ Γκάνινγκ

ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΙΝΕΜΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!

Κι εσύ...

2007-03-26T15:41:00.000+03:00

...απλώς, μού χαρίζεις ό,τι ζω κι ό,τι αγαπώ, σ’ένα φιλί...

Αγγελέ μου εσύ...

2007-03-23T13:02:00.000+03:00

Μετά τη βροχή...

2007-03-23T11:04:00.000+03:00

Στο
Λευκό του ουρανού σου με
Δύναμη εκτινάσσω τις μπογιές μου
Μπλέ
Κίτρινο
Κόκκινο
Λευκό
Χάνομαι πάνω σου
Μέσα σου
Μαζί σου
Μετά τη βροχή γίνομαι σύγνεφο
Φωτιά
Γίνομαι ουρανός
Μαβής
Εκστασιάζομαι, Γίνομαι, Δημιουργούμαι & Δημιουργώ, Υπάρχω, Ζω
Μαζί σου
Ανάσα φρέσκια, Καθαρή
Δροσιά μυρίζεις
Με τυλίγεις
Σαγήνη, Πλάνη γλυκιά
Ανάσα
Με γεμίζεις
Σε θωρώ γλυκά, Με βλέμμα ταξιδιάρικο, Μαγεμένο
Σε περπατώ, Σ'αισθάνομαι, Σ'αγγίζω
Με κλείνεις μέσα σου

Μου στέγνωσες τα δάκρυα
Μ'ενα σου χάδι, Μ'ένα σου χαμόγελο, Μ'ένα σου άγγιγμα

Μυρίζεις ακόμα βροχή…

Βροχή...

2007-03-22T16:37:00.000+03:00

Έξω βρέχει...
Μέσα...
Γιατί?...

Ελαιογραφία (8ο μέρος)

2007-03-22T11:47:00.000+03:00

"Αλλά και για τη δημιουργία κάθε ζωής, ποιος θα είχε αντίρρηση ότι είναι έργο της σοφίας του Έρωτα, με την οποία γεννιέται και αναπτύσσεται κάθε ζωή; Και όσον αφορά τη δημιουργία στις πρακτικές τέχνες, μήπως δεν ξέρουμε ότι όποιου ο θεός αυτός έγινε δάσκαλος κατέληξε σπουδαίος και διάσημος, κι εκείνος πάλι που δεν τον άγγιξε ο Έρωτας, αφανής;" [Συμπόσιον ή Περί Έρωτος, Πλάτων]

[Painting: Wandering Thoughts by Talantbek Chekirov]